အပြာစာအုပ်

သန်ချက်မြန်ချက်ကတော့ လေးစားပါတယ်ရှင့်

အ ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးးး လောက ကြီး က ဖြစ်ချင် တာတွေ မဖြစ် မဖြစ် ချင်တာတွေ ဆို အော်တိုဖြစ်နေတော့တာပါရှင်။ ” အင်း လွမ်းစရာ လွမ်းစရာလေးတွေပေါ့နော့ ” ချစ်သူလား […]

အပြာစာအုပ်

လုပ်တိုင်းကောင်းတာဆိုလို့ တစ်ခုပဲရှိတယ်သိချင်လာခဲ့ရှင့်

ချယ်ရီ မြို့ ကြီး မှာ မွေးဖွား ခဲ့ ပေမယ့် တာဝန် ကျရာတော မြို့ လေးမှာ ပျော်နေ ပြီ ။ လေကောင်း လေသန့် ရှု ရင်း တောင်တန်း ကြီးတွေ

အပြာစာအုပ်

သုံးဦးစလုံးအတွဲညီခဲ့ကြတဲ့ ဗလောင်ဆူတဲ့ အချစ်ညလေး

အ ဟင်း အား ကောင်းလိုက် တာ အောင်ရယ် ဘယ်လို တွေ လုပ်နေ တာလဲ ” တိတ်ဆိတ် သော ညနှင့် အခန်းငယ်လေး ထဲတွင် ရမ္မက် သံတို့ဖြင့် လွှမ်းခြုံ နေပေသည်

အပြာစာအုပ်

ဆရာမလေးရဲ့ ထူးရှယ်အပြုအစု

“ ဆရာ လေး..ထန်းရေချိုလေးသောက်ဦး မလားဗျ  ”  ထန်းတော ရှေ့မှ ဖြတ်သွား သော ကျောင်းဆရာ လေး တင့်ဆွေ ကို ရွာမှ ကာလသား ခေါင်း ကိုချက်ကြီး က နှုတ်ဆက် လိုက်သည်

အပြာစာအုပ်

အားခြင်းမမျှတဲ့ပွဲ

နွေးထွေးလှတဲ့ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းရတဲ့အချိန်ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်က အရာရာတိုင်းကို မေ့နေချိန်ပေါ့။ နုအိထွေးနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ အဆက်မပျက် တတ်မက်နေမိတဲ့အချိန် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ….. “ကို… ဘာလို့လဲ လူလာနေလို့လား” “ဟင်…. အော် ဟုတ်တယ်ချစ်ရဲ့ ကိုလူသံကြားလားလို့”

Scroll to Top