အပြာစာအုပ်

တော်တော်လဲ တတ်လွန်းတဲ့သူကြီးပါလားရှင်

လူ တိုင်းမှာ နှလုံးသား တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမဆီမှာ ရှိတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ နှလုံးသားမရှိရင် အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ဘူး ဆိုတာသိပေမဲ့ ကျမ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ။ ဒီလို ဆောင်းလေမြူးတဲ့ ညချမ်းအခါမျိုးဆို သာတောင်

အပြာစာအုပ်

အမုန်းဆွဲ

ခွေးသိုး၏လီးကြီးက မစိန်ခင်၏ ဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်အကြားရှိ စောက်ဖုတ်အခေါင်းပေါက်ကျဉ်းကလေးထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနေသည်။ မစိန်ခင်တစ်ယောက် ခါးကလေး ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို ပင့်မြှောက်၍ ခွေးသိုး လိုးဆောင့်မှုကို ဇိမ်ယူခံစားနေသည်။ ခွေးသိုးမှာ အရပ်ပုပုပြတ်ပြတ် လူလုံးလူဖန် သေးသော်လည်း

အပြာစာအုပ်

တမ်းတမ်းတတကို စိတ်ဖြေအားသန်လွန်းတဲ့ အသဲစွဲ ချွေးမလေး

ကျမ မောင့်ကို အရမ်း ချစ်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ဖေဖေကို ပိုပြီး သတိရ တမ်းတမိတယ် ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လ လောက်က မောင့် ဖေဖေ ကျမကို သားမယား ပြုကျင့်ပြီး ကတည်းက

အပြာစာအုပ်

ပန်းဦးချွေမယ့်

“ဖြိူး စားလေ… ရော့” စားပွဲပေါ် ရှိ ပန်းကန်ထဲက ဘူးသီးကျော်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ဖြိုးဆိုတဲ့ ချစ်သူလေးကို ဖိုးကျော်က ခွံ့ကြွေးလိုက်သည်။ ဖြိုးကို ဖိုးကျော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးကို ချစ်ရှာသည်။ ချစ်သူသက်တမ်း(၂)နှစ် အတွင်းမှာ လက်ကိုင်ရုံ ပါးလေးနမ်းရုံကလွဲပြီး

အပြာစာအုပ်

ကိုဘခက်နှင့် အပါယ်ကြောက်သော အမှန်လေးများ အပြာစာ

ကျုပ်နာမည်က ဘခက်။ အသက်က ၄၃။ အလုပ်အကိုင်က သင်္ဘောသား။ သင်္ဘောသားဆိုတော့ ဘီယာဗိုက်ကလေးနဲ့ပေါ့ဗျာ။ ထိပ်ကလေးကလည်း နည်းနည်းပြောင်ချင်တာပေါ့။ အရပ်က ၅ ပေ ၄။ သင်္ဘော စလိုက်တော့ ၁၈ နှစ်၊ ၁၀ တန်းအောင်ပြီးခါစလေး။

အပြာစာအုပ်

အပြုအစုကောင်းတဲ့ မိထွေး

“ပြစမ်း မေထွေးကို သားဂျိုးလေး ကြီးပြီလားလို့” “ကြီးသေးပါဘူးဗျ သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်” “ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ပလွတ်” “အားအားအား ယားတယ် မေထွေးရ” “ကောင်းရောကောင်းလား” “အင်း ကောင်းတယ် နောက်လည်း အဲ့လိုလုပ်ပေးနော် မေထွေး” “အမြဲလုပ်ပေးမှာပေါ့ မေ့သားလေးကို”

Scroll to Top