နာမည် က နှင်းဝေ ။ ဒီဇင်ဘာ လ နှင်းတွေ ကျတဲ့ အချိန်ကြီးမွေးလို့ အလွယ်တကူနဲ့လှလှလေးပေးထားကြတာ။ ဆွေမျိုးထဲမှာ သမီးမိန်းကလေးဆိုလို့ နှင်းဝေတစ်ယောက်ထဲ။ ဝမ်းကွဲဆိုလို့ မောင်တွေ အကိုတွေချည်း။ဒါ့ထက်ဆိုးတာ နှင်းေ၀ ဦးလေးက ရပ်ကွက် လူမိုက်။ […]
တော်တော်ကြာ အောင် နှုတ်ခမ်း စုတ်ပြီး ကျမက “ မောင်လေး ဖယ်တော့ ကွာ မောနေပြီ” ပြောပြီး သူ့ကို အသာတွန်းဖယ်ပြီး ကုတင် ပေါ် လှဲအိပ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတဆက်ထဲ အပေါ်အကျႌ၊ဘရာစီယာတွေ ချွတ်လိုက်ပြီး “မောင်လေး
ပြောရင်း သူအိတုံဆီကို ထသွားကာ အိတုံကို ထခိုင်းလိုက်ပြီး ဖက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အိတုံရဲ့ ဖင်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြစ်ညှစ်လိုက် ပင်တီကြိုးကို ဆွဲလိုက်လုပ်နေရင်း ”ကို အိတုံကို ကုန်းခိုင်းပြီး ဖင်ကိုဖြဲပြီး နောက်ပေါက်ကို အားရပါးရ
မျိုးလှိုင် သည် သူ အလုပ်လုပ် ရာ ရုံးမှ အလုပ် ပြီး ၍ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပီး အိမ်ပေါ် တွင် ထမင်း ပေါင်းအိုး ဖြင့် တည်လိုက် သည် ။ သူ၏
ရွှေရည်လဲ့ သည် ဇော်မင်းကို ၏ ရဲ့ဟာကြီး ကို သေသေ ချာချာ ကိုင်ဆွ ပေးရင်း က ပိုပြီး စိတ်တွေ ကြွတက် လာရလေ သည် ။ “ လဲ့………ဇော့်……လီးကြီး ကို
“ကိုရင်သာအေး… ဘယ်မှာလဲ… ကျုပ် သေချာ မမြင်ရဘူးတော့်…” “ငါ ဒီမှာပါဟ… အေးဘုံရယ်… နင့်မှာလည်း… လကလည်း သာတယ်… လက်ထဲမှာ ဓါတ်မီး ရှိသားနဲ့ သေချာ ထိုးကြည့်လေဟ…” “အေးပါတော်… လာပါပြီ… တော်က ဘယ်နေရာတွေ
နေ့စဉ် ဆိုသလို ဦးတင်ဝင်း နဲ့ ကျော်ကျော်ဝင်း တို့ အရက် ဝိုင်း ဖြစ်ခဲ့၏ ။ တစ်ခါ တစ်ရံ အရောင်း အဝယ်ကိစ္စ အရေးကြီး ၍ ကျော် ကျော်ဝင်း အိမ်ပြန် ညဥ့်နက်
“ ဟိုင်း ဦးကိုကိုကြီး ” “ ဟုတ် ကိုရန်ပိုင် ဗျ ” “ ဟိုနေ့ က တင်တယ် ကပ်ကို ကွတ်ကိုး လေး မိုက်တယ်ဗျ ” “ ဟုတ်လား
ဦးမင်းအောင် ဝူး က နဲ မောင်း ထွက်သွားတဲ့ … နတ်မိမယ် လေး ကို အရမ်း သဘောကျ သွားသည် … ဒီ ကောင်မလေး ရဲ့ … ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်း