“ အဟင်း … အား… ကောင်းလိုက်တာ အောင်ရယ်…. ဘယ်လိုတွေ လုပ်နေတာလဲ” တိတ်ဆိတ်သော ညနှင့် အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ရမ္မက် သံတို့ဖြင့် လွှမ်းခြုံနေပေသည်။ ကိုအောင်တစ်ယောက် သူမိန်းမ အင်ကြင်းကို ကုတင်ပေါ်တွင် ပေါင်နှစ်ချောင်းဖြဲပြီး အားရပါးရနှင့်ကို […]
ဒေါ်နီလာ သူမ ကို တောင်ကြီး မြို့ ရပ်ကွက် တခု လုံး မသိသူ မရှိ ။ နှုတ်ကြမ်း လျှာကြမ်း နှင့် တိုင်းရင်း သား အမျိူး သမီး တစ်ဦးပင် ။
ကျမ မသီသီမြင့် အသက် သုံးဆယ့် ငါးရှိ ပြီ ။ ကျမ ရန်ကုန် ကို ရောက်လာ တယ် ။ ဇာတိ က တော့ အညာက၊ အညာသူ ဆိုပြီး မဲမဲ
ဆောင်းဦး ပေါက်ကာ စ ညနေခင်း သည် သာယာ ညွတ်နူး ဖွယ် ကောင်း လှ သည် ။ ကောင်းကင် သည် တိမ်မျှင် တိမ်စ တစ်ချို့ က လွဲပြီး လင်းရှင်း
ရန်ကုန်မြို့ ၌ ခုနစ်ထွေ တီး ဟောက်စ် ဆိုလျှင် သားသား နားနားနှင့် အကောင်းဆုံး ဆိုင်ဟု လူသိများ သည် ။ ပိုင်ရှင် မှာ ဦးမြမောင် နှင့် ဒေါ်သန်း တို့ ဖြစ်ပြီး
အိမ် မှာ အလှုတစ်ခုရှိတော့ ဧည့်သည်တွေက အရမ်းများနေပြီး ညအိပ်ချိန်ရောက်တော့ အားလုံးဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ကြရတယ်၊ ယောက္ခမကတော့ သူအတွက်အိပ်စရာကို မီဖိုနားက စတိုခန်းလေးမှာ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်လေ၊ ယောက္ခထီးနဲ့ ယောင်္ကျားကတော့ တစ်ခြား အမျိုးသားဧည့်သည်တွေနဲ့အတူ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာဘဲ အိပ်ကြတာပေါ့၊
အလင်းရောင်အား နည်းလှသော အုတ်တိုက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲ၌ နန်းအီတူး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ သာမန် အားငယ်ရှိုက်ငိုရင်း ထိုင်နေခြင်းမျိုးကား မဟုတ်… တင်ပြင်ခွေလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ကားကာ… အတွင်းသို့ လေကိုတဝကြီး ရှူသွင်း ရှူထုတ်ရင်း.. သမထ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အချိန် က ညနေဆည်းဆာ အချိန်ဖြစ် သည် ။ ရွာလမ်း တလျှောက် အသက်သုံးဆယ်လောက် ရှိသော အသား နီစပ်စပ်နှင့် တရုတ် ကပြားပုံ ပေါက်နေသော လူ တစ်ယောက် လျှောက် လို့လာသည်။ ထိုသူမှာ
ကျွန် တော့် နာမည် က ကျော်ကျော်သန်းပါ . . အပေါင်း အသင်းတွေ က တော့ ကျော်ကြီး လို့ ခေါ် ကြတာပေါ့ …. တက္ကစီ သမားလေး ကျော်ကြီး ပေါ့ဗျာ