အပြာစာအုပ်

ကိုဘခက်နှင့် အပါယ်ကြောက်သော အမှန်လေးများ (အပိုင်း ၂)

ခဏနေတော့ အခန်းဝမှာ လာရပ်တာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့၊ ကိုယ်လုံးတီး၊ ချွေးတွေကလည်းရွှဲလို့။ ကျုပ်လည်း အနားခေါ်ပြီး သူ့ရဲ့ တီရှပ်လေးနဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်ပေးပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားတော့ ကောင်မလေး ငြိမ်တုတ်နေရောပဲ။ “အန်နေတာလား သမီး ဘာလို့လဲ” ”ညှီစို့စို့နဲ့

အပြာစာအုပ်

လိုအင်ပန်းတိုင်ကို အဆုံးထိရောက်လွန်းပါတယ်ရှင်

နွေးထွေးလှတဲ့ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းရတဲ့အချိန်ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်က အရာရာတိုင်းကို မေ့နေချိန်ပေါ့။ နုအိထွေးနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ အဆက်မပျက် တတ်မက်နေမိတဲ့အချိန် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ….. “ကို… ဘာလို့လဲ လူလာနေလို့လား” “ဟင်…. အော် ဟုတ်တယ်ချစ်ရဲ့ ကိုလူသံကြားလားလို့” “ကိုကလဲကွာ

အပြာစာအုပ်

လွယ်လွယ်နဲ့ ဒီလိုတော့မရဘူး ရှင်ကြီးရဲ့

ရွာလမ်း တစ်လျောက် လက်ချင်း ချိတ်ပြီး လျှောက် လာတဲ့ သူတို့ အတွဲကို တွေ့တဲ့ လူတိုင်းက အထူးအဆန်း သဖွယ် ငေးကြည့် နေတာကြောင့် ရဲလေး ရှက် သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာ သည်  ။ 

အပြာစာအုပ်

မစမ်းသင့်တဲ့ အတွေ့အကြုံ

တကယ်တော့ နှင်းဝေမဝေတဲ့ နွေမကျ ဆောင်းမကျ ၊ ညမကျ နေ့မကျလေး တစ်နေ့မှာပေါ့။ နှင်း ရင် တွေ မအေးမြခဲ့ဘူး။ မူးဝေနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်ခြင်း အနည်းငယ်နဲ့ နိုးထလာခဲ့ပါတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့လရောင်လေး

အပြာစာအုပ်

ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ တတ်လဲတတ်နိုင်လွန်းတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့မမသုံးယောက်

ကျွန်တော် ဆယ်တန်း ကျောင်းသား ဘဝက ပဲခူးမှာ ကျောင်းတက် တယ်  နယ် က နေ ကျောင်းလာ တက်ပေမယ့် အသား က တော့ နဂိုဖြူတယ် အရပ် က (၅) ပေ

အပြာစာအုပ်

မမလှလှ ခပ်ရွရွ

ဖွံ့ထွားကားစွင့် လုံးတစ်နေသော တင်သားအစုံပေါ်သို့ သန်မာသော လက်ဖဝါးနှစ်ခုက ဘယ်ညာပေါင်ထိပ်အပေါ်နားဆီမှ ကျရောက်၍လာသည်.။ ခင်နွဲ့ရီ နောက်သို့ ပြုံးယောင်သန်းသော မျက်နှာလေးနှင့် သမင်လည်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်..။ “ဟင့်……ကို….“ သံရှည်လေးနှင့် မူလိုက်စဉ် တင်သားအစုံပေါ်က လက်နှစ်ဖက်က ခင်နွဲ့ရီအား နောက်ကျောမှ

Scroll to Top