ဒေါ်မြင့်မြင့်သွယ် က သံပန်း တံခါးကို လူပ်ကိုင် ရင်း အိမ်ထဲသို့ လှမ်းခေါ် လိုက်သည် ။  ‘ စုစုရေ … စုစု ’  ‘ ရှင် ၊ လာပါပြီ အန်တီသွယ်

ဝဏ္ဏ ဘဝ ၏ ဒီအချိန် မှာ ဓာတ် အပျက်ဆုံး ကာလနှင့်ရင်ဆိုင် ရခြင်း ဖြစ်သည် ။ စုစုအောင် သည် သူ နောက်ဆုံး နှစ် တက်နေ သည့် ကျောင်း မှာ

လူ တိုင်းမှာ နှလုံးသား တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမဆီမှာ ရှိတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ နှလုံးသားမရှိရင် အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ဘူး ဆိုတာသိပေမဲ့ ကျမ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ။ ဒီလို ဆောင်းလေမြူးတဲ့ ညချမ်းအခါမျိုးဆို သာတောင်

ဒီနေ့ လည်း အောင်မိုးခြိမ့် သူ့ ရုံးခန်းကို စောစော စီးစီး ရောက် နေတယ်  ။ သူ့ ထက် စောတာ က သူ့ တပည့် သိန်းအုပ်ကျော်  ။  သူ့ ကား

ကြာခဲ့ ပါပြီ ။ ၈၂ –  ၈၃ လောက်က ထင်တယ် ။ တီဗွီ ဆိုတာ ပေါ်ကာစ ၊  ကျနော်တို့ လမ်းထဲ မှာ တီဗီရှိ တဲ့ အိမ်က တအိမ်ထဲ