အပြာစာအုပ်

ကြော်ငြာမနေနဲ့ ဆော်သာထည့်လိုက်ပါ မောင်ရယ်

မန္တလေးမြို့ ရဲ့ မြို့သစ် ရပ်ကွက် တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ပညာသင်နေတဲ့ ပညာသင်တစ်ယောက်ပေါ့ အသက်က 19 နှစ် အဖေကတော့မရှိတော့ဘူူး အမေက နောင်ရေးစိတ်အေး ရအောင်လို့ဆိုပြီးဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့မှာအလုပ်အပ်ပေးထားတာ နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုထဲကိုရောက်ရှိခဲ့ပါပြီဆင်းရဲခဲ့တဲ့ ဒဏ်ကို […]

အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ခယ်မနှပ်တဲ့ လက်ဖက် (အပိုင်း ၂)

“စိုးဦး ငါလည်း ဝိုက်မယ်ကွာ။” တကယ်ဆိုရင် မကျွေးချင်ဘူးဗျာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ဘူး။ မကျွေးရင်အရင်က ကျူးခဲ့တာတွေကိုပဲ ဒီဘဲကြီးက အော်တော့မှာသိတယ်။ ဒါနဲ့ ခေါင်းငြှိမ့်ပြလိုက်တယ်။ box ထဲက ကွန်နှစ်ခုကျန်တာထဲက တစ်ခုပေးလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော် ကြည့်ထားပေးမယ်။

အပြာစာအုပ်

အပျိုစင်လေးရဲ့ အားမာန်အပြည့်နဲ့ တရှိန်ထိုးချစ်ပွဲလေး

အောင်ကိုနိုင် နှင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူ တို့၏ ဝတ်လစ် စလစ် ခန္ဒာကိုယ် နှစ်ခုသည် သိမ့်သိမ့် တုန်၍သွား၏ ။ သူတို့ နှစ်ဦး သည် တယောက်ကို တယောက် သိမ်းကြုံး ကာ တင်းကြပ် စွာဖြင့်

အပြာစာအုပ်

ဆော်သာဆော် အော်တာအလကားပါနော်

ကွင်းထဲ သို့ မအေးမြင့် မသွား ချင်တာ အမှန်ပင်။ မိုးကုန်သွားပြီဆိုပေမယ့် တစ်ညလုံးကျထားသော ဆောင်းနှင်းတွေကြောင့် ကန်ဇင်းရိုးတွင် ချော်ချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသေးသည်။သွားရမည့်အချိန်ကလည်း မနက်စောစောသွားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနေကျ သားရေစိမ်းဖိနပ်ဆို ဝေးရော့…။ ဖိနပ်စီး၍ရသည့်ခရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ

အပြာစာအုပ်

အသစ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးကောင်းနေရမယ်ရှင့် သိပြီလား

မြောက်ဥက္ကလာကို ပြန်သော မီနီ ဘက်စ်လေး ထိုးရပ် လာ တော့ လူအုပ်ကြီး နဲ့ အတူ မသီတာလဲ ကားပေါ် တိုးတက်လိုက်ရသည်။ အရမ်းကြီးမကျပ်သော်လည်း လူအပြည့်နှင့်ပင်။ ဒါတောင် စနေနေ့နေ့လည်ခင်းပဲရှိသေးသည်၊ ရုံးဆင်းချိန်ဆိုလျှင်ကားပေါ်တက်ဖို့တောင်မန ည်း။ သီတာက

အပြာစာအုပ်

တကိုယ်လုံးကို တသိမ့်သိမ့်တုန်ခါသွားအောင် ချစ်တတ်လိုက်တာ ဦးရယ်

ငိုက်မြည်း လာသော မျက်လုံး များက မည်သို့ မျှ ဟန်မဆောင် နိုင်တော့ပဲ သဲသဲ တစ်ယောက် ကုတင် ပေါ်တွင် အိပ် တဝက် နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေ ပါတော့သည်  ။ ည အိပ်မီး

အပြာစာအုပ်

မခံစားနိုင်တော့လို့ ပြီးတဲ့အထိချစ်ပေးပါ မောင်ရယ်

ပြည့်စုံ လီးကို စမ်းကြည့်ပြီး ဖူးအိ အခန်းထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်လာခဲ့လို့ မြဖူးကလှမ်းကြည့်နေတာကိုနှစ်ယောက်လုံး မမြင်လိုက်ကြဘူး။ မမတို့လင်မယား အရေးပေါ်ကိစ္စဆို ပြီးခရီးရက်ရှည်သွားရတော့မော်မော်က ကားမောင်းပြီးလေယာဉ်ကွင်းကိုလိုက်ပို့ ရတယ်။လေယာဉ်ကွင်းရောက်တော့အ ရင်ကတပ်ရင်းမှူးကြီးနဲ့ဆုံမိတာနဲ့စကား ထိုင်ပြောကြတာပေါ့။တပ်ရင်းမှူးကြီးဆို ပေမယ့်အသက်ကလေးဆယ်ပိုပိုပဲလေ.. ဘောလုံးကန်.တင်းနစ်ရိုက်နဲ့အားကစားကလည်းသိပ်မပြတ်ဘူးဆိုတော့အတော် လေးအရွယ်တင်ပါတယ်။တပ်ထဲမှာနေခဲ့ တုန်းက ဒီဘဲကြီးကမော်မော့်ကိုရိတိတိနဲ့

အပြာစာအုပ်

နေရာနှစ်ခုစလုံးကို တပြိုင်ထဲကျွေးပါ မောင်လေးရယ်

မမ အထဲကို ဝင်သွားပြီနော်…၊ ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ် လက်ထောက်ပြီး အသာကုန်းပေးပါ..၊ ဒါမှ နောက်က အကုန်ဝင် အောင် ထိုးသွင်းပြီး ကောင်းကောင်း ဆောင့်လိုးလို့ ရမှာ…” “ အရမ်းကြီး ထိုးမသွင်းပါနဲ့အုံး ရှင်…ကြပ်နေတာ…၊ ဖြည်းဖြည်း ပဲ

Scroll to Top