ပြီးခဲ့တဲ့ ၃နှစ်လောက်က ရန်ကုန်က ကုမ္ပဏီတခုမှာ အလုပ်ရတယ်..။ ဝန်ထမ်းအသစ်ဆိုတော့ ဘယ်ကစလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူးဖြစ်နေတယ်။ လူဟောင်းတွေကလည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ဆိုတော့ ကိုယ့်ကို ကူညီဖို့နေနေသာ သူတို့ဟာသူတို့တောင် မအားဘူး။ အဲဒီမှာ ကိုယ်နဲ့ ရွယ်တူ.. ရာထူးတူလူတယောက်က အလုပ်နဲ့ပတ်သက်လို့ […]
တင်ယုနွယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရသည်။ လူနေထူထပ်သော ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ လူတန်းစား အမျိုးမျိုးရှိသည့်အနက် အလုပ်သမားလူတန်းစား များပြားခြင်းကြောင့် ညနေစောင်း အလုပ်ဆင်းချိန်များ၌ ကားဂိတ်တွေမှာ လူတွေပုံလို့နေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကားတွေ လူကြပ်သွားသည်မှာ ညရှစ်နာရီခွဲလောက်အထိ ကားပေါ်တိုးတက်၍ပင် မရနိုင်။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင်တော့
ခုတင်ပေါ် ဒူးလေး ထောင် ထိုင်နေတဲ့ သူမ ထမီလေးကို အသာ မတင်ပီး အမွှေး ရေးရေးနဲ့ ခြေသလုံး လေးတွေကို ပွတ်သပ်ဆုပ် နယ်ပီး အနမ်းလေး ပေးလိုက် တယ် ။ အပြင် ပန်း
“ အား ပြွတ် ဗြစ် ဗြစ် ကျွတ် ကျွတ် ” ကေသီ သည် ပက်လက် လှန်ထားသော ကျော်အောင် အပေါ်သို့ တက်ခွ ၍ ကျော်အောင် ၏ ရင်ဘတ် ကို
မောင်မောင်မျိုး တစ်ယောက် တော်တော် ပျော်နေသည် ။ အခုချိန် တွင် ကမ္ဘာပေါ် မှာ စိတ် အချမ်းသာဆုံး လူစာရင်း ကောက်လိုက် ရင် သူထိပ်ဆုံး နားလေး ကပင် ပါလာနိုင် သည် ။
၁၉၃၃ ခုနှစ် ၏ အေးမြသော ဆောင်းည တွင် ဖြစ်ပါသည်။ မီးလင်းဖိုမှ လွန့်လူးသောမီးရောင်သည် ဖြာကျလျက် ရှိနေ သည် ။ (၁၈) နှစ် သမီးလေး ထွေးငယ် သည် ခိုက်ခိုက်တုန် လျက်ရှိသည်။
အသား ညိုညို မျက်နှာ က သိပ် အလှကြီး မဟုတ် ပေမယ့် အသက် ဆယ့်ခြောက် နှစ်လို့ မထင်ရ လောက်အောင် သာမာန်ထက် ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမ ပျိုလေး အထူး သဖြင့် က
“ ခင်မွန် ” “ ရှင်..” “ ဆရာ့ကို စားပွဲပေါ်က ဖိုင်အစိမ်းလေး ကမ်းလိုက်စမ်းပါ ..” “ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ…” ခင်မွန်သည် စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရာမှထကာ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပွဲရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်
ခင်မေချစ် ကို တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး က ဝိုင်းပယ် ထားသည် ။ ပြောဆို ဆက်ဆံခြင်း မလုပ်ကြဟု ဆိုလျှင် ခင်မေချစ် ဘယ်လောက် ဆိုးသလဲ ဆိုတာ သိသွားနိုင် သည် ။ နောက်