အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ခယ်မနှပ်တဲ့ လက်ဖက် (အပိုင်း ၂)

“စိုးဦး ငါလည်း ဝိုက်မယ်ကွာ။” တကယ်ဆိုရင် မကျွေးချင်ဘူးဗျာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ဘူး။ မကျွေးရင်အရင်က ကျူးခဲ့တာတွေကိုပဲ ဒီဘဲကြီးက အော်တော့မှာသိတယ်။ ဒါနဲ့ ခေါင်းငြှိမ့်ပြလိုက်တယ်။ box ထဲက ကွန်နှစ်ခုကျန်တာထဲက တစ်ခုပေးလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော် ကြည့်ထားပေးမယ်။

အပြာစာအုပ်

စွဲရင်းနဲ့ပဲ ရုန်းမရအောင်ဖြစ်ရပါတယ်နော်

သူ ဆိုတာ က မောင်မောင်ဦးပါ။ သူတို့ ဆိုတာက မောင်မောင်ဦးနဲ့ သိင်္ဂီမော်တို့လင်မယား။ ကျွန်မကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ငယ်သူငယ်ချင်း။ နေရာကမြန်မာရိုးရာ သင်္ကြန်ပွဲကျင်းပနေနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံပြင်ပက တစ်နေရာ။ ဒီကိုလာရင်း မောင်မောင်ဦးနဲ့ စုံမိတယ်။ သူတို့လင်မယားနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တာ ခြောက်လလောက်ရှိပြီ။

အပြာစာအုပ်

မမလှလှ ခပ်ရွရွ

ဖွံ့ထွားကားစွင့် လုံးတစ်နေသော တင်သားအစုံပေါ်သို့ သန်မာသော လက်ဖဝါးနှစ်ခုက ဘယ်ညာပေါင်ထိပ်အပေါ်နားဆီမှ ကျရောက်၍လာသည်.။ ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့ ပြုံးယောင်သန်းသော မျက်နှာလေးနှင့် သမင်လည်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်..။ “ဟင့်……ကို….“ သံရှည်လေးနှင့် မူလိုက်စဉ် တင်သားအစုံပေါ်က လက်နှစ်ဖက်က ခင်နွဲ့ရီအား နောက်ကျောမှ

အပြာစာအုပ်

အေဆိုဒ်ကုန်တော့ ဘီဆိုဒ်ပြောင်းကြတာပေါ့ရှင်

“ သဲ ရေ   သဲ   မောင်ပြန် လာပြီ… တံခါးဖွင့်ပါဦး…” “ဟင်… မောင်… ပြောတော့ နောက် ၂ ရက်လောက် ကြာဦးမှာဆို…”“ဟုတ်တယ်… သဲနဲ့ ဖုန်းပြောတုန်းက အဲ့လိုပဲ… နောက်တော့ အလုပ်က စောစော

အပြာစာအုပ်

ဆန္ဒပန်းတိုင်ကို နီးကပ်နေပါပြီ ကလေးရယ်

သူ့ နာမည် က မိဖြိုး ယောကျ်ားရှာ ဘောပြားပေါ့ အခုအသက်၁ရ ထဲမှာ ငယ်ငယ်လေးထဲကယောကျ်ားလို ဝတ်စားနေလာ တာ အပျိုဖော်ဝင်လို့များ မိန်းခလေးစိတ်ပြောင်းလာ မလားထင်တာ မပြောင်းဘူး ကိုယ့်မျက်စိအောက်တင်ကြီးပြင်းလာတဲ့မိဖြိုး ဝါသနာပါတာကျတော့လည်း ပိုက်ကျော်ခြင်း သူခြင်းခတ်နေတာကိုကြည့်လိုက်တိုင်း ရင်သားက

Scroll to Top