ကျွန်မ နာမည် လဲ့လဲ့ ပါ ။ ကျွန်မအမေက ဒေါ်အေးအေးအောင်တဲ့။ မိဘနှစ်ပါး သဘောထားမတိုက်ဆိုင်လို့ ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ ဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရပါတယ်။ တနေကုန် ထမင်းငတ်ခဲ့တာတွေ ကျောင်းသွားရင် မုန့်ဖိုးမပါတာတွေ ကျောင်းစိမ်းအကျီင်္အနွမ်းလေးတွေပဲ ဝတ်ခဲ့ရတာတွေ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲပါ။ဒါပေမဲ့ […]
မောင်သက် ဆယ်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေပြီး တော့ အဘွား တို့ ရွာသွား နေခဲ့သည် ။ ဒီမှာ က လွတ်လပ် တယ် အဘွားတို့ ကလဲ ဘာ လုပ်လုပ် မဆူ မဆဲ
အသား စိုင်ချင်း အား ပါပါ ရိုက်သံ က တိတ်ဆိတ် သည့် ည ထဲ စည်းချက် မှန်မှန် ထွက်ပေါ် နေသည် ။ ပြွတ်ပြတ် ပြွတ်ပြတ် နှင့် ငဖယ် ထောင်းချိန်
အချိန်က ည (၁၂) နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကားလမ်းမတလျှောက်မှာ လူသူအသွားအလာ သိပ်မရှိကြတော့။ ကားတစ်စီးတစ်လေလောက်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တွေ့ရပြီး များသောအားဖြင့် အသံဗလံတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်ရှိကြတော့၏။ မို့မို့တစ်ယောက်တည်း ကားလမ်းမဘေးတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ အိမ်အပြန် ကားတစ်စီးတစ်လေများ တွေ့လေမလားလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်
ကျွန်တော် ဆေးရုံ က အိမ် အပြန် လမ်းမှာ ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်ခြင်း တွေ ပြည့်နှက် နေသည် ဘာကြောင့် ဆို ကျွန်တော် အလုပ်ထဲ တွင် ထိခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံ
သစ်သားပြား လေးရဲ့ ချိုင့်နေတဲ့ အပိုင်းလေး တွေ ပေါ်မှာ ကျော့ရှင်း တဲ့ လည်တိုင် လေးရယ် လက်ကောက် ဝတ် နုနု လေးရယ်ကို တင်လိုက် သည်။ ဒေါက် က နဲ ထိပ်တုံး
မျက်ရည် လည်ရွဲ နှင့် ထပ်ပြီးစဉ်းစားဖို့ တောင်းပန်ခဲရ သည် ။ နီနီ က တားတော့ မတားခဲ့ပါ။အသက် နှစ်ဆယ် ဆိုတော့လဲလေကအကြောင်းကောင်းကောင်းကြီးမဟုတ်ပေမဲ့လည်းသိသင့်သလောက်သိထားသည်။ မေမေက ငယ်ရွယ်နုပျိုဆဲဖြစ်၍ ကျန်း မာသန်စွမ်းမှုလဲရှိလေတော့ နီနီ ကိုယ်ချင်းစာမိပါသည်။ မေမေကို
အသား ညိုညို မျက်နှာကအမြဲ ပြုံးချိုနေပြီး သဘော ကောင်းမှန်း မြင်ရုံနဲ့ သိသာ စေတယ် ။ လုပ်ငန်းရှင် ပေါက်စ အိမ်ထောင် မရှိ သမီးရှင်တွေ မျက်စိကျ တဲ့ အပြင် သူ့ အနား
ရှင်းလက်စ အမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သည် အရာရာ နေရာတကျရှိမရှိ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်ဟန် ပြုံးသွားကာ အခုမှ စိတ်သက်သာသည့်ဟန်နှင့် အမှိူက်ပုံးနား တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ချလိုက်သည် ခန့်ငြားသည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှ ပန်းပွင့်အကြီးကြီးပုံတွေနဲ့ ခင်းထားသည့် မွေ့ယာ ဖက်လုံး ခေါင်းအုံး