အပြာစာအုပ်

ဒေါ်နန်းအိစံ သည် သူမ ခင်ပွန်းစားရန် အတွက် ညနေစာ ကို သူမ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ချက် ပြုတ်နေလေ သည် ။ သူမ ၏ အသက် မှာ  (၃၉)  နှစ် ဖြစ်ပီး […]

တကယ် တော့ သက်လွင် လွန်သည် ဟု မဆိုသာပါ  ။  မတ် က မရီးကို ကြံတာမျိုး က မမှန် ဟုသာ အရပ် စကား ကြားခဲ့ ဘူးပါသည် ။  အမှန်

ကျွန်တော် အစ်မ တစ်ယောက် က သူတို့ မိန်းခလေးသူငယ်ချင်း တွေ ကြီးပဲ စုပြီး ကျိုက်ထီးရို းဘုရား သွားကြဖို့လုပ် တယ်  ။  အဲ့တုန်း က ကျွန်တော် (၇)  တန်း  …. 

ကျနော် တို့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ပါ  စနေသား နှစ် ယောက် ပါ  ကျနော် က ထွန်းထွန်း သူငယ်ချင်း က နိုင်ဝင်းပါ တစ်ရပ်ကွက် တည်း တွင် ကြီးပျင်း ခဲ့သူများ ငယ်

အ ချိန် မှာ ၁၉၈၈ ခု နှစ် အစ ပိုင်း  … ။  အင်းစိန် ဗဟို အကျဉ်းထောင် ။ ဘသန့်ထူး သည် ပြီးခဲ့ တဲ့ အတိတ် က

လည်ပင်း မှာ ရှုပ်ယှက် ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံး တွေ စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်း နီကို တစ်ရှုး နဲ့ ပွတ်သုတ် ပစ်တယ် ။ ခုံပေါ် ထိုင်ချရင်း

ရုံး ပိတ်ရက် တစ်ရက်   ရုံးပိတ် သော် လည်း ဘယ်မှ မသွား ချင် သဖြင့် အိပ်ယာ ထဲတွင် ဇိမ်နဲ့ နှပ်နေ ရင်း ဖေ့စ်ဘုတ်ဖွင့်ကာ တောင်တောင် အီအီ လျှောက် မွှေနေ

“ ဟိုင်း   ဦးကိုကိုကြီး ”  “ ဟုတ် ကိုရန်ပိုင် ဗျ ”  “ ဟိုနေ့ က တင်တယ် ကပ်ကို ကွတ်ကိုး လေး မိုက်တယ်ဗျ ”  “ ဟုတ်လား

ကျမ အမည် က အိသန္တာ လင်း ပါ။အသက်က ၂၀ရှိပြီ။အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုပေမဲ့ ထန်နေတဲ့စော်လေးပါ။ ကိုမင်းမော် ခရီးထွက်သွားတာနဲ့ ကျမပိုလွတ်လပ်လာတယ် ။ ဦးမောင်ကိုဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက် တယ်။ဦးမောင်ရောက်မလာခင် အဝတ်ဗလာချွတ်ပြီး ရေးချိုးခန်းထဲရေချိုးလိုက်တယ်။ဆပ် ပြာမြုပ်တွေနဲ့ကျမနို့တွေကိုပွတ်သပ်နေတုန်း ဦးမောင်ရောက်လာတယ်။ဦးမောင်နဲ့ကျမ ကို မင်းမော်ကွယ်ရာဖောက်ပြန်နေကြတာလေ။အခုလို