ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးမြို့နယ် တစ်ခုတွင် နေပါသည်။ ကျနော်တို့လမ်းထဲတွင် ကျနော်နှင့် အလွန်ခင်သော သူငယ်ချင်း မောင်မောင် တို့အိမ်ရှိသည်။ မောင်မောင့်ဖခင်သည် အစိုးရအရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန်ဖော်ရွေသူ ဖြစ်ပါသည်။ မောင်မောင်၏မိခင်မှာ အနည်းငယ်မျက်နှာတည်သော်လည်း မောင်မောင့်သူငယ်ချင်း များကို […]
ကျွန် တော့် စိတ် တွေ လုံးဝ ရှုပ်ထွေး နေခဲ့တယ် ဘာလို့ ဆို ကျွန်တော် အရမ်း ချစ်တဲ့ ကျွန် တော့် မိန်းမက ကျွန်တော့် ကို စကားမပြော တာ နှစ်ပတ်
“ နွယ် ဒီနေ့ည အတွင်းခံ တွေ မဝတ်ခဲ့ နဲ့နော် မောင် ဒီတိုင်းလေး မြင်ခြင်လို့ ” “ ဟာ မောင် က လဲကွာ နွယ် ဒီတိုင်းကြီး မနေရဲပါဘူး
အော် ငါ့ အသက် အရွယ်က ဆယ့်ရှစ်နှစ် ကျော်လို့ ဆယ့် ကိုးနှစ် တောင် ရောက်နေ ပြီပဲ ကလေးလေး ဘဝ နဲ့ ဖေဖေ မေမေ တို့ရဲ့ ရင်ခွင် ထဲမှာပဲ ခိုအောင်းပြီး
ကျွန်မနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံး ပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ.. ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။ သူများတွေက ပြောကြတယ်။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက
မောင်သက် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေပြီး တော့ အဘွား တို့ ရွာသွား နေခဲ့သည် ။ ဒီမှာ က လွတ် လပ်တယ် အဘွားတို့ ကလဲ ဘာ လုပ်လုပ် မဆူ မဆဲ
(၁) ရက် မောင် အလုပ် က ပြန်လာ တော့ ဂျပ် ဗူးလေး တဗူး ပါလာ တာ ။ နွေး လည်း ဖုန်း နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်း မှတ်ပြီး
ကျွန် တော် (၆) ထပ်၏ လှေခါး ထစ်များကို နင်းပြီးသော့ဖွင့် လိုက်သော အခါ ရေချိုးခန်း မီးလင်း နေကြောင်း တွေ့ရသည် ။ အိမ်ရှေ့ ဆိုဖာ ပေါ်မှာ ပစ်လှဲပြီးအမောဖြေ နေတုန်း နော်မူထွက်
“ အစ်မ … ဒီမှာ … အချဉ်ထုပ် နှစ်ထုပ်ဖိုး … ” အသံ လွင်လွင် လေးကြောင့် ယာလက်စ ကွမ်းယာကို ချ၍ ထွေးကြည်မော့ကြည့်လိုက် မိသည်။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကောင်မလေးတစ်ယောက်