အပြာစာအုပ်

ဘဝ ဘဝ

ဒရယ်ဖို ရဲတပ်ဖွဲ့စခန်း ။ အိုဟောင်းတဲ့ အဆောက်အဦးလေးသည် ခြောက်သွေ့တဲ့ မြေနီနီလမ်းကလေး နံဘေးမှာ ရှိနေသည်။ နွေရာသီရဲ့ တစ်ခုသော နေ့လည်ခင်း …။ အညာနွေက ပူလွန်းသည် ..။ ဖုံထူထူလမ်းမပေါ်မှာ လှည်းတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားလို့ ဖုံလုံးကြီး

အပြာစာအုပ်

မမ ရဲ့ မောင်လေး

” မမကို အရမ်းချစ်တာဘဲ မမရယ် ” ” အော်.. မောင်လေးရယ် မမလည်း မောင်လေးကို အရမ်းချစ်တယ် သိလား ” ” တကယ်နော် ” ” အော်.. မောင်လေးရယ် တကယ်မို့လို့

အပြာစာအုပ်

ဒီမှာလဲဘယ်လိုမှ အဆုံးသတ်မရတော့လို့ပါရှင်

အောင်မောင်း ။ မိန်းမ မယူခဲ့ဘူး။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုမိတယ်။ ရွာဘက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်တယ်။ အသက်က တော်တော်ကွာပါတယ်။ ကျနော်က ငါးဆယ့်ငါး၊ သူကသုံးဆယ့်ငါးပေါ့။ ကျနော်ပင်စင်ယူလိုက်ရတဲ့အခါ ကျတော့စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေအောင် ဈေးထဲမှာဆိုင်ခန်းလေးဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းတယ်။ ပြသနာက့ ကျနော်ပဲဗျ

အပြာစာအုပ်

ရိုးသားလွန်းသူလေးရဲ့ ပြည့်ဝသွားတဲ့လိုအင်ဆန္ဒ

အလယ်တန်းပြ ဆရာမလေး ယမင်း မောင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျ တာ၂ပတ် ကျော် သွားပြီဖြစ် ၍ မောင် အလုပ်ဆင်းတိုင်း ယမင်း တစ်ယောက် တည်းအိမ်တွင် ကျန်ခဲ့ လေ့ရှိ သည် ။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်

အပြာစာအုပ်

ချစ်ကြမ်းချက်ကတော့ လန်ပါထွက်တယ်ရှင်ရယ်

မြိတ်မြို့ ကား ဂိတ်ကြီးဝင်းက ညနေစောင်းနေရောင်ပျောက်လုလုဖြစ်နေပေမဲ့ ဈေးသည်တွေရဲ့ဆူညံသံ ကားသမားတွေရဲ့ အပြိုင်အဆိုင်ခရီးသည်ခေါ်သံတို့က ပုံမှန်အတိုင်းပဲလည်ပတ်နေပါတော့တယ် အော်ဟစ်ဆူညံသံတွေကြားထဲ ဓါတ်ပုံနဲ့ပန်းချီဆရာ မလေး ရတီ တစ်ယောက်လည်း ရန်ကုန်သို့ပြန်ရန်အတွက် စီးနင်းရမည့် အန်တီဝင်း ကားဂိတ်နေရာလေးကိုရှာနေပါတော့တယ် စီးနင်းရမည့် ကားဂိတ်ကိုတွေ့တော့ ညီမလေးရေ

အပြာစာအုပ်

စိတ်တွေထန်ရင်းနဲ့ပဲ ဒီလိုတွေဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်ရှင်

သန်းနု တစ်ယောက် ထင်းစည်းလေး အသာချရင်း ထန်းပင် ပေါ်က ထန်းရည် ချိုအိုးတွေနဲ့  အလုပ် များနေတဲ့ ဦးသိန်းရွှေကို မော့ငေး ရင်း  ဦးလေး ရေဆာ လာလို့ အမောပြေ ထန်းရည်တိုက်အုံး နော်..အေး ခဏ

Scroll to Top