အပြာစာအုပ်

စွဲသာစွဲ အားမနာနဲ့မောင်

ဦးမောင် ဆုံးသွား ပြီ ဆိုသော သတင်းအား သူကြားကြားချင်းမယုံနိုင်သေးပေ။ သူနယ်သို့ ဦးကောင်း စေလွှတ်သော အလုပ်ကိစ္စဖြင့် သွားရောက်နေချိန်တွင် ဦးမောင်သူ၏ အိမ်တွင်မူးလဲပြီး ဆုံးပါးသွားပြီ ဆိုသော သတင်းကို ဖုန်းဆက်ပြောသဖြင့် သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဦးမောင်ဆုံးပြီ […]

အပြာစာအုပ်, အပိုင်း ၂

ပန်းတိုင်းမွှေးသလို နမ်းတိုင်းနွေးစေသတည်း (အပိုင်း ၂)

“အို ” ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်း ထွက်သွားတာကလွဲလို့ ကျနော့်ခါးကို ဖက်လို့ ကျနော့်အနမ်းကို ကြည်ဖြူစွာ ခံယူနေတာမို့ “ချစ်တယ် ညီမလေးရယ် ချစ်တယ်” ဆိုပြီး စကားသာ တဖွဖွပြောရင်း ကျနော့်လက်တွေက နှင်းခိုင် နောက်ကျောပြင်တလျှောက် အထက်အောက်

အပြာစာအုပ်

ဒါတောင်အစမ်းသ‌ဘောပဲရှိသေးတယ်ရှင့်

၁၉၃၃ ခုနှစ် ၏ အေးမြသော ဆောင်းည တွင် ဖြစ်ပါသည်။ မီးလင်းဖိုမှ လွန့်လူးသောမီးရောင်သည် ဖြာကျလျက် ရှိနေ သည် ။  (၁၈)  နှစ် သမီးလေး ထွေးငယ် သည် ခိုက်ခိုက်တုန် လျက်ရှိသည်။

အပြာစာအုပ်

ပျိုတာအိုတာတွေအသာထား ကောင်းဖို့ကသာအဓိကပဲနော်

အ ဟင်း အား ကောင်းလိုက် တာ အောင်ရယ် ဘယ်လို တွေ လုပ်နေ တာလဲ ” တိတ်ဆိတ် သော ညနှင့် အခန်းငယ်လေး ထဲတွင် ရမ္မက် သံတို့ဖြင့် လွှမ်းခြုံ နေပေသည်

အပြာစာအုပ်

ဖောလိုးမီ

ဒီနေ့တစ်နေကုန်တာ စောက်ကျိုးနည်းချင်စရာကြီး ဗျာ။ နေ့လယ်ခင်းကဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ နေက မတရားပူ၊ ချွေးတပျံပျံနဲ့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကထက် အခု ပိုပူလာသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဘဲထင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ မကောင်းမှုတွေအတွက် စရံသတ်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော်သွားတဲ့ နေရာတလျှောက်

အပြာစာအုပ်

အကုန်လုံးက ပိုပိုပြီး အားရစရာကြီးတွေပါပဲလားရှင်

လန်းတယ် နော် အကိုကြီး …  ကျော်မျိုးဟန် စကားကြောင့် သိန်းဇော် လှမ်းကြည့် မိသည် ။ နုနု ငယ်ငယ် ကောင်မလေး တစ်ယောက် အသက် က  (၂၀)  ကျော်ပုံ မရ ။

အပြာစာအုပ်

မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ ချစ်ခရီးကိုဆက်လိုက်ပါတော့ရှင်

အိမ် တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ သူအိပ်သော အခန်းထဲတွင်…… အေးလွင် က လီး ကို အငြိမ် မနေဘဲ

အပြာစာအုပ်

ဝေစားတဲ့ အချစ်

တကယ်တော့ နှင်းဝေမဝေတဲ့ နွေမကျ ဆောင်းမကျ ၊ ညမကျ နေ့မကျလေး တစ်နေ့မှာပေါ့။ နှင်း ရင် တွေ မအေးမြခဲ့ဘူး။ မူးဝေနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်ခြင်း အနည်းငယ်နဲ့ နိုးထလာခဲ့ပါတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့လရောင်လေး

Scroll to Top