ရွှေရည်လဲ့ သည် ဇော်မင်းကို ၏ ရဲ့ဟာကြီး ကို သေသေ ချာချာ ကိုင်ဆွ ပေးရင်း က ပိုပြီး စိတ်တွေ ကြွတက် လာရလေ သည် ။  “ လဲ့………ဇော့်……လီးကြီး ကို

မိုးစက် နှုတ်ခမ်း တွေ နဲ့ မဲဇာ နှုတ်ခမ်း တွေ တော် တော် နဲ့ ခွာလို့ မရကြဘူး  ။  နှုတ်ခမ်း ချင်း ဂဟေဆက် နေကြတာ အကြာ ကြီး   

ခရီး သိပ် မသွား ဘူးသူ မို့ ရထား စီး ပြီး ရထား ဂိတ် ဆုံး တော့ မော်တော် တဆင့် ထပ် စီးပြီးမှ သူတို့ သွား နေသော မြို့

အသား စိုင်ချင်း အား ပါပါ ရိုက်သံ က တိတ်ဆိတ် သည့် ည ထဲ စည်းချက် မှန်မှန် ထွက်ပေါ် နေသည် ။  ပြွတ်ပြတ် ပြွတ်ပြတ် နှင့် ငဖယ် ထောင်းချိန်