ကျမ ကို ရွာက လူတွေ က တော့ မမတင်လို့ ခေါ်ကြတယ် ကျမက ကျမယောကျၤား ကိုမြမောင်သေသွားပြီး ကတည်းက တခုလပ်ဆိုတဲ့ အထီးကျန်ဘဝကိုခံယူထားတဲ့သူပါ ကျမအသက်က (၃၂) နှစ်စွန်းရုံ ဘဲရှိသေးတယ် တင်တင်လှဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း […]
ညီညီမင်းခ လဘက်ရည် ဆိုင်ထဲ ဝင်တာ နဲ့ ဆိုင်ထောင့်စား ပွဲ မှာ ထိုင်နေ တဲ့ ဖဝင်းမောင် ကို တွေ့လိုက်သည် ။ ” ဗိုက်ဆာ နေ ပြီလား ကွ ”
အဲဒီ လောက်ကြီး မကြမ်းနဲ့ ကွာ နာ တယ် ” ” ပူက နဲ နားထဲ တိုးဝင် လာသော အသံကြောင့် ခြေ အစုံကို ဖျတ် ကနဲ ရပ်လိုက် ရသည်
သွပ်ပေါ် ကို တဖြောက်ဖြောက် ကျနေ တဲ့ မိုးရေစက် သံကို နားထောင် ပြီး အိပ်ဖူး လား ။ သိပ် အရသာ ရှိတယ် ။ ဂီတ သံ စည်းချက် တွေလိုပဲ
ရွာလမ်း တစ်လျောက် လက်ချင်း ချိတ်ပြီး လျှောက် လာတဲ့ သူတို့ အတွဲကို တွေ့တဲ့ လူတိုင်းက အထူးအဆန်း သဖွယ် ငေးကြည့် နေတာကြောင့် ရဲလေး ရှက် သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာ သည် ။
မာက ကိုယ်ကို မှောက်ရက်လေး အိပ်နေရင်းက ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်ဘက်လှည့်ထားလို့ အခန်းဝကို မမြင်ရပေမဲ့လည်း အခန်းထဲကို သူဝင်လာတယ်ဆိုတာကို သိနေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကုတင်မှမရှိတာ။ အကုန်လုံးက ကြမ်းပေါ်မှာ ဖျာခင်းပြီး အိပ်ကြတာလေ။ မာ့ ရင်တွေခုန်လိုက်တာ အကျယ်ကြီးလိုပဲ။
မိုးအောင်သူ မှာ မကြာ သေးမီ က မှ သချာၤ အဓိက နူင့် ကျောင်းပြီးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ဘာလုပ်စားရမည်မှန်း မသိ၊ နဂိုလ် ထဲက သူ့ အကို ကိုမောင်ဟန် တို့
` ခွေး တွေ ရှင်တို့ ခွေးတွေ သိလား ´ ` အငုံ ´ ငယ်သံ ပါအောင် ကြုံးအော် ပြစ်လိုက် သော အသံလေး က တိုက်ကြီး အတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲ
နိုင်ထူး တက္ကသိုလ် စတက် တော့ သူမနှင့် စပြီး ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမရဲ့ နာမည်က နှင်းပွင့်။ နာမည်နဲ့ မလိုက်အောင် အသားက ညိုသည်။ မချောပေမယ့် လှသည်။ လူပျိုခြေတက်လေး ဖြစ်သည့် နိုင်ထူး တစ်ယောက်