Uncategorized

ပြန်ပေးဆပ်လိုက်ရသည်က

ကျွန်မအဖေက အမြဲ ပြောဖူးတယ်။ “လောကမှာ လွယ်လွယ်ချောင်ချောင် ရတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ သမီး။ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်ပေးရတာချည်းပဲ။ ပြန်ပေးဆပ်လိုက်ရတာက ဘာလဲဆိုတာ သမီး အမြဲ မျက်ခြေမပြတ်ဖို့ လိုတယ်” တဲ့။ ကျွန်မ နာမည်လား၊ နာမည်

အပြာစာအုပ်

ဒါမျိုးဆို ဘယ်တော့မှမဝဘူး မောင်ရဲ့

သုခဝတီ ဟု ဆိုလိုက် သည်နှင့် ရန်ကုန်မြို့တွင်းမှ ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်ကို ပြေးမြင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သုခဝတီရပ်ကွက် လမ်းသွယ်အတွင်းရှိ တိုက်တစ်လုံးအတွင်းမှ ဆူညံသံများထွက်ပေါ်နေသည်။ သေချာနားစိုက်ထောင်မှ အသံသဲ့သဲ့သာကြားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဆူညံသံများအဆုံးတွင် ခြံတံခါးဖွင့်၍ ကားတစ်စီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ိုဝရံတာမှ စူးစိုက်ကြည့်နေသော မှိန်ဖျော့ဖျော့

အပြာစာအုပ်

သန်းခေါင်ကိုကျော်ခဲ့ပါပြီ မမရယ်

လက် တစ်ဖက် က ရေဖလားကို ကိုင်ပြီး ရေစည်ထဲ တွင်ပြည့်လျှံ နေသော ရေများ ထဲသို့ ထိုးနှစ် ကာ ခပ် လိုက် ပြီး ကိုယ်လုံး ပေါ်ကို လောင်းချ လိုက်တဲ့ အချိန်

အပြာစာအုပ်

သွင်းပါဂိုး သွင်းပါအုံး …

လွယ်ပီး ထွက် သွားတာ မြင်လိုက် တယ် ။  ကျနော် တို့ တာဝန်ကျနေတဲ့ ရွာက ရေကို ကိုယ့် အဆောင်နဲ့ကိုယ်ချိုးတာမဟုတ်ပါ။ ဒီတော့ ကျနော် အဆောင်နဲ့မလှမ်း မကမ်းမှာ အများသုံးရေတွင်းရှိတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေအတွက်သီးသန့်ထားတာ လေ။

အပြာစာအုပ်

ကြိုက်လွန်းလို့ လှုပ်တောင်မလှုပ်နိုင်တော့ဘူးရှင်

ဦးမင်းအောင် ဝူး က နဲ မောင်း ထွက်သွားတဲ့  … နတ်မိမယ် လေး ကို အရမ်း သဘောကျ သွားသည်  …  ဒီ ကောင်မလေး ရဲ့  …  ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်း

အပြာစာအုပ်

ဒီလောက်လေးတွေနဲ့တော့ တက်မလာကြနဲ့ရှင့်

ပက်လက် အိပ်နေ သော ညိုမောင် ၏ ရင်ဘတ် ပေါ်သို့ လေးငယ် က ပါးလေးအပ်ပြီး မှောက်အိပ်လိုက်သည်။ နုညက်သောအထိအတွေ့နှင့်မွှေးပျံ့သောရနံ့တွေကြောင့် ညိုမောင်နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ““ဟင်……လေးငယ်…”” ညိုမောင်အံ့သြသွားသည်။ ““အစ်ကိုနိုးလာပြီလား…”” ““အင်း….လာ အိမ်ရှေ့သွားရအောင်….”” ညိုမောင်က

Scroll to Top