အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ပန်းတိုင်းမွှေးသလို နမ်းတိုင်းနွေးစေသတည်း (အပိုင်း ၂)

“အို ” ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်း ထွက်သွားတာကလွဲလို့ ကျနော့်ခါးကို ဖက်လို့ ကျနော့်အနမ်းကို ကြည်ဖြူစွာ ခံယူနေတာမို့ “ချစ်တယ် ညီမလေးရယ် ချစ်တယ်” ဆိုပြီး စကားသာ တဖွဖွပြောရင်း ကျနော့်လက်တွေက နှင်းခိုင် နောက်ကျောပြင်တလျှောက် အထက်အောက်

အပြာစာအုပ်

ဒါမျိုးနဲ့တွေ့မှပဲ ပွင့်ထွက်သွားတဲ့ အုံပုန်းအပျိုကြီးမမ

ကျွန်တော် အပင် ပေါ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာကို မသိဘူးဗျ မနက်ပိုင်း နေရောင်အောက်မှာ ထဘီရင်ရှားနဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ရေငင် နေတာ ဘယ်လောက် ကျက်သရေရှိ လိုက် မလဲဆို တာကိုတွေးကြည့် ကြပေါ့ဗျာ ဆံပင် အရှည်ကြီး

အပြာစာအုပ်

ခုချက်ချင်းကို ပြလိုက်ချင်ပြီကိုကြီးရယ်

မာမာနွယ် ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကို ကျောမှီထိုင်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ခပ်ကားကား လုပ်ထားစဉ် သူမထမီအောက်မှ ခေါင်းတစ်ခုကို အသာပွတ်ပေးနေပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို အရသာခံ သောက်နေ၏။ ဆေးလိပ်ငွေ့ကို အဆုတ်ထဲသို့ ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်အဖုတ်ထဲမှ ကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ချက်

အပြာစာအုပ်

မိုးလင်းပေါက်အထိဆို နိုင်ရဲ့လားရှင့်

အသား ညိုညို မျက်နှာ က သိပ် အလှကြီး မဟုတ် ပေမယ့် အသက် ဆယ့်ခြောက် နှစ်လို့ မထင်ရ လောက်အောင် သာမာန်ထက် ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမ ပျိုလေး အထူး သဖြင့် က

Scroll to Top