အပြာစာအုပ်

ဒါကိုမှအရသာမရှိသေးရင် ဘီဆိုဒ်ပါအလကားပေးလိုက်မယ်ရှင့်

ဆန္ဒ တွေ ပြင်းထန် လာတဲ့ အေပရယ် က မောင်မောင့် အနမ်းကို ခပ် ကြမ်းကြမ်း တုံ့ပြန် လိုက်ရင်း မောင်မောင့် ဘောင်ဘီ ကြယ်သီး ကို ဖြုတ်လိုက် တယ် ။ ပြီး […]

အပြာစာအုပ်

တောင့်တမှု ရမ္မက်ကကြီးလွန်းပါတယ်ရှင်

ကျွန်မ နာမည် လဲ့လဲ့ပါ။ ကျွန်မအမေ က ဒေါ်အေးအေးအောင် တဲ့ ။  မိဘ နှစ်ပါး သဘောထား မတိုက်ဆိုင် လို့ ကွာရှင်းပြီး နောက်ပိုင်း ကျွန်မ တို့ ဆင်းဆင်း ရဲရဲ နေခဲ့

အပြာစာအုပ်

ချစ်ခြင်း၏ အခြားတစ်ဖက် (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

သူက မဖြူဖက်ကို လှည့်ကာ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလျှက် မဖြူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကလည်း နှစ်လိုဖွယ်ရာ အပြုံးကလေးနှင့်ပင် မို့မို့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ … “အို ဖြူက ရပါတယ် အစ်ကို့သဘောပါ …။ အစ်ကိုနဲ့ ဒီက အစ်မနဲ့က

အပြာစာအုပ်

မတော်လို့ပြန်လွှတ်ရတယ်ဆိုတာ မရှိဘူးရှင့်

ကျုပ် နာမည် က သာဟန်ပါ..။ နေတာက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ဇရက်ကုန်း ဆိုတဲ့ ရွာကြီးမှာပါ…။ ဇရက်ကုန်းရွာက ဒေးဒရဲ နယ်ထဲမှာပါ…။ ကျုပ်အသက်က အခုဆို   (၄၅)  နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ…။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက လယ်အလုပ်

အပြာစာအုပ်

ကျစ်လစ်သန်မာလွန်းတဲ့ ခယ်မလေးရယ်

ဒီလို ဖြစ်လာ လိမ့်မယ် လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ မထင်တာတွေက ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။ အမေရိကန်ပြည် အရှေ့ဖျားက မြို့ကြီးတ မြို့မှာ မြန်မာလူမျိုး တက်နေဝန်း နဲ့ ဇနီး ဇွန်ပန်းခိုင်တို့ နေနေကြတာ ဆယ်နှစ် မက

အပြာစာအုပ်

ဘာနဲ့မှနှိုင်းလို့မရတဲ့ အရသာထူးကိုခံစားရပါပြီ

နောက် တနေ့ မနက်မှာ နိုးနေ ပေမယ့် အိပ်ယာ ထဲက သူ မထွက်ချင်လို့ ဆက်အိပ်နေတဲ့အချိန် ဖုန်း လာလို့ ကုတင်ဘေး ကပ်ရက် စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို လှမ်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။ “ ထင်အောင်ကျော်လားဟင်

အပြာစာအုပ်

စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ အားရပါးရမှရှိရဲ့လားရှင်

ကိုတွတ်ကြီး သည် လက်မှ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်သုတ်သုတ် လမ်းကို ဆက်လျောက် နေသည် ။ အချိန် က ညနေ ငါးနာရီ ကျော်ကျော် သာ ရှိသေးသော် လည်း မိုးသာများ

အပြာစာအုပ်

ဒါတောင်အစမ်းသ‌ဘောပဲရှိသေးတယ်ရှင့်

၁၉၃၃ ခုနှစ် ၏ အေးမြသော ဆောင်းည တွင် ဖြစ်ပါသည်။ မီးလင်းဖိုမှ လွန့်လူးသောမီးရောင်သည် ဖြာကျလျက် ရှိနေ သည် ။  (၁၈)  နှစ် သမီးလေး ထွေးငယ် သည် ခိုက်ခိုက်တုန် လျက်ရှိသည်။

Scroll to Top