အပြာစာအုပ်

ဆက်ထိန်းမထားနိုင်တော့လို့ပါ ကိုရယ်

တက္ကစီ တစီး လမ်းဘေး သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်ထားသည် ။ ကားပေါ်တွင်တော့ တက္ကစီ ဒရိုင်ဘာနှင့် နောက်ခန်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထား သော အမျိုးသား တစ်ဦး ။ နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ခုနှစ်နာရီခွဲသာသာရှိသေးသည် ။

အပြာစာအုပ်

ဝကိုမဝနိုင်အောင်ပါပဲလား ကိုကြီးရယ်

ကျွန်တော် နာမည် က ကျော်ကျော်သန်းပါ အပေါင်း အသင်းတွေ က တော့ ကျော်ကြီး လို့ ခေါ်ကြတာ ပေါ့ တက်ဆီ သမားလေး ကျော်ကြီး ပေါ့ဗျာ ကျော် အသက် (၂၅) မှာ

အပြာစာအုပ်

မိုးလင်းခါနီးအထိ အရသာကိုသိကြလားရှင်

မိန်းမ ငယ် လေး တစ်ယောက် ထမိန် ရင်လျှ ားဖြင့် အဝတ် လျှော်ဖွတ်နေသည်။ သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ် နှစ် ပြည့်ပြီးကာစ။ အပျိုပေါ် ဝင်စ ဖြစ်လင့်ကစား၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖွံ့ထွားလှသည်။

အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ဒုတိယအရွယ်၏ ဒုတိယဝေဒနာ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

“ရီ့ကို ကိုယ်ချစ်တယ်ဆိုတာ အခု ထပ်ပြောမလို့ဟာ” “အာ ကိုဇော်ကလဲ” “ဟုတ်တယ် ရီ၊ ကိုယ်လည်း သိပ်ပြီး မစောင့်ထိန်းချင်တော့ဘူး၊ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်နေခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ အခုသိပြီဘဲ၊ အကြောင်းကြောင်းကြောင့်သာ မပေါင်းရတာ၊ ကိုယ်တော့

အပြာစာအုပ်

မောင်လေးတွေရဲ့အရသာကို ခံစားကြည့်လိုက်ပါမမရဲ့

အပြင် ဘက်မှာ လျှောက်သွား နေတဲ့ သူတွေကို ကြည့် ရင်း ကော်ဖီ ကို တကျိုက် သောက်လိုက် တယ် ။ ဒီနေ့ ဟာ လန်ဒန် မှာ အုံ့ဆိုင်း မှိုင်း တဲ့နေ့

အပြာစာအုပ်

နောက်ထပ်အကြိမ်များစွာကို မျှော်လင့်နေအုံးမှာပါ မောင်ကြီးရယ်

ည  အားလုံး တိတ်ဆိတ် ၍နေသည်   ။  ခင်ဖုဏ်း သည် မျက်လုံး ကြောင်၍ နေ၏ ။ အိပ် မရသော် အကြောင်းအရင်း က လည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား  ကိုယ့် အပေါ်မှာ

Scroll to Top