စိန်ခေါ်ရင် ဘွာမခတ်တတ်ဘူးဆိုတာ သိပြီမလား
နှုတ် ဆော့ မိမှ တော့ မထူး တော့ပေ ။ သူ က လည်း စိန်ခေါ်ပြီလေ ။ ဒီ တော့ ဘွာခတ် နေလို့ ညံ့ရာ ကျသွားမှာပေါ့ ။ ဤသို့ […]
နှုတ် ဆော့ မိမှ တော့ မထူး တော့ပေ ။ သူ က လည်း စိန်ခေါ်ပြီလေ ။ ဒီ တော့ ဘွာခတ် နေလို့ ညံ့ရာ ကျသွားမှာပေါ့ ။ ဤသို့ […]
စိမ်းမြ ကြည်လင် နေ သော ချောင်း ရေပြင် ကို နှင်းအိ ငုံ့ ကြည့် လိုက်သည် . . . ။ ထို အခိုက် ကြွေကျ လာသော စကားပွင့်
အခန်း ( ၁ ) ” မမလေး … ကားအဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ ” ” အေးအေး … မောင်တိုး … ငါလာပြီ … ငါ့ကား ဘယ်ချိန်ရမှာလဲ ”
ကျမ ဟာ ကိုကို့ ကို သိပ်ချစ် တယ် ။ အသည်း ထဲစွဲ အောင်ကို ချစ်တာရှင့် ။ ကိုကိုက သိပ်ကြင်နာတတ် တာလေ ။ ဒါကြောင့် လည်း ကျမ က
ည (၁၀) နာရီ တိတိ အိပ်ချင် ယောင် ဆောင်နေ သော ကျွန်မ ထထိုင်လိုက်သည်။ ဘေးကို လှည့်ကြည့်တော့ အတူတူအိပ်နေသော မျိုးပ ပတစ်ယောက်မရှိ။ ထို့ကြောင့်အိပ်နေရမှ အသံမမြည်အောင်ထကာ အိပ်ခန်းထဲကထွက်ပြီး အောက်ထပ်ကို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး
အိုး ” ” ဆက် ခနဲ ရုန်းပြီး ထွက်ပြေး မလို လုပ် တဲ့ ချိုချို ရဲ့ ခါးသိမ် ကလေး ကို လှမ်းဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ရှင်မတောင် သနပ်ခါးနံ့သင်းနေတဲ့
“ ဆရာ့ တပည့်ကို ကြိုက် သလို ဆုံမပါ ဆရာ ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါတယ် ” ကျွန်တော် က ဆေး တက္ကသိုလ် တက်နေတာ ။ မိဘ က သိပ် မချမ်းသာ
ကွင်းထဲ သို့ မအေးမြင့် မသွား ချင်တာ အမှန်ပင်။ မိုးကုန်သွားပြီဆိုပေမယ့် တစ်ညလုံးကျထားသော ဆောင်းနှင်းတွေကြောင့် ကန်ဇင်းရိုးတွင် ချော်ချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသေးသည်။သွားရမည့်အချိန်ကလည်း မနက်စောစောသွားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနေကျ သားရေစိမ်းဖိနပ်ဆို ဝေးရော့…။ ဖိနပ်စီး၍ရသည့်ခရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ
ကျနော့် ဇနီဖြစ် သူ အစောနှင့် တွေဆုံရခြင်းမှာ အတော်ကလေး ထူးသည်တော့မဟုတ်ပါ။ကျနော်မြို့ဖက်သွားလေတိုင်း အစောတို့ရွာကလေးကို ခဏတဖြုတ်လောက်တော့ဝင်ပြီး အမောအပန်းဖြေရသည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ အပန်းဖြေချင်စဖွယ်ဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း အစောတို့ရွာဦးထိပ်တွင် ထန်းတောကြီးရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏။ထိုထန်းတောအုပ်ကလေးတွင် ကျနော်နှင့် အစော နှဖူးစာဆုံခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ တစ်နေ့တွင် ဈေးဝယ်ပြီးအပြန်