အပြာစာအုပ်

အားပြင်းပြင်းနဲ့ ကြာကြာလေးကစ်လိုက်စမ်းပါ အိုပါးတို့ရယ်

သူ က ကျွန်မကို အိပ်ယာပေါ်ကို တွန်းလှဲလိုက်သည်။ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်မှာ အနက်ရောင်အတွင်းခံ ဝမ်းဆက် လေးကလွဲ ပြီး ဘာမှမကျန်တော့ ။သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာလဲ အားကစားဘောင်းဘီတိုလေးတစ်ထည်တည်း ဝတ်ထားတော့သည်။ သူက ကျွန်မလည်တိုင်ကို ဖွဖွ နမ်းရင် ဘရာချိတ်ကိုဖြုတ်လိုက်သည်။ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်ပြီး

အပြာစာအုပ်

အကြိုက်ချင်းတူလိုက်တာ ကိုကိုရယ်

ကွင်းရှေ့ အရောက် တွင် ကားကို ငြင်ငြင် သာသာ ထိုးရပ်လိုက်သည် ရင်းနှီးနေသော Carry မလေး တစ်ယောက်ပြေးထွက်လာသည်။ ‘မမ မရိုက် တာကြာပြီနော်’ ဒီ ကလေးမကို ကျွန်မသိပါသည်။ နာမည်က ဘေဘီဆိုလား ကျွန်မသင်သည့်

အပြာစာအုပ်

တောင့်တနေတာ ဒါမျိုးကြီးရှင့်

အသက် (၄၀) ၊ အသားညှိညှိ ၊ အရပ် ၅ပေ ၈လက်မ ရှိပြီး ၊ တက္ကစီမောင်းသော ကိုနိုင်ဝင်း၏ ရန်ကုန်မြို့ပြင်းပြသော အပူချိန်အောက်ဝယ် တွေ့ကြုံဆုံခဲ့ရသော ဇာတ်လမ်းအထွေထွေဖြစ်သည်။ “တက်ကစီ…” “ညီလေး ဘယ်သွားမလို့လဲ…..” ”

အပြာစာအုပ်

အထင်သေးမိတာမှားပါပြီ မမရယ်

ရုံးဆင်း ရုံးတက်ချိန် ဆိုရင် ဘတ်စ်ကားကျပ်တာ သဘာဝပါ။ လူကျပ်တဲ့ ကားစီးရလို့ ဒုက္ခရောက်တာကတမျိုးဆိုပေမဲ့ တခါတလေ ဖီးလ်ရတဲ့ အရသာကလဲ ယောကျားရော မိန်းမတွေပါ ခံစားတတ်ကြတာပါပဲ။ ထိရ တွေ့ရလို့ ယောကျားတွေချည်းပဲ ဖီးလ်တယ် မထင်ပါနဲ့။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်

အပြာစာအုပ်

လှထိတ်ခေါင်

ဒေါ်လွင်မာထက် ဆိုသည်မှာ ‘ထက်’ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီကြီး၏ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ပြည်ပသို့လည်း အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်၍ သင်တန်းအမျိုးမျိုး တက်ရောက်အောင်မြင်ခဲ့သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းလုပ်ရာတွင်

အပြာစာအုပ်

နှစ်ခုတပြိုင်ထဲရတဲ့ အရသာထူးကို ကောင်းကောင်းကြီးခံစားတတ်သွားပါပြီနော်

သံချောင်း သူ ငယ်ချင်း တွေနှင့် နေ့ခင်း ထမင်းစား ကျောင်းဆင်း ချိန် ကျောင်း အတူတူ ပြေးလာပြီး မှ အချင်းချင်း စကားများ ကာ စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်သို့ ပဲ တန်းပြန် လာခဲ့သည်

အပြာစာအုပ်

ချစ်ရည်တွေလူးလိုက်တာ ခေါင်းမဖေါ်နိုင်အောင်ပဲချစ်သူရယ်

ငအောင် ရေ သွားကူး မယ်လေ ကွာ ကောင်မလေးတွေက အရမ်းလန်းတယ်ကွ ဟေ့ကောင် ဘာငိုင်နေတာလဲ သက်နိုင်ဘန်ဂလိုထဲကနေပင်လယ်ပြင်ကို တစ်ယောက်ထဲ ငေးနေတုန်း သူငယ်ချင်းရဲနိုင်က လှမ်းခေါ်သည် ။ မင်းကွာဒီကမ်းခြေမှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်လောက် ရနိုင်တဲ့ဟာကို ငိုင်နေရတယ် လို့”သက်နိုင်

Scroll to Top