“မရဘူး၊ မရဘူး၊ ထပ်မထုတ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ အခု နင်ကြိုယူထားတာ နှစ်လစာတောင်ရှိပြီ။ ပြောလိုက် နင့်အမေကို မရတော့ဘူးလို့၊ လကုန်မှ ထပ်ပေးနိုင်မယ်၊ အခု လကုန်ဘို့ ၂ ပတ်တောင် လိုသေးတယ်၊ မပေးနိုင်ဘူး”
မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ကျုပ်မိန်းမပြောသမျှ နားထောင်နေသော ခင်ဝိုင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ အသာညိတ်ပြသည်။ ခင်ဝိုင်းတို့ မိသားစု အားလုံး အလုပ်လုပ်ကြသော်လည်း ဘယ်တော့မှ လောက်ငသည် မရှိ။ အခုလည်း သူ့အမေက သူ့လခ တစ်လစာ ထပ်ကြိုထုတ်ခိုင်းသည်ဟု ခင်ဝိုင်းကတောင်းသဖြင့် ကျုပ်မိန်းမက မပေးနိုင်ဘူး ငြင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျုပ်သိသလောက် ခင်ဝိုင်းတို့မိသားစုမှာ ဖခင်က ဆိုက်ကားနင်းစားသော်လည်း အရက်သမား။ သူရှာသည့်ငွေက သူ့အရက်ဖိုးဖြင့်တောင် မလောက်ချင်။ မိခင်ကတော့ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည် ဆိုပေမဲ့ ဝင်ငွေက ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိ။ ရောင်းမကုန်သည့် ပစ္စည်းပုပ်လို့ ပစ်ရသည်နှင့် တခါတခါ အရင်းပင်ရှူံးသည်။ ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်အိမ်က အိမ်အကူ။ အိမ်အကူ ဆိုပေမဲ့ မနက်လာ ညပြန်၊ ကျုပ်တို့ကလင်မယား နှစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ ညအိပ်ညနေ လူပိုခေါ်မထားချင်တော့ အိမ်မှာ မပေးအိပ်။ ခင်ဝိုင်း နေသည့် နေရာကလည်း ကျုပ်အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးဆိုတော့ သူ့အတွက် သွားရလာရ အဆင်ပြေတယ်လေ။ ဒါနဲ့ဘဲ မနက်ဆို ၆ နာရီလောက် ခင်ဝိုင်း အိမ်ရောက်လာ၊ ရှိသမျှ အိမ်အလုပ်တွေ ကျုပ်မိန်းမခိုင်းသမျှ လုပ်၊ ညနေ ၆ နာရီလောက်ဆို ပြန်ရော။ အဲ မနက်စာ ညစာကတော့ ကျုပ်အိမ်က စားသွားပေါ့။
ခင်ဝိုင်း ကျုပ်တို့အိမ်မှာ အိမ်အကူလာလုပ်သည်မှာ ၂ နှစ်ကျော် ၃ နှစ်နီးပါးပင်ရှိပြီ။ ရောက်ခါစက အပျိုဖော်ဝင်စ မဲမဲသဲသဲ၊ အသားအရေ ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုတော့ စိုစိုပြေပြေ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးဖြင့် လှသွေးကြွယ်သည့် အပျိုပေါက်ကလေးပင် ဖြစ်နေလေပြီ။
“ဟဲ့ ခင်ဝိုင်း”
“ရှင် ဘဘကြီး ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ”
“လာစမ်းပါဦး နင့်ကို ငါမေးစရာရှိလို့”
ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်အနား ခပ်ရို့ရို့လာရပ်တော့
“ဟဲ့ ဟိုတနေ့က နင်လခကြိုထုတ်ချင်လို့ ပြောနေသံကြားလို့၊ အဲဒါ နင် အောက်ဆိုက်အလုပ်လေး ဘာလေး ရရင် လုပ်မလား”
ကျုပ်အမေးကြောင့် ခင်ဝိုင်း စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့်
“ဘာအလုပ်လဲ ဘဘကြီး”
“အေး ငါလည်း စဉ်းစားနေတာ၊ နင့်ကို ပြောသင့် မပြောသင့်၊ တော်ကြာကြရင် နင်က ငါ့ကို တမျိုးထင်မှာလည်း စိုးရသေးတယ်ဟ။ အလုပ်က လူသိခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လုပ်ရမှာ။ ကုန်ကုန်ပြောရင် နင့်မိဘတွေတောင် ပြောလို့မဖြစ်ဘူး”
“ဘယ်မှာသွားလုပ်ရမှာမို့လဲ ဘဘကြီး”
“ဘယ်မှာမှ မသွားရပါဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာပါဘဲ။ ဒါပေမဲ့ နင် နှုတ်လုံမှ ဖြစ်မယ်နော်။ နင် လုပ်နိုင်မယ်ဆို နင်လုပ်၊ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး။ နင်ကတိပေးမယ်ဆိုမှ ငါ အလုပ်အကြောင်း ပြောပြမယ်။ နင့်ကို ငါ အတင်းအကြပ် မခိုင်းဘူး။ နင့်ဖာသာ နင်စဉ်းစား ပြီးမှ လုပ်မယ် မလုပ်ဘူး ငါ့ကိုပြော”
“အခုပြောရမှာလား”
“အခုပြောစရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်မလုပ်ကတော့ နင်စဉ်းစားပြီးမှ ပြောပေါ့။ အလုပ်အကြောင်းကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးမှ ငါပြောလို့ ရမယ်”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့ ဘဘကြီး သမီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး”
“အေး၊ ပြီးရော၊ နင့်ကတိ နင်တည်ပါစေ။ ကတိမတည်တဲ့ သူကတော့ ဘယ်တော့မှ မကြီးပွားဘူးဘဲ။ အဲဒါ နင်မြဲမြဲမှတ်ထား”
“ဟုတ်၊ သမီးသိပါတယ် ဘဘကြီး”
“ဒီလိုဟာ နင်လည်းကြားဖူးမှာပေါ့၊ တရုတ်ပြည်မှာ အခု ခေတ်စားနေတာလေ၊ အပျိုစစ်စစ် ငယ်ငယ်ချောချောလေးတွေကို ရောင်းစားတဲ့ ကိစ္စ”
“ဟင် သမီးကို ရောင်းစားမလို့မလား ဘဘကြီး”
ခင်ဝိုင်းက အထိတ်တလန့်ဖြင့် ဖြတ်ပြောတော့
“အာ နင်ကလည်း မရောင်းစားပါဘူးဟ။ ငါ့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး။ ဘာဖြစ်လို့ ရောင်းစားတယ်ဆိုတာ ပြောမလို့”
“ဟုတ်”
“အေး ဘာလို့ရောင်းလဲဆိုတော့ ငါတို့လို အသက်ကြီးတဲ့ အဘိုးကြီးတွေအတွက် အသက်ရှည်ဆေးတဲ့ဟ”
“အမ်”
“မအမ်နဲ့ မိခင်ဝိုင်း။ ငါလည်း အစကမသိဘူး။ နောက်တော့ သေသေချာချာ ဂဃနဏ ငါစုံစမ်းကြည့်တော့မှ အဲဒါတကယ်ဖြစ်နေတာ။ ကဲဟာ နင့်ကို ရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ်။ အဲဒီအဖိုးကြီးတွေက ဝယ်ပြီး အဲဒီ ခပ်ချောချောလှလှ အပျိုစစ်စစ် ကောင်မလေးတွေကို တကိုယ်လုံးချွတ်ပြီး တနေ့ နာရီဝက်လောက် ကြည့်တယ်ပေါ့။ နမ်းတာ ပြုတာတွေ လုပ်တာပေါ့။ သူတို့နဲ့ ပရောပရီ နေတယ်ပေါ့။ အဖိုးကြီးတွေဆိုတော့လည်း လင်လို မယားလို မဆက်ဆံနိုင်ဘူးပေါ့။ သဘောကတော့ကွာ အဖိုးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့စိတ်ကို နုပျိုအောင် အပျိုစစ်စစ် ကောင်မလေးနဲ့ အဲ့လိုနေပြီး အသက်ရှည်အောင် လုပ်တဲ့သဘောပေါ့။ ဟဲ ခင်ဝိုင်း ငါပြောတာ နင်နားလည်လား”
“ဟုတ် အဲဒါ သမီးက . . သမီးက ဘာလုပ်”
“အေး အဲ့ဒါ ငါပြောချင်တာ။ ငါလည်း အဲ့ဒီဆေးနည်းကို စမ်းကြည့်ချင်တာ။ အဲ့ဒါ နင်နဲ့ ငါနဲ့ကြားမှာ နားလည်မှုသဘောနဲ့ . . . ဟင်း .. အာ … ပြောရမှာလည်း ခက် . .။ ဒီလိုဟာ နင့်ကို ငါ့ အသက်ရှည်ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုမယ်ဟာ။ နင်က အပျိုစစ်စစ်လေးလည်း ဖြစ်။ ဟဲ့ ဒါနဲ့ နင်က အခုထိ အပျိုစစ်စစ်လေးဘဲမို့လား၊ ငါ့ကို မှန်မှန်ပြော”
“အာ ဘဘကြီးကလည်း”
ကောင်မလေးက ရှက်တာလားမသိ၊ လေသံတိုးတိုးလေး
“ဟဲ့ အဲဒါက အရေးကြီးတယ်၊ ငါတို့စိတ်ထဲမှာ အပျိုစစ်စစ်လေး ဖြစ်နေမှ အစွမ်းထက်တယ်တဲ့။ ကဲပြော ငါ့ကို နင်ရှက်နေစရာ မလိုဘူး”
“အင်း”
ခင်ဝိုင်းက သူအပျိုစစ်ကြောင်း ခေါင်းတချက်ညိတ်လို့ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ဝန်ခံတော့မှ
“ငါလည်း ထင်ပါတယ်၊ နင့်အကြောင်း ငါသိနေတာဘဲ၊ ငါက စိတ်ချရအောင် မေးတာပါ။ အဲ့ဒါဟာ ငါကလည်း အဲဒီဆေးနည်းကို စမ်းချင်တယ်၊ ငါ့မိန်းမလည်း မသိစေချင်ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မသိစေချင်ဘူး။ နင်ကလည်း သုံးစရာ ငွေအမြဲလိုနေတော့ အတော်ပေါ့။ နင်လည်း နေ့တိုင်းလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အခုလို ငါ့မိန်းမ အပြင်သွားနေတဲ့ အချိန်လောက် ငါအရှေ့မှာ စောစောက ငါပြောသလိုပေါ့၊ နင်လည်း အပျိုရည် မပျက်ဘူး၊ အဲဒါမျိုးပေါ့။ နင်စဉ်းစားကြည့်လေ၊ လုပ်မယ်ဆိုပြော”
“ဘဘကြီးကလည်း ရှက်စရာကြီး”
“အေး ငါလည်းသိတယ်၊ အစကတော့ နင်ရောရှက် ငါရောရှက်ပေါ့ဟ။ ငါထင်တယ် နောက်တော့ သူ့ဖာသာသူ အဆင်ပြေသွားမယ် ထင်တာဘဲ။ အဓိက ကတော့ ဘယ်သူမှ မသိဘို့ လိုတယ်ဟ။ သိရင် နင်လည်း မကောင်းဘူး၊ ငါလည်း မကောင်းဘူး။ အဲ့ဒါ နင်စဉ်းစား။ ကဲ ရော့ အခုလောလောဆယ် နင်သုံးဘို့ ၂ ထောင်ယူသွားလိုက်။ နင်လုပ်မယ်ဆို တခါတခါ ၅ ထောင်ဖြစ်ဖြစ် တစ်သောင်းဖြစ်ဖြစ် ငါပေးမယ်။ ဟုတ်ပြီလား။ တစ်လ ၃ – ၄ ခါလောက်ဆို နင်လည်း ၂ သောင်း ၃ သောင်းလောက် အောက်ဆိုက်ရတာပေါ့”
ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်လှမ်းပေးတဲ့ တစ်ထောင်တန် ၂ ရွက်ကို လှမ်းမယူသေးဘဲ ကျုပ်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ယူသွား၊ ဒါက ငါ စေတနာနဲ့ သက်သက်ပေးတာ၊ နင် လုပ်မလုပ်က နောက်မှပြော”
ကျုပ်က အတင်းယူသွားလို့ ပြောတော့မှ ခင်ဝိုင်းက လှမ်းယူတယ်။
“ကဲကဲ နင်လည်း လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့၊ ပိုက်ဆံကို သေသေချာချာလည်း သိမ်းဦး၊ တော်ကြာ ငါ့မိန်းမ ပြန်လာလို့ တွေ့သွားရင် မေးနေဦးမယ်”
နောက် ၂ ရက်လောက်ကြာတော့ ခင်ဝိုင်းကို ကျုပ်အတွက် ထမင်းပွဲ ပြင်ပေးနေတုန်း ကျုပ်က တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်တယ်။ ကျုပ်က မနက်စာကို ၁၀ နာရီလောက် စားတတ်တာ။ ကျုပ်မိန်းမက အဲ့ဒီအချိန် ဘုရားခန်းထဲ ဘုရားရှိခိုးလို့ ကောင်းတုန်း။ အဲ သူထမင်းစားချိန် ၁၂ နာရီလောက်ကြတော့ ကျုပ်က ကော်ဖီလေး မုန့်လေး ထပ်စားပေါ့၊
“ဟဲ့ ဘယ်လိုလဲ ခင်ဝိုင်း၊ ငါပြောတာ လုပ်မလား”
“မသိဘူး ဘဘကြီး၊ သမီးဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး”
ကြည့်ရတာ ခင်ဝိုင်းလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံဘဲ။ သူ့ စိတ်ထဲ ပိုက်ဆံလည်း လိုချင်တယ်၊ ကြောက်လည်းကြောက်၊ ရှက်လည်းရှက်တဲ့ သဘော။ ကျုပ်လည်း ဘာမှမပြောတော့၊ ထမင်းကိုဘဲ ခပ်ဖြေးဖြေးစားရင်း
“ကဲ ဒီလိုလုပ်ဟာ၊ ငါတို့ စမ်းကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား၊ နင် လုပ်နိုင်ရင်လုပ်၊ မလုပ်နိုင်လည်း မလုပ်နဲ့၊ ငါလည်း စမ်းတာစမ်းရတယ်၊ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး၊ နင်လည်း မသိဘူး။ စဉ်းစားနေတာ ကြာတယ်။ စမ်းကြည့်မယ်။ ကဲ သဘောတူလား”
“ဘဘကြီးကလည်း အတင်းဘဲ”
“ဟဲ့ ငါက အတင်းမဟုတ်ဘူး။ နင်လည်း ပိုက်ဆံလိုတယ်၊ ငါလည်း စမ်းကြည့်ချင်တယ်၊ ကဲ နင်မလုပ်ချင်လဲ ပြီးရော၊ တော်ကြာ ငါကဘဲ နင့်ကို အတင်းလုပ်သလိုလို ဘာလိုလို လေသံလာမပစ်နဲ့၊ ငါလည်း သူများ သဘောမတူတဲ့အလုပ် မလုပ်ဘူး”
“အာ ဘဘကြီးကလည်း သမီးက အဲ့လို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟဲ့ အဲ့ဒီသဘောမဟုတ် ဘာသဘောလဲ၊ အဲဒါပေါ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကို မရှိဘူး၊ လုပ်ရင် လုပ်မယ်၊ မလုပ်ရင် မလုပ်ဘူး၊ အေး လုပ်ရင်လည်း စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ လုပ်မှ၊ နားလည်လား။ စိတ်ပါလက်ပါ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ၊ အာ ဒါတွေငါမပြောချင်ဘူး၊ နင် စိတ်ပါလက်ပါ မရှိလဲ နောက် ငါမလုပ်ရုံဘဲ”
“အင်းပါ အင်းပါ၊ ဘဘကြီးကလည်း သမီး ဒီလောက် ဒုံးမဝေးပါဘူး၊ သမီးကကြောက်တာ၊ အဲဒါပြောတာ”
“ကြောက်ရအောင် ငါက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေလို နင့်ဂုတ်သွေး ဖောက်စုပ်မှာမို့လို့လား၊ တခါတည်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း၊ သမီးက ဘာမှအတွေ့အကြုံမှ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ၊ အဲဒါ ကြောက်တာပေါ့”
“အေး ငါကလည်း နင် အတွေ့အကြုံမရှိလို့ ဒါမျိုးလုပ်တာ၊ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဆို ဘာလုပ်မလဲ၊ ဒါကို အခါတစ်ရာလောက် ရှိနေပြီ ပြောနေရတာ၊ နင် အတွေ့အကြုံရှိတာ မရှိတာ ငါပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ နင်လုပ်မလား မလုပ်ဘူးလား ဒါကိုမေးနေတာ”
“အင်းပါ အင်းပါ၊ ဘဘကြီးကလဲ၊ ဒါဘဲနော် သမီးကို မုန့်ဘိုး ကောင်းကောင်းပေး ခစ် ခစ် ခစ်”
“အေး ဒါတော့ မပူနဲ့၊ ငါမှာ အပေါဆုံးက ခြေတလုံးမွေး ပြီးရင် ပိုက်ဆံဘဲ၊ နင်တို့ခေတ် ချာတိတ်တွေရဲ့ စကားလေ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား”
“ခစ် ခစ် မိုက်တယ်၊ ဘဘကြီးက ခေတ်မှီတယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”
သူကဘဲ ငွေလိုတာလား၊ ကျုပ်ကဘဲ အဆွယ်ကောင်းတာလား၊ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ခင်ဝိုင်း ကျုပ်ကမ်းလှမ်းတဲ့ အလုပ်ကို လက်ခံလိုက်ရော။
“ဟဲ့ ခင်ဝိုင်း”
“ရှင် ဘဘကြီး”
“ငါ့ မိန်းမ သွားပလား”
“ဟုတ်၊ စောစောကဘဲ ထွက်သွားတယ် ဘဘကြီး၊ အရင် ကြိုနေကြ ကားဘဲ လာကြိုသွားတာ”
“ဒါဆို ငါတို့ အလုပ်စမယ်၊ အိမ်ရှေ့သံဘာဂျာတံခါး သေသေချာချာ ပိတ်ပြီး သော့ပါ ခတ်ထားလိုက်”
“စောစောကဘဲ မေမေကြီး ထွက်သွားတုန်းက ခတ်ထားလိုက်တယ် ဘဘကြီး”
“လာ အပေါ်ထပ်သွားမယ်၊ အောက်ထပ်က မတော်တဆ ဧည့်သည်လာရင် တွေ့သွားမယ်”
“ဘဘကြီး”
“ဘာလဲ”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘယ်လိုကြီးလည်း မသိဘူး၊ တမျိုးကြီးဘဲ”
“ဘယ်နေရာ တမျိုးလဲဟ”
လှေကားပေါ် အတူတက်လာရင်း ပြောမိကြသည်။
“စိတ်ထဲကပြောတာ၊ ခစ် ခစ် ခစ်”
“ဟဲ ဟဲ လူရော တမျိုးမဖြစ်ဘူးလား”
“ဖြစ်သလိုလိုဘဲ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ရယ်ဘဲ ရယ်ချင်နေတယ်၊ ဘဘကြီးကလည်း ကြံကြံဖန်ဖန်”
“နင်ကလည်း လူဆိုတာ ဒီလိုဘဲပေါ့ဟ၊ အသက်ရှည်အောင် ကြံဖန်နေထိုင်ရတယ်ဟ၊ ရယ်မနေနဲ့၊ လာ ငါ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်”
ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်ပေါင်ပေါ် တစောင်းလေး ဝင်ထိုင်ဘို့ လုပ်တော့
“နင်ကလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ခွထိုင်ပါဟ”
“ထမီကြီးနဲ့ တုတ်နေတာကို”
“ထမီဆွဲတင်ပြီး ခွထိုင်ပေါ့ဟ”
“အာ ဘဘကြီးကလည်း၊ သမီးတော့ ငရဲကြီးတော့မှာဘဲ”
“ငရဲက ဘယ်လိုလာကြီးမှာလဲ ပြောပါဦး”
“ထမီကြီးနဲ့ ခွတော့ ကြီးမှာပေါ့”
“ဒါဆိုလည်း နင့်ထမီ ချွတ်ချပြီး ခွဟာ”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလဲ”
ခင်ဝိုင်းက ရယ်ရင်း ကျုပ်ပြောသလို သူ့ထမီကို ပေါင်လယ်လောက်ထိ ဆွဲမရင်း ဆိုဖာပေါ်ထိုင်နေတဲ့ ကျုပ်ပေါင်ပေါ် ဝင်ထိုင်တယ်။ သူ့ပေါင်ကတော့ ဝင်းသား။
“လာ ရှေ့တိုး”
ကျုပ်က သူ့ခါးနှစ်ဘက်ကို ကိုင်ရင်း ကျုပ်ပေါင်ရင်းနားရောက်အောင် ဆွဲလိုက်တော့ သူကအလိုက်သတိဘဲ တိုးလာတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဝိုင်းကို သေချာကြည့်ပြီး
“နင်က လှလာတယ်ဟ၊ အရင်ကနဲ့ကို မတူတော့ဘူး”
“ဘဘကြီး ထင်လို့ပါ”
“ထင်တာမဟုတ်ဘူး၊ သိနေတာ၊ အသားအရည်ကလည်း အိနေတာဘဲ”
ကျုပ်လက်က ခင်ဝိုင်းခန္တာကိုယ်အနှံ့ ပွတ်ကစားရင်း ပြောတော့
“ဘဘကြီးနော် လုပ်မပြောနဲ့”
“မပြောပါဘူးဟ၊ တကယ်ဘဲ နင့်အသားက ထိလို့ကောင်း ကိုင်လို့ကောင်း”
ပါးစပ်ကလည်း သူ့ကို ချီးမွှန်းခန်းဖွင့်ရင်း ခင်ဝိုင်း ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို ရင်ပွင့်သွားအောင် ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်တယ်။ အတွင်းက ခပ်ဝါဝါ ခါးရှည်ဘော်လီပေါ်လာတော့
“နင်ကလည်း ဘရာစီယာလေး ဘာလေး ဝတ်ပါဟ”
“ရှိမှ မရှိတာ”
“ဒီနေ့ ပိုက်ဆံရရင် သွားဝယ်”
“သမီးပိုက်ဆံနဲ့ မဝယ်ပါဘူး”
“ဟား ဟား ငါ ဘရာစီယာဘိုးရော စစပ်ပိုင်ဒါဘိုးရော ထပ်ပေးမယ်ဟာ၊ သွားဝယ်”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”
“ဖြုတ်ပေးစမ်းပါဦးဟ၊ နင့် နောက်က ဂျိတ်က ငါ ဖြုတ်လို့ မရဘူး”
ဘယ်နှစ်ခုနှစ်ထဲက ဘော်လီလည်း မသိ၊ ဂျိတ်က တော်တော်ဖြုတ်မရ၊ ကျုပ်ပြောတော့ ခင်ဝိုင်းက ပုခုံးသိုင်း ကြိုးကို ဖြုတ်ချလို့ အင်္ကျီတွင်းကနေ လက်လျှိုထုတ်ပြီး ပတ်ထားတဲ့ ဘော်လီကို ဂျိတ်ကို ရှေ့ဘက် ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်၊ နို့အစုံက ဘော်လီအုံထဲက လွတ်ပြီး ပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့ တဖြတ်ဖြတ်ဖြင့် ဂျိတ်တွေကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ကျုပ် စိုက်ကြည့်နေတော့
“သမီးရှက်လာပြီနော်”
ပြောရင်း သူ့မျက်နှာ သူ့လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
“ဟား ဟား ဟား ဟား နင့်နို့က တကယ့် အပျိုနို့ စစ်စစ်လေးဘဲ လုံးပြီးဝန်းနေတာဘဲ”
“အပျိုနို့ဘဲဟာ”
“အေးပါ၊ ငါကလည်း အပျိုနို့လေးဘဲလို့ ပြောတာပါ၊ အပျိုနို့စစ်တာ နို့သီးခေါင်းတောင် မထွက်သေးဘူ”
ကျုပ်က ပြောလည်းပြော အတွင်းထဲ နစ်ဝင်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းကို လက်ညိုးနဲ့ အသာပွတ်လိုက်တယ်
“အိ ယားတယ် ဘဘကြီး”
ခင်ဝိုင်းကိုယ်က တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျုပ်လက်ကို လာကိုင်တယ်။
“လူယားတာလား စိတ်ယားတာလား”
“လူ ခစ် ခစ် ခစ်”
“စိတ်ရော”
“သိဘူး”
“ဟား ဟား ဟား ဟား”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ကိုယ်ပေါ်က ကြယ်သီးပြုတ်နေသည့် အင်္ကျီရော ဘော်လီပါတပြိုင်ထဲ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါမှ တကယ် အသက်ရှည်ဆေးဟ၊ အပျိုနို့ စစ်စစ်လေးကို တဝကြည့်တာ အသက်ရှည်တယ်တဲ့”
“သမီးတော့ မယုံပါဘူး”
“ငါတော့ ယုံတယ်၊ အခု နင့်နို့ကို ငါကြည့်နေတာ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးပြီး လူက နှစ် ၂၀ လောက် ငယ်သွားသလိုဘဲ”
“ဟုတ်လို့လား ဘဘကြီးကလည်း လျှောက်ပြောနေ”
“နင်က အဘိုးကြီးမှ မဟုတ်တာ ဘယ်သိမလဲ၊ နင်လည်း ငါကြည့်တာ စိတ်နဲ့ ကြည်နူးနေမှ အစွမ်းက ပိုထက်တာ၊ ငါကြည့်တာ နင်သဘောကျလား”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း ဘာတွေ လာမေးနေလဲ မသိဘူး”
“ဟဲ့ အဲဒါ အရေးကြီးတယ်ဟ၊ နို့ကြည့်တိုင်း အသက်ရှည်တယ်ဆို ငါ အင်္ကျီအရောင်းဆိုင်က မိန်းမအရုပ်ဝယ်ပြီး အိမ်မှာထားထားမှာပေါ့။ ငါကလည်း နင့်နို့ကို ကြိုက်လို့ကြည့်။ နင်ကလည်း ငါကြည့်တာ ကြိုက်နေမှ စိတ် စိတ်ချင်း ဓါတ်ကူးပြီး အသက်ရှည်ရော”
“မယုံပါဘူး၊ လျှေက်ပြောတာ၊ သမီး သဘောကျ မကျ ဘဘကြီး မသိနိုင်ပါဘူး”
“သိတာပေါ့ဟ၊ နင်သဘောကျရင် အလိုလို အထဲဝင်နေတဲ့ နို့သီးလေး ပြူထွက်လာတာ၊ ငါ သေသေချာချာ အဲဒီ အသက်ရှည်နည်းကို လေ့လာထားတာ နင်လိမ်လို့ မရဘူး”
“ဘဘကြီးကလည်း သူ့ဖာသာ အထဲဝင်နေတာ ဆွဲထုတ်မှ ထွက်မှာပေါ့၊ သဘောကျတာနဲ့ မထွက်ပါဘူး”
“ကဲ ငါပြောတာ မှန်မမှန် စမ်းမယ်၊ နင် ငါ့ကို ကြည့်နေ၊ ငါက နင့်နို့ကို ကြည့်မယ်။ နင့် စိတ်ထဲမှာ ငါက နင့်နို့ကို ကြည့်နေတာ နင်သဘောကျနေတယ်ပေါ့၊ ဥပမာဟာ နင့်ရည်းစားက နင့်နို့ကို ကြည့်နေတယ် သဘောထားလိုက်”
“သမီးက ရည်းစားမှ မရှိတာ”
“မရှိလဲ နင်ကြိုက်တဲ့ကောင် တကောင်ကောင်ကို ရည်းစားလို့ သဘောထားလိုက်ဟာ”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”
“ငါကလည်း ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက အရမ်းကြိုက်လာပြီး လက်နဲ့လာထိမယ်၊ နင့်နို့သီးကို ငါဆွဲ မထုတ်ဘူးနော်၊ နင့်နို့ကို ထိရင်းထိရင်း နင်လည်း စိတ်ထဲက ယားလာမယ်၊ သဘောကျလာမယ်ဆို အလိုလို နို့သီးလေးက ထွက်လာရော၊ စောစောက ငါထိကြည့်တော့ နင်ယားတယ်ဆို”
“ဒါက လာထိတော့ ယားတာပေါ့”
“အေး ယားတာက သပ်သပ်၊ စိတ်ကသဘောကျပြီး ဖြစ်လာတာက သပ်သပ်၊ စိတ်က သဘောကျလာမှ နို့သီးက ထွက်မှာ၊ ကဲ စမယ်၊ ခပ်တည်တည်နေ၊ ပြုံးဖြဲ မနေနဲ့”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း ရယ်ရတယ် ခစ် ခစ်”
“ရယ်ရတယ် လုပ်မနေနဲ့၊ ဒီနေ့ကတော့ နင့်နို့သီးထွက်လာရင် ပြီးပြီ၊ နောက်တခေါက်မှ နောက်တဆင့်”
“နောက်တဆင့်က ဘာလဲ”
“နောက်တဆင့်က ခနထားဦး၊ အခုအဆင့်ကိုဘဲ အရင်အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ကဲ စမယ်၊ နင့် ရင်ကို နဲနဲကော့လိုက်၊ အဲဒါမှ ကြည့်လို့ပိုကောင်း”
ကျုပ်က သူ့ခါးကို ဆွဲကိုင်ရင်း ကျုပ်ဘက်ဆွဲလို့ ရင်ကိုကော့ခိုင်းတော့
“အင်း၊ အင့်”
ခင်ဝိုင်းက သူ့အလုပ်ကိုသူ ပီပီပြင်ပြင်လုပ်တာလား၊ ဘာလားတော့ မသိ စေတနာ ဘလဗွဖြင့် အင့်ကနဲ အသံတောင် ထွက်ပြီး ရင်ကို ကော့ပေးသည်။ မျက်နှာကတော့ မချိုမချဉ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူက စေတနာရှိတော့ ကျုပ်အတွက် လုပ်ရကိုင်ရ ပိုအဆင်ပြေသည်။ ပြီးတော့ ကောင်မလေးက သိပ်တော့ မတုံး။ နဲနဲလေး နားမလည်တာကလွဲပြီး ပြောရင် သဘောပေါက်လွယ်သည်။ ကလန်မဆန်လည်း မလုပ်။ အစကတော့ အပျိုစစ်လေးဆိုတော့ အဆင်မှ ပြေပါ့မလား တွေးမိသော်လည်း လက်တွေ့မှာ ဒီလောက် မခက်။ ပြီးတော့ ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း သိပ်မဖြစ်။ ဒီအချက်က ကျုပ်အတွက် ပိုအဆင်ပြေနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ခင်ဝိုင်း နို့အုံက ကော့လိုက်တော့ ယောင်ယောင်လေး ချပ်သွားသော်လည်း ကြည့်လို့ကောင်းနေသေးသည်။ ခါးကို ကိုင်ထားသည့် ကျုပ်လက်က တဖြေးဖြေးနှင့် တကိုယ်လုံးကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေသည်။ မကြာခင် အလိုလို နှစ်ယောက်သား အသံတိတ်ကာ အသက်ရှူသံ တဖြေးဖြေးကျယ်လာသလိုလို ဖြစ်လာသည်။
ကျုပ်ဓါတ်က တဖြေးဖြေးနှင့် ခင်ဝိုင်းဆီ ကူးသွားတာလားမသိ၊ တဖြေးဖြေးနှင့် ကျုပ်လက်ချောင်းတွေက ခင်ဝိုင်း နို့သီးနေရာလေးကို ဖွဖွလေးပွတ်ပေးနေရင်း အထဲဝင်နေသည့် နို့သီးခေါင်းလေးက ကြွတက်လာသည်။ ခင်ဝိုင်းကို ကြည့်မိတော့ မျက်စိမှေးကာ ပါးစပ်ကို အသာလေးဟပြီး ပါးစပ်နှင့် အသက်ရှူနေသလို ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်ရတာ အပျိုရိုင်းကလေး အထိအတွေ့မှာ စိတ်ပါနေသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဝိုင်း အရသာခံစားနေမှန်း သိသည်နှင့် လုပ်လက်စကို မရပ်ဘဲ ခင်ဝိုင်းနို့သီးကို အသာအယာ ဆက်ပွတ်ပေးနေမိသည်
