အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါလို့ နှုတ်ခွန်းဆက်ပါရစေရှင် ။ နာမည်ကတော့ မျိုးမမ ပါ၊ မျိုးလို့ပဲ ခေါ်ကြပေါ့နော်။ တဆက်တည်း မျိုးရဲ့ အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုကို ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားရတာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ အကုန်လုံးရှေ့မှာ ဖွင်ပြပြောပြချင်တယ်၊ ပြောပြပါရစေနော်. .. ။ […]
အခန်း (၁) “ဒိုင်း” သေနတ်သံကား ကားလမ်းမပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကားပေါ်ပါ ခရီးသည်များကား ထိတ်ထိတ်ပြာပြာ ဖြစ်သွားကြရာဝယ် ဒေါ်မေဝင်းမောင် တစ်ယောက်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်တော့သည်။ “အားလုံး မသေချင်ရင် ကိုယ့်မှာပါတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ထုတ်ပြီး
သား ထပီ လား ဒီမှာ ထမင်းကြော် ထားတယ် နော် “ ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ ” အမေ့ အား စကား ပြန်ပီးနောက် စိုးကျော် လက်ဆေးကန် တွင် မျက်နှာ သစ်လိုက်သည်
ခြံထဲ ကားဝင်လာ သံကြားတော့ ဘုရား ရှိခိုး နေတာ ကမန် ကတန်း ရပ်ပြီး ဘုရားခန်း ထဲ က ထွက် လှေကား ထိပ် က နေ တိတ်တိတ် လေး သွားချောင်း
မသစ္စာ ” “ ရှင် ကိုအေး ” “ ကျနော် မသစ္စာ ကို ချစ်တယ် ” “ သိပါ တယ် ကိုအေး ဒါပေ မယ့် သစ္စာ အကြောင်း
နေ က ဆယ်တန်း ကျောင်းသူ လေးပါ ( အဆောင်နေ ကျောင်းအိပ် ကျောင်းစားပါ ယောကျ်ား လေးတွေနဲ့ သပ်သပ် ဆီဆို တော့ မ ကမ္ဘာထဲမှာပဲ နေခဲ့ရသူပါ ။ ) ဆယ်တန်း
အချိန်က ည (၁၂) နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကားလမ်းမတလျှောက်မှာ လူသူအသွားအလာ သိပ်မရှိကြတော့။ ကားတစ်စီးတစ်လေလောက်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တွေ့ရပြီး များသောအားဖြင့် အသံဗလံတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်ရှိကြတော့၏။ မို့မို့တစ်ယောက်တည်း ကားလမ်းမဘေးတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ အိမ်အပြန် ကားတစ်စီးတစ်လေများ တွေ့လေမလားလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်
🏵️(အခန်း ၁)🏵️ “သားရေ ခြံရှေ့က ဆိုင်ကယ်ဟွန်းတီးနေတယ်။ ထွက်ကြည့်လိုက်ဦး။” “ဟုတ်ကဲ့ အမေ” ဖိုးကျော် သူ့ရဲ့မိခင်ဖြစ်သူ နောက်ဖက်မှာ ရေချိုးနေသဖြင့် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ မေမေ့မိတ်ဆွေဖြစ်သူ မဇင်မာသဲ ။ “ကဲ ငါ့မောင်ရေ စားစရာတွေ
နှင်း ချည်နှောင် ခံရတာ နဲ့ ချည်နှောင် ရတာ ဘာကို ကြိုက်လဲဟင် နှင်းကတော့ ကိုယ့်ကို အချည် မခံနိုင်သလို ကိုယ်တိုင် လဲ ဘယ်သူ့ ကိုမှ မချည် ချင်ဘူး သူ့ လွတ်လပ်