“တော်ကြီးက တစ်ကောင်ကြွက်ကိုး…။ ကျုပ်အစ်မ ကလည်း တော်က ဘယ်လို သေမှန်းမသိဘူးဆိုပြီး ကြောက်နေတာ…” (အမေကို အစ်မလို့ ခေါ်ခြစ်ဖြစ်သည်) “အဲ့ဒီ သာမောင်ဆိုတဲ့ ကောင်… ငါ ကြည့်မရဘူး…။ နေဦး… ငါ ဝင်ပူးလို့ ရမလား […]
ကျွန်မ ဘဝရဲ့ ရင်ခုန် ပျော်ရွှင်ခြင်း ဆန္ဒတွေရဲ့ ပြည့်စုံခြင်း မှားမှန်း သိပေ မယ့် ဆက်တိုး သွားခြင်နေ မိခြင်း များဖြင့် ရောထွေး နေသော စိတ် အာရုံကို ဖြစ်ပေါ် သွားစေ သည်မှာ
ဆိုင်ကယ် ပေါ်မှ ဆင်းပြီး အိမ်ခြံဝန်း ထဲကို လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ လျှောက်ဝင် သွားသော ဒေါ်မိမိတင့်၏အိုးကြီးကို ကြည့်၍ ညီလတ်စိတ်ထဲက ကောင်းကောင်းကြီး ပြစ်မှားနေမိသည်။ ဒေါ်မိမိတင့်သည် သူဆိုင်ကယ်ကယ်ရီဆွဲလာသည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက် စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည့်
“ ဒီ အသက် အရွယ်နဲ့ အလှအပ ဒီလောက် ကြိုက်နေရင် ပညာရေး တော့ ထိခိုက် တော့ မှာပဲ ” . . . သူတို့ ပြောတဲ့ စကားတွေ ကို
အဖုံးဖွင့်ထားသော လေးထောင့်သံပုံး၏ အဝတွင် သစ်သားတုတ် ကန့်လန့်ခံကာ ချိတ်ဖြင့် ချိတ်တံပိုးဖြင့် ထမ်းလာခဲ့သော ရေအပြည့်ပါသည့် သံပုံးနှစ်ပုံးကို ရင်မောင်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကွေးကာ မြေပေါ်ကို ချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ပုံးနှစ်ပုံးတွင်
ကျွန်တော့် ထက် အသက် (၇) နှစ် လောက် ကြီး သော မမသန့်နှင့် ပတ်သတ်မိပုံကိုပြန်တွေးမိနေပါသည်…..,ကျွန်တော်၏ အလုပ်မှာ မမသန့် တို့ဖွင့်ထားသော အိမ်ဆိုင်လေးကို နေ့စဉ် မုန့်ပို့ပေးရပါသည်. မိဘတွေခြင်းလည်း ရင်းနှီးကြသော ဒီနှစ်အိမ်တွင် ကျွန်တော့်အတွက်
စန်းခင် နှင့် အုန်းသန်း တို့ သည် အပျို ပေါက်များ ဖြစ်ကြ ၏ ။ တောနေ လူတန်း စားများ ဖြစ်ကြသည့် အလျောက် ကြုံ သလို လုပ်ကိုင် ၍ မိသားစု
ပြုံး၍ ကြည့်နေ သော မူမူ ၏ ပုခုံး နှစ်ဖက်ကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက် က ဆုတ်ကိုင် လိုက်မိသည် ။ ပြီးတော့ မူမူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဖက်သို့ ဆွဲယူ လိုက်ရာ က
ကျမ အပျို ဖြစ်ပေ မယ့် အပျို ဖော် မဝင်သေး ။ ရှုပ်သွားလား မသိဘူး။ အသက်က ၁၈ နှစ် ကျော်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် ရာသီသွေး မပေါ်သေးဘူး။ ကျမ နေတာကလည်း ရန်ကုန်