အပြာစာအုပ်

တကယ့်စူပါကိုမှ ရွေးမိတဲ့ သူမလေးရဲ့ ခံစားမှုအရသာဖွင့်ခန်း

”  စိုးမြင့်ရေ  ”  ”  ပြော   ကိုစံတင့်  ”  ဆောင်း အကုန် နွေ အကူးမို့ လယ် ယာ လုပ်ငန်း ခွင် ဝင်ပြီး ပြန်လာ သော ရွာသူ ရွာသားများ

အပြာစာအုပ်

စပါယ်ရှယ်ပလန်တွေရှိတယ်ရှင့် လာခဲ့လိုက်ပါနော်

ကျွန်မ စိတ် ကသိ ကအောင့် ဖြင့် အခန်းထဲရောက်နေသည် မွေ့ယာထူထူဖြူဖြူတွေက သဘောကျစရာဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမတင်မကျ အကိုနဲ့စပြောလာတုန်းက နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင် မိ သည် အခုတော့ အေးဆေးတိတ်ဆိတ်တဲ့ ဘန်ဂလိုထဲ ရောက်နေရပြီ။ ခေါင်းက ခပ်ကိုက်ကိုက်။

အပြာစာအုပ်

စွယ်စုံကြမ်းကျေလွန်းတဲ့ ချစ်မမရယ်

ဂွင်းထု နေတာ တန်းလန်း ကြီး မိနေ တော့ ဘာဖြေ ရမှန်းလဲ မသိဘူး မဆွေကအခန်းဂျက်ကိုပိတ်ပြီး အနားရောက်လာတော့ ပီုလန့်သွ့ားတယ်။ မဆွေက ကုတင်ပေါ်ကို တက်လာပြီးတော့ ပုဆိုးကို ပြန်လှန်တယ်။ ပြီးတော့ လီးကိုကိုင်ပြီး `

အပြာစာအုပ်

တခါမှမခံစားဖူးတဲ့ အားမာန်အပြည့်နဲ့ကစ်ချက်တွေပဲရှင်

ငိုက်မြည်း လာသော မျက်လုံးများ က မည်သို့မျှ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ သဲသဲတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်တဝက်နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေပါတော့သည်။ ညအိပ်မီးလေးရဲ့ မှိနိပြပြအလင်း ရောင် အောက်မှာ ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် အသားနှင့်ကပ်လျက်ရှိသော ညဝတ်အကျီ ပန်းရောင်လေးက မခိုတရို့ ကျီဆယ်နေသကဲ့သို့

အပြာစာအုပ်

အရှိန်ရလေ ပိုဝုန်းကောင်းလေပေါ့ရှင်

နိုင်ထူး တက္ကသိုလ် စတက် တော့ သူမနှင့် စပြီး ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမရဲ့ နာမည်က နှင်းပွင့်။ နာမည်နဲ့ မလိုက်အောင် အသားက ညိုသည်။ မချောပေမယ့် လှသည်။ လူပျိုခြေတက်လေး ဖြစ်သည့် နိုင်ထူး တစ်ယောက်

အပြာစာအုပ်

ရှေ့ကဆိုလဲအိုကေ နောက်ကဆိုလဲပိုအိုကေပေါ့ရှင့်

စောပီဖိုး တစ်ယောက် ထိုင်းနိုင်ငံ နယ်စပ် က ဒုက္ခသည်စခန်းကနေပြီး အမေရိကန်ပြည်ကို ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံး လုပ်ရတဲ့ အလုပ်က ကုလားထမင်းဆိုင်မှာ အကူ ထမင်းချက် ဖြစ်သည် ။ သူနဲ့ အတူတူ လာခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းစောအယ်စေး က

အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

စားရမယ့် ဓါတ်စာ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

ထွန်းရီက ပြောပြောဆိုဆို မျှစ်စည်းကိုမပြီး ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်သည်။ မျှစ်စည်းက အတော် လေးနင့်သည်။ ရှေ့ လေးငါးလမ်းခန့် ရောက်နေသော အေးမူကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး “……ဘာလဲ့ဟဲ့…..ဘာဖြစ်လို့တုန်း….” အေးမူက ပြူးတူးပြာတာနှင့် မေးလိုက်သည်။ “….. အော်…..

Scroll to Top