အ ချိန် မှာ ၁၉၈၈ ခု နှစ် အစ ပိုင်း  … ။  အင်းစိန် ဗဟို အကျဉ်းထောင် ။ ဘသန့်ထူး သည် ပြီးခဲ့ တဲ့ အတိတ် က

သံချောင်း သူ ငယ်ချင်း တွေနှင့် နေ့ခင်း ထမင်းစား ကျောင်းဆင်း ချိန် ကျောင်း အတူတူ ပြေးလာပြီး မှ အချင်းချင်း စကားများ ကာ စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်သို့ ပဲ တန်းပြန် လာခဲ့သည်

ချယ်ရီ လူမှန်းသိခါစ ထဲကခြေမွေးမီးမလောင်လက်မွေးမီးမလောင်နေလာခဲ့ရတာ ကံတရားကောင်းတယ်ပဲပြောရမလား နှစ်ဖက်သော အဖိုးအဖွားတွေရဲ့တစ်ဦးထဲသောမြေး ဖေဖေမေမေရဲ့အသည်းကျော်တစ်ဦးထဲသောသမီးလေးပေါ့ ဒီလိုနဲ့အချိန်တန် အရွယ်ရောက်လူလားမြောက်လာတဲ့အခါမှာ မိန်းခလေးတို့ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့အဖုအဖောင်း အမို့အမောက်ရွိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့မြင်သူတကာသွားရေကျအောင်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကအချိုးအစားပြေပြစ်ပြီးလှပနေပါတယ် ချယ်ရီ လဲကျောင်းပြီးရော မိဘတွေကသမီးလေးနောင်ရေးအတွက် သူ့မိတ်ဆွေသားနဲ့အိမ်ထောင်ချပေးပါတယ်။ ချယ်ရီလဲလင်ယောက်ျားရဲ့မြို့(ရန်ကုန်မြို့)ကြီးကို အဖေအမေတွေရှိ့တဲ့ဟိုးမြန်မာနိုင်ငံအစွန်အဖျားမြို့လေးကလိုက်လာရတာပေါ့ ဆွေမျိုးအသိကလဲမရှိ ယောက်ကျားကလဲ

ကျော်သဇင် ကုမ္မဏီ ၏ အပေါ် ဆုံးထပ် အုပ်ချုပ်ရေး ဆိုင်ရာ ရုံးခန်း များနေရာ ။  ” တင်းဒေါင် ”  ဓာတ်လှေကား တံခါး ပွင့်လာပြီး အထဲ မှ ထွက်လာ သူကား