အပြာစာအုပ်

ဒါလေးတော့ ချမ်းသာပေးပါမောင်

အသား ညိုညို မျက်နှာကအမြဲ ပြုံးချိုနေပြီး သဘော ကောင်းမှန်း မြင်ရုံနဲ့ သိသာ စေတယ် ။ လုပ်ငန်းရှင် ပေါက်စ အိမ်ထောင် မရှိ သမီးရှင်တွေ မျက်စိကျ တဲ့ အပြင် သူ့ အနား […]

အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ဆောင်ကြာမြိုင်မှ အဖော်မွန် (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

“ လာ… မောင်လေးရယ်… မမကို ဒီကုတင်စောင်းမှာပဲ လုပ်ပေးပါ ” မချိုက လီးကိုကိုင်ရင်း စိတ်မထိန်းနိုင်၍ အလုပ်စရန် ပြောလိုက်ပြီး လီးကိုလက်မှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အား ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ်အိပ်ရင်း တင်သားကြီးများကို ကုတင်စောင်းတွင်တင်ကာ

အပြာစာအုပ်

ရမ္မက်ခရီး

အသုဘ တစ်ခုတွင်… “ဟီး……ဖေဖေနဲ့မေမေ သမီးတို့ကို ထားခဲ့ပြီလား။” “ဟီး.. မမ မေမေတို့ကို ခေါ်ပါဦး။” “မေမေ ဖေဖေ ထပါဦး သားတို့ကို ကျောင်းလိုက်မပို့တော့ဘူးလား။” ဒေါ်စန်းတင်မှာ မိမိ၏ တူမနဲ့တူ နှစ်ယောက်ကို ဖက်ထားရင်း “ညီမလေးရေ၊

အပြာစာအုပ်

အတွေ့ကြုံသစ်လေးတွေနဲ့ ကြိုးစားလိုက်ရအောင် ကိုကိုရယ်

နှင်းတွေ ဝေတဲ့ သီတင်းကျွတ် လ ကို ရောက်ခဲ့ ပြီ မနက်ဖြန် သီတင်း ကျွတ်မီးထွန်း ပွဲတော် လုပ်ကြတော့မည် ။ ဟိုနေရာ က ကျွတ်စီ ကျွတ်စီ နှင့် အသံကြား ရသည်

အပြာစာအုပ်

စပါယ်ရှယ်ဝမ်းပါပဲ ဦးရယ်

ခင်မေချစ် ကို တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး က ဝိုင်းပယ် ထားသည် ။  ပြောဆို ဆက်ဆံခြင်း မလုပ်ကြဟု ဆိုလျှင် ခင်မေချစ် ဘယ်လောက် ဆိုးသလဲ ဆိုတာ သိသွားနိုင် သည် ။  နောက်

အပြာစာအုပ်

ဟထိုးလေးတစ်ခု

“ ကျွီ ” ကနဲ ကားဘရိတ်ဆွဲသံရှည်ကြီးက ထွက်ပေါ်လာပြီးခဏတွင် သူ့ကိုယ်သူ အနိုင်နိုင်သယ်ကာ လမ်းဖြတ်ကူးလာသော သူသည် ကားရှေ့မှာပင် မှောက်ရက်လဲပြီး ကျသွားလေသည်။ နှင်းဝေတစ်ယောက် ကမန်းကတမ်း ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်ရင်း ထိုသူအနားသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ကားမီးရောင်အောက်တွင် မှောက်ရက်လဲနေသော

အပြာစာအုပ်

မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားတွေနဲ့ ချစ်တတ်တဲ့ ကိုကိုပါနော်

ကျွန်မ က တော့ ခိုင်ခိုင်ဖြိုးပါ ။ အသက် က တော့   (၂၃) ဆိုပါ တော့ ။ အမျိုး သားက သဘော်သား အရာရှိလေ ။ သူက အရာရှိ ဆိုတော့

Scroll to Top