“ကိုမြတ်ဆွေ လူစုံပြီလား စုံရင်ထွက်ရအောင် နေပြည်တော်ဝင်တာ အရမ်းနောက်ကျနေမယ်” “ဟုတ်ကဲ့ စုံပြီထင်တာပဲဗျ။ ခဏလေးဗျာ။ ဟဲ့ ကတုံးမ နင့်ယောကျ်ားကော ” “လာပြီဦးလေး ကလေးရှူးသွားတည်နေလို့ ” “အေးအေး မြန်မြန်လာခိုင်းလိုက် ဦးဝင်းတင်တို့ မိသားစု စုံပြီနော် […]
သိန်းအေး ၏ လီးကြီး က ထိပ်ဖူး ကြီး နီရဲ ပြောင်တင်း ကာ အရည်ကြည်များ ပေကျံ နေသဖြင့် စိုစွတ်ချောမွေ့ နေသည် ။ ထိုကြောင့် သွယ်သွယ် ၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကြားသို့ အလွယ်တကူ
ဝေလကြီး သည် အိပုံ့တို့ သား အမိ ကို သူ့ အိမ်မှာ ခေါ်ထား လိုက်ပြီးတဲ့ နောက် ဟိုတုံး ကလို လမ်းဘေး ထမင်းဆိုင် တွေမှာ ကြုံ သလို စားနေ ရတဲ့
ကျတော် က ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ ။ နံမည်ကတော. အောင်မြတ်ပါ။ စစ်တပ်ကနေ ပြောင်းလာတဲ. ဆရာဝန်ကြီးပေါ.ဗျာ။ အသက်ကတော. ၃၅ နှစ်ဗျ။ မိန်းမလား ရှိတာပေါ.၊ အသက် ၂၅နှစ်အရွယ် ဆရာဝန်မလေးပေါ.ဗျာ။ ကျတော်လား သူ.အရင် အများကြီး
အောင်အောင် တစ်ယောက်တည်း ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ မကောင်းတာ လုပ်ရန် အဆင်သင့် ။ မျက်နှာ မူရာ မှာ ရှိတဲ့TVထဲ ကကိုယ် တုံးလုံး ဖိုမစုံတွဲရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တွေ ကြောင့် ကာမ စိတ်တွေတဟုန်ထိုး
အိမ်တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ သူအိပ်သောအခန်းထဲတွင် အေးလွင်က လီးကို အငြိမ်မနေဘဲ ဝင်သလောက် လီးတဝက်လောက်နဲ့ပဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ ငယ်ငယ်က
ထွန်းမြိုင် ကျ နော် နဲ့ လုပ်ဖေါ် ကိုင်ဖက် အရင်း နှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ။ ကျနော် ဆည်မြောင်းမှာ အလုပ် ဝင်တော့ ပစ္စည်းထိန်း ဌာနမှာ အတူတူ ကျနော် တို့ မြို့က
ညနေ ကတည်း က ညစာ အတွက် ထမင်းကို တဝ တပြဲ စားထား ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ သိန်းဆောင် ကြက်ခြံ မှာ စောင့် အိပ်မှ ဖြစ်မယ် ။ သူ့ရွာ က
ကျွန်မ နာမည် လဲ့လဲ့ ပါ ။ ကျွန်မအမေက ဒေါ်အေးအေးအောင်တဲ့။ မိဘနှစ်ပါး သဘောထားမတိုက်ဆိုင်လို့ ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ ဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရပါတယ်။ တနေကုန် ထမင်းငတ်ခဲ့တာတွေ ကျောင်းသွားရင် မုန့်ဖိုးမပါတာတွေ ကျောင်းစိမ်းအကျီင်္အနွမ်းလေးတွေပဲ ဝတ်ခဲ့ရတာတွေ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲပါ။ဒါပေမဲ့