အပြာစာအုပ်

မ  အဝတ် တွေ လဲလိုက် ပါလားဟင်   ခေါင်းကိုက် နေတယ်ဆို  ”  “ အင်း   မောင်  အပြင် ခဏ ထွက်ပေးနော်  ”  “ နောက်ဖေး မှာ သံပုရာသီး ရှိလား  […]

မင်းဆွေနွယ် က သူ မထက် အသက် နှစ်နှစ်ခန့် ကြီးပြီး မင်းမျိုးနွယ် ဟု ခေါ်သော သူမ နဲ့ အသက်ရွယ်တူ ခန့်ရှိသူ ညီတစ်ယောက် ရှိသည် ။ ညီမဖြစ် သူ ငွေစင်က

မိုးစက် နှုတ်ခမ်း တွေ နဲ့ မဲဇာ နှုတ်ခမ်း တွေ တော် တော် နဲ့ ခွာလို့ မရကြဘူး  ။  နှုတ်ခမ်း ချင်း ဂဟေဆက် နေကြတာ အကြာ ကြီး   

သမီး နံမည်က ငယ်ငယ်ပါ   ရန်ကင်း မှာ နေပါ တယ်   သမီး က တစ်ဦး တည်း သော သမီးပါ   ဒါကြောင့် မို့ သမီးက သူငယ်ချင်း တွေကို အင်မတန် ခင်ပြီး

ဆန္ဒ တွေ ပြင်းထန် လာ တဲ့ အေပရယ် က မောင်မောင့် အနမ်းကို ခပ်ကြမ်း ကြမ်း တုံ့ပြန် လိုက်ရင်း မောင်မောင့် ဘောင်ဘီ ကြယ်သီး ကို ဖြုတ်လိုက် တယ် ။

“  ဘေဘီ  ညာနေ ရတာကို ပျော်နေ လားဟင်  ”  မြို့ နယ် တရားရုံး အရှေ့ မှာ ရပ်ထား တဲ့ အချုပ် ကားကြီး ထဲက နေ အော်လိုက် တဲ့

ကျနော် က အရက် ဖြန့်ချီရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုရဲ့ ဂိုဒေါင်မှူး လုပ်ခဲ့တယ်  ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ က ကုမ္ပဏီမှာ မရောက်သေးဘူး  ။  ဂိုဒေါင် ဆိုတာ က အရက် ဖြန့်ချီ

သူ့ ကို ကုလားထိုင် တစ်လုံးမှာ ထိုင်ခိုင်း လိုက်ပါ တယ် ။ သူ့ ကို စနှိပ် ပေးလိုက် တယ် ။ ဇက်ကြော ပုခုံး ကို နှိပ် ပေးရင်း  “

ကျွန်မ မှာ အပျိုကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည် ။  လူတကာ က ကျွန်မ ကို အပျိုကြီးလို့ အသိ အမှတ်ပြု ထားကြပါသည် ။  အမှန် တော့ လင်ရယ် လို့ တစ်ကောင်