အပြာစာအုပ်

နေ့ လည်  (၁၂) ကျော် တာနဲ့ မစု လက်ဖက် သုပ် ဆိုင်လေး စဖွင့်ပါပြီ ။ သဘော ကောင်း မနေ ကောင်း လက်ဖွာ တတ်သူမို့ ညနေ  (၆) နာရီ […]

မမြစိမ်း ဆို တာ တစ် ရပ်ကွက် လုံးက လက်ဖျား ခါရတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်။ စံပြဈေးနောက်ဘက် ရပ်ကွက်လေးထဲကို ပြောင်းရွေ့လာတဲ့ မမြစိမ်းတို့မိသားစုကို ပတ်ဝန်းကျင်က လူအချို့က နှာခေါင်းရှုံ ကြသည် ။ အချို့

ဒီ ဇာတ်လမ်း မှာ အဓိ က ဇာတ်ကောင် က ရဲလွန်း  ။  ရဲလွန်း သည် ဆင်းရဲ တွင်း နက် တဲ့ အခြေခံ လူတန်း စား မိသားစု ထဲမှာ

”  ဖြိုးညီ ရေ   ” ခေါ်သံ နဲ့ အတူ အိမ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ လူ နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့် လိုက်တော့ မမမွန်တို့ လင်မယား ဖြစ်နေသည်  ။ သူတို့ လင်မယားနဲ့ တောင်မ

ဆိုင်ကယ် ပေါ်မှ ဆင်းပြီး အိမ်ခြံဝန်း ထဲကို လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ လျှောက်ဝင် သွားသော ဒေါ်မိမိတင့်၏အိုးကြီးကို ကြည့်၍ ညီလတ်စိတ်ထဲက ကောင်းကောင်းကြီး ပြစ်မှားနေမိသည်။ ဒေါ်မိမိတင့်သည် သူဆိုင်ကယ်ကယ်ရီဆွဲလာသည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက် စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည့်

ကျနော့် အိမ်က လုံးချင်း တိုက် အိမ်လေးပါ  ။ တော်တော် လေး လည်း ကျယ်ပါ တယ် ။ ဒါပေမယ့် လူက သိပ် မရှိ ဘူးဗျ ။ ကျနော့် အဖေ

မန္တလေး မြို့ ရဲ့ မြို့သစ် ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ပညာသင်နေတဲ့ ပညာသင်တစ်ယောက်ပေါ့။ အသက်က 19 နှစ် အဖေကတော့ မရှိတော့ဘူး။ အမေက နောင်ရေးစိတ်အေး ရအောင်လို့ဆိုပြီး ဆိုင်ကယ်ဝပ်ရှော့မှာ အလုပ် အပ်ပေးထားတာ

ငိုက်မြည်း လာသော မျက်လုံး များက မည်သို့ မျှ ဟန်မဆောင် နိုင်တော့ပဲ သဲသဲ တစ်ယောက် ကုတင် ပေါ်တွင် အိပ် တဝက် နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေ ပါတော့သည်  ။ ည အိပ်မီး

နဖူး ထက် က ချွေးစ လေးတွေကို လက်ခုံနဲ့တို့ သုတ်ရင်း ရှင်းလက်စ အမှိုက်တွေ ကို အမှိုက်ပုံး ထဲ ထည့်လိုက် သည် အရာရာ နေရာ တကျ ရှိမရှိ ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်