ထွန်းကျော် အိပ်ယာမှနိုးတော့ တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။ သူသည် အိပ်ယာမှ နိုးနိုးခြင်း ရေချိုးလိုက်လျင် ကောင်းမည်ဟုတွေးကာ အင်္ကျီကိုချွတ်၊ သဘက်တစ်ထည်ကို ပုခုံးပေါ် တင်၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့လေသည်။
ရေချိုးခန်းသို့သွားရန် မီးဖိုဆောင်ထဲမှ ဖြတ်အထွက်တွင် ထွန်းကျော် မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝေ့ကာကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရ။ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရေချိုးခန်းသို့ဝင်ကာ ရေကိုတစ်ဝကြီး ချိုးလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ထွန်းကျော်သည် သူ့အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူဒီအိမ်ကိုရောက်တိုင်း လုပ်နေကျ ဖြစ်သည့် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေမယ့် သူအတွက် စားစရာ တစ်ခုခုတော့ စီစဉ်ထားမြဲ ဖြစ်သည်။
ထွန်းကျော် ထမင်းစားခန်း အတွင်းသို့ လှမ်းအဝင်လိုက်တွင် ထမင်းစား စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသော လှလှမွန်က ထွန်းကျော် ဝင်လာရာဖက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သွားလေသည်။
ထွန်းကျော်ကို နောက်ကျောပေးကာ ရပ်နေသော လှလှမွန်၏ နောက်ကျောပြင် အလှသည် နံနက်အိပ်ယာမှ နိုးစ လန်းဆန်းကာနေသော သူ့သွေးသားများကို သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားစေသည်။ ထွန်းကျော် သည် သူမ၏ နောက်ဖက် (၄)(၅) ပေ အကွာသို့ အရောက်တွင် ရှေ့ဆက်မသွားတော့ဘဲ လှလှမွန် ၏ နောက်ကျော အလှကိုသာ စူးစူးနစ်နစ် ငေးကာ ကြည့်နေလေသည်။
ကျောလည်လောက် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသော ဆံပင်လေးများကို လှလှမွန် သည် အရင်းမှ ဆံညှပ်ဖြင့် စုကာ စည်းထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖွေးကာနုနေသော ဂုတ်ပိုးလေသည် ဆံနွယ်စလေးများဖြင့် မချင့်မရဲ ဖြစ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လှနေလေသည်။ ထို့ပြင်လည်း သူမဝတ်ထားသော နက်ပြာရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ်၏ တစ်ဖက် တစ်ချက်ရှိ လက်ပေါက် အနားစလေးများဆီမှ သူမ၏ ပုခုံးသား နှစ်ဖက်သည် ဝင်းဝါကာ ပြည့်ပြည့် ဖေါင်းဖေါင်းလေး ဖြစ်နေသည်။
ပုခုံးစွန်းဆီမှသည် အိအိ ဖေါင်းဖေါင်းလေးဖြစ်ကာ သွယ်ဆင်းသွားသော သူမ၏ ဝင်းဝါသော လက်မောင်းသားများပေါ်တွင် လိမ်းထားသော သနပ်ခါး အစင်းလေးတွေမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပေါ် လွင်နေသည်။ တစ်ထွာမျှလောက်သာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သော လှလှမွန်၏ ခါးသေးသေးလေးသည် နွဲ့နှောင်း၍ နေပြီး အပြာရင့်ရောင် အောင်ခံပေါ်တွင် အဝါနှင့် အစိမ်းနုရောင် အပွင့်စက်လေးများ ပုံဖေါ်ထားသော ထမီလေး၏ အောက်မှ ဖေါင်းတင်း၍ နေသော သူမ၏ တင်ပါးသားကြီးများမှာ လုံးတစ် လှပလွန်းလေသည်။
ထွန်းကျော် သည် ခပ်မြှင်းမြှင်းလေး သက်ပျင်းချလိုက်လေသည်။ သူရပ်ကာ ကြည့်နေသည်ကို လှလှမွန် သည် မသိပဲ နေမည်မဟုတ်၊ သို့သော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထွန်းကျော် တွေးလိုက်သည်။ ထွန်းကျော် သည် လှလှမွန် ၏ နောက်ဖက်ဆီသို့ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းခန့် အသာလှမ်းလိုက်သည်။ လှလှမွန် ဆီမှ ပျံ့လွှင့်လာသော မွှေးရနံ့များသည် သူ၏ ဘဝင်ကို ဆွဲလှုပ်သကဲသို့ ရှိနေလေသည်။
ထွန်းကျော်သည် လှလှမွန်၏ နောက်ဖက်သို့ ပိုမိုကာ တိုးကပ်လိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းကျော်၏ ဆီးစပ်နှင့် တင်းကားနေသော လှလှမွန်၏ ဖင်သားကြီးတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိလုမခန်း နီးကပ်သွားချေလေပြီ။ ပြူတင်းပေါက်မှ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းလာသော လေပြည် လေအေးလေးသည် ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ဖြတ်သန်း၍ ဝင်ရောက်လာသည်။
လှလှမွန်၏ နုညက်ကာ ဝင်းနေသော ဂုတ်သားလေးပေါ်မှ တွန့်တွန့်ခွေခွေလေး ဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များသည် ဘယ်ညာ ယိမ်းထိုး၍ လူးလိမ့်ကာ သွားကြသည်။ ထွန်းကျော်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် မြောက်ကာ တက်လာပြီး အိဖေါင်းနေသော လှလှမွန်၏ ပုခုံးစွန်း နှစ်ဖက်ကို မရဲတရဲ နှင့် သွေးတိုးစမ်းသလို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်လေးမှာပင် လှလှမွန်သည် သူမ၏ ခါးလေးကို အနည်းငယ် ညွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့စားပွဲပေါ်မှ ကော်ဖီခရားကို လှမ်းယူလိုက်သော အခါတွင် သူမ ၏ လုံးလုံးတစ်တစ် ဖင်သားကြီးများသည် ထွန်းကျော် ၏ ပေါင်ရင်းဂွဆုံကို ဖြတ်ကနဲ ဖိကပ်မိလေသည်။ ပြီးနောက် ကော်ဖီခရား လက်တွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ခါးကို ပြန်ဆန့်လိုက်ရာ လှလှမွန် ၏ တင်သားကြီးများနှင့် ထွန်းကျော်၏ ပေါင်ရင်းသို့သည် ခဏမျှ ကင်းကွာတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ထွန်းကျော်၏ ခါးက အသာကော့ကာလိုက်သွားသဖြင့် စောစောကလိုပင် ဖိကပ်နေသည့် အနေအထားအတိုင်း မပျက်မယွင်း ရှိနေလေသည်။
လှလှမွန်သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကော်ဖီခရားထဲရှိ ကော်ဖီများကို စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသော ကော်ဖီပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ခရားကို ကိုင်ထားသော လှလှမွန်၏ လက်များသည် တုန်ယင်လျက်။ ထွန်းကျော်၏ နှာခေါင်းပေါက်မှ ရှုးကနဲ ရှုးကနဲ ထွက်လာသော လေများသည် လှလှမွန်၏ ဂုတ်သားနုနုလေးပေါ်သို့ လာ၍ ထိနေကြသည်။ ပြီးတော့ သံချောင်းတစ်ချောင်းကဲ့သို့ မာတောင်နေပြီ ဖြစ်သော ပေါင်ကြားမှ သူ့လီးတန်ကြီး က ပုဆိုးတွင်းမှနေပြီး လုံးတစ်ကာ ဖေါင်းကြွနေသော လှလှမွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ဖိကပ်ထိနေပြီဖြစ်သည်။
“ကိုထွန်းကျော် … ကော်ဖီသောက်တော့လေ ..”
လှလှမွန်သည် အသံကိုထိန်းပြီး ပြောသော်လည်း ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော သူမ၏ အသံလေးအဆုံးတွင် လှုပ်ခါ၍နေသည်။ ထိုသို့ပြောရင်း လှလှမွန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖြတ်ကနဲ လှည့်လိုက်ရာ ထွန်းကျော်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူ့ကိုသူ သတိမထားမိလိုက်စဉ်မှာပင် ထွန်းကျော်သည် လှလှမွန်၏ ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ရွှတ်ကနဲနေအောင် နမ်းလိုက်သည်။
“အို .. ကိုထွန်းကျော် ..”
လှလှမွန်သည် တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လူးလူးလွန့်လွန့် တိုးထွက်လိုက်သောအခါ ထွန်းကျော်၏ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်မိလေသည်။ ထွန်းကျော်၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် မြီးကောင်ပေါက်မလေးသဖွယ် အပြေးတစ်ပိုင်းဖြင့် ထွက်သွားသော လှလှမွန်၏ တုန်ခါ၍ သွားသော တင်သားဆိုင်ကြီးတွေကို မျက်စိကျွတ်ကျမတတ် ကြည့်ရင်း ထွန်းကျော်သည် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ သက်ပြင်းအခါခါ ချနေမိတော့သည်။
လှလှမွန် သည် အသက်(၂၂) နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ပြီးတော့ ထွန်းကျော်၏ ဆရာ ဦးမောင်ကြီး ၏ ဒုတိယ ဇနီးလည်း ဖြစ်သည်။ ဦးမောင်ကြီး၏ ပထမဇနီး ဒေါ်ငွေသိန်းမှာ လွန်ခဲ့သော (၃) နှစ်ခန့်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးမောင်ကြီး သည် သစ်ကုန်သည် သူဌေးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အသက် (၅၅) နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။
ဒေါ်ငွေသိန်း နှင့် မွေးဖွားခဲ့သော သမီးတစ်ယောက်၊ သားတစ်ယောက်ရှိပြီး သမီကြီးဖြစ်သူ ခင်ခင်စိန် သည် အသက် (၃၃) နှစ်ခန့်ရှိ အပျိုကြီးဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းဆရာမ အလုပ်လုပ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင် အတူနေလေသည်။ သားဖြစ်သူ ခင်ဇော်သည် အသက်(၂၉) နှစ်ခန့်ရှိ အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်ပြီး
အိမ်ခွဲကာနေသည်။
ထွန်းကျော်သည် လွန်ခဲ့သော (၁၀) နှစ်ခန့်က ဦးမောင်ကြီး၏ သစ်စက်တွင် သစ်စက်စာရေး ဝင်လုပ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါဆိုလျှင် ဦးမောင်ကြီး၏ ကိုယ်စားလှယ် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာသည် အထိယုံကြည်ကိုးစား တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထွန်းကျော် အလုပ်ဝင်ပြီး သိပ်မကြာမီတွင် ဦးမောင်ကြီး စီးပွါးတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထွန်းကျော်သည် ပါးရည် နပ်ရည်လည်းရှိ၊ စာရင်းဇယားလည်းနိူင်၊ ဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းသဖြင့် ဦးမောင်ကြီး အဖို့မှာကား ကိုယ်ပွါး တစ်ယောက် ရသကဲသို့ဖြစ်ကာ တစ်ယောက်အားမှသည် နှစ်ယောက်အား ဖြစ်လျက် သူ၏ လုပ်ငန်းများ ပိုမိုသွက်လက် အောင်မြင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ဆိုလျှင် လုပ်ငန်းကြီး တစ်ခုလုံးကို ထွန်းကျော်ကပင် ဦးစီးလုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လူပျို လူလွတ်လည်း ဖြစ်ပြန်တော့ တောင်ငူ သစ်စက်ထဲတွင်သာ ပျဉ်ထောင်အိမ် အသေးတစ်လုံး ဆောက်ကာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခု တောင်ငူ မှသစ်များကို ရန်ကုန်သို့ လာပို့ရင်း ဦးမောင်ကြီး၏ အိမ်တွင် တည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော (၂) နှစ်ကျော်ခန့်က အလုံရှိ သစ်စက်တွင် စာရေးမတစ်ဦးလိုအပ်လျက် ရှိသဖြင့် ထွန်းကျော်သည် သူနှင့်သိကျွမ်းသော လှလှမွန်နှင့် စကားစပ်မိရာမှ သူမကလဲ အလုပ်လိုချင်သည် ဆိုသဖြင့် ဦးမောင်ကြီး၏ သစ်စက်တွင် အလုပ်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဦးမောင်ကြီးသည် လှလှမွန် နှင့် အနေနီးစပ်ကာ တစ်ပင်လဲမူ တစ်ပင်ထူ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း လှလှမွန်ကို လက်ထပ်ကာ ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သားနှင့် သမီး ဖြစ်သူကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ လှလှမွန်ကို ကြည်ဖြူစွာပင် လက်ခံခဲ့သည်။
ထွန်းကျော်သည် ဦးမောင်ကြီး၏ အလုပ်ကိစ္စများကို သစ္စာရှိရှိ ကြိုးပန်းကာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ကို သိသည့်အတွက် ဦးမောင်ကြီးကလည်း ထွန်းကျော်ကို မြှောက်စားကာ မိသားစုဝင် တစ်ဦးကဲသို့ပင် လက်ခံဆက်ဆံခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထိုးရပ်လိုက်သော ကားသံကြောင့် အတွေးနယ်ချဲ့နေသော ထွန်းကျော် သည် သူထိုင်နေသော ဆက်တီ ကုလားထိုင်မှ ထကာ အိမ်ရှေ့ တံခါးပေါက်ဆီသို့ သွားကာ သံဘာဂျာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။
ဦးမောင်ကြီးသည် ကားထဲမှ ထွက်လာသောအခါတွင် ထွန်းကျော်၏ အနောက်နားတွင် ဘယ်အချိန်က ရောက်နေသည် မသိသော လှလှမွန်သည် ထွန်းကျော်အား ဖြတ်ကျော်လျက် ဦးမောင်ကြီး၏ လက်တွင်းမှ အိတ်ကို သွားယူလိုက်လေသည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် ဦးဦးကျော် ဟူသော ကလေး အသံလေးကို ကြားလိုက်သဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခင်ဇော်၏ (၄) နှစ်သမီး မျိုးမျိုးဇော်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကလေးမထံ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ မျိုးမျိုးဇော်သည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
“သမီးက တစ်ယောက်တည်း လာတာလား ..”
“မေမေလည်းပါတယ် .. ဦးဦးကျော် ရဲ့ ..”
ကလေး၏ စကားကြောင့် ထွန်းကျော် လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ခင်ဇော်၏ ဇနီး သူဇာသည် ပစ္စည်းတွေ တစ်ပုံတစ်ပင်ဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာလေသည်။
“ကိုထွန်းကျော် ရေ .. ဝိုင်းကူယူပေးပါဦး ..”
ထွန်းကျော်သည် သူဇာပွေ့လာသော ပစ္စည်းထုတ်များကို လှမ်းကာ ယူလိုက်သည်။
“ဦးဦးကျော်”
မျိုးမျိုးဇော်၏ ခေါ်သံကြောင့် သူမဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောကြောင့် ထွန်းကျော်၏ လက်များသည် ပစ္စည်းများကို လှမ်းပွေ့ ပိုက်ယူလိုက်ရင်း သူဇာ၏ ရင်သားနှစ်မွှာကိုလည်း မတော်တဆပင် ကျကျနနကြီး ဆုပ်ကိုင်မိလေသည်။
“ဘာလဲ .. သမီးရဲ့ ..”
“သမီးကို ကန်တော်ကြီး လိုက်ပို့ရမယ်နော် ..”
“အေးပါ .. သမီးရဲ့ ..”
ထွန်းကျော်က သူဇာဆီမှ ပစ္စည်းများကို ပိုင်ပိုင်နိူင်နိူင် ပွေ့လိုက်ပြီးနောက် သူဇာ၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ကာ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။ သူဇာ၏ မျက်နှာလေးသည် သိသိသာသာကိုပင် ပန်းနုရောင် သန်းနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အာရုံပြောင်းသွားစေရန် ထွန်းကျော်က
“ကိုခင်ဇော်ရော မပါဖူးလား သူဇာ ..”
“မပါလာဘူး ကိုထွန်းကျော် .. အရောင်းအဝယ်နဲ့ မန္တလေးဖက်ကို ခရီးထွက်သွားတာ (၁၅) ရက်လောက် ရှိနေပြီ။ အိမ်မှာလည်း သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေတုန်း ဖေဖေကလည်း ဒီနေ့ရောက်လာတာနဲ့ အတော်ပဲဆိုပြီး လိုက်လာကြတာ …”
သူတို့ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ လှမ်း၍ အဝင်မှာပင်
“မောင်ထွန်းကျော်”
“ခင်ဗျာ”
“မင်းရန်ကုန်မှာ နေခဲ့လိုက်ဦးကွာ .. ငါမနက်ဖြန် ရထားနဲ့ တောင်ငူ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ဟိုက မိတ်ဆွေတွေ ဆွေမျိုးတွေလည်း မတွေ့ရတာကြာပြီ၊ နောက်ပြီး ဘုရားတန်ဆောင်း ဆောက်ပြီး လှူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကြာပြီ။ ငါတစ်ပတ် ဆယ်ရက်လောက်တော့ ကြာမယ်နဲ့တူတယ်။ မင်းလည်း နားနားနေနေ ဒီမှာ နေခဲ့ဦးကွယ်။ ငါ လှလှမွန်ကိုတော့ ထားခဲ့မယ် .. ဒါမှ အလုံသစ်စက်မှာ မင်းအဖော်ရမှာ .. ဗြုံးကနဲဆိုတော့ မင်းလဲ သူရှိနေတော့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားတာပေါ့ကွယ် ..”
“ဟုတ်ကဲ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဦးမောင်ကြီးသည် အိမ်အတွင်းဖက်သို့ လှလှမွန်နှင့်အတူ ဝင်သွားလေသည်။ ည(၁၀)နာရီ မထိုးမီကပင် အိမ်သူအိမ်သား အသီးသီးသည် မိမိတို့၏ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်အိမ်လုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သွားပြီး ပိတ်ထားသော ပြူတင်းပေါက် တံခါးရှိ မှန်ချပ်များကို လေတိုးသည့် အသံများမှလွဲပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ နေလေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာသဝတရားနှင့် ဆန့်ကျင်ပြီး လှုပ်ရှားနေသော လူသားနှစ်ဦးကတော့ အိပ်ခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းရှိ ဦးမောင်ကြီး နှင့် လှလှမွန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ မနက်စောစော ခရီးထွက်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဦးမောင်ကြီးသည် ဇနီးချောချော ငယ်ငယ်လေးဖြင့် ချစ်ရည်လူးလျက် ရိက္ခာယူနေသည်။ ဦးမောင်ကြီး နှင့် လှလှမွန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်ပေါ် တွင် အဝတ်အစားဟူသမျှ ဘာမျှမကပ်ကြပေ၊ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်ဖြစ်နေသော လှလှမွန်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကိုယ်လုံးတီးကြီးပေါ်သို့ ဦးမောင်ကြီး၏ ညိုညိုတုတ်တုတ် ကိုယ်လုံးကြီးက မှောက်၍ထားပြီး ခြေထောက်များက အောက်ကမွှေ့ယာကို အားယူကာ ဖင်ကြီးမြှောက်ကာ နှိမ့်ကာဖြင့် အားပါးတရပင် လိုးနေသည်။
“ဘွတ် .. ဗြွတ် .. ပလွတ် .. ပလပ် .. ပြွတ် .. ရှုး အား ..”
“ဟင်း ဟင်း .. အစ်ကိုကြီးရယ် .. ဒီထက်ပိုပြီးဆောင့်ပေးပါဦး ..”
မပီမသ ပြောလိုက်သော လှလှမွန်၏ စကားအဆုံးတွင် ဦးမောင်ကြီးက ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆောင့်ကာ လိုးပေးလိုက်သည်။ ကျေနပ်အားရ ဖြစ်သွားရသော လှလှမွန်၏ ကိုယ်လုံး ဖြူဖြူလေးက ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ တက်သွားသည်။ (၁၀) ချက်လောက် ဆောင့်ပြီးသွားသော အခါတွင် ဦးမောင်ကြီး၏ ဆောင့်ချက်များမှာ အားမပါတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့လာသည်။
ဦးမောင်ကြီး ပြီးခါနီးပြီဆိုသည်ကို လှလှမွန် တစ်ယောက် နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမအဖို့မှာကား အခုမှ အရှိန်ကောင်းပြီး အရသာ တက်နေဆဲဖြစ်သည်။
“အင်း ဟင်း .. အ အ ကို ကြီ .. ထိန်းထားဦး … ကျ ကျ မ နည်းနည်း လိုသေးတယ် .. အင်း အို့ ဟား … တောင့်ထားဦး ..”
“ဘွတ် .. ပလစ်တစ်တစ် … ဖေါင်း ဒုတ် .. အို .. စွိ .. ပလွတ် …”
“အို .. အစ်ကိုကြီး ရယ် .. အို အို .. ဟွန်း”
ဦးမောင်ကြီး၏ လီးတန်ကြီးသည် သူမ၏ စောက်ခေါင်းလေးထဲတွင် တဆတ်ဆတ် တငေါက်ငေါက်ဖြစ်ကာ သုတ်ရည်များကို ငေါ့ကနဲ ပန်းထုတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ လှလှမွန်၏ မှိတ်ထားသော မျက်ခမ်းစပ်များတွင် မျက်ရည်လေးများ စိမ့်ကာထွက်လာကြသည်။ သို့သော် အပေါ်မှ ဦးမောင်ကြီး အဖို့မူ ထိုမျက်ရည်များကို မမြင်နိူင်ဘဲ တရှုးရှုး တရှဲရှဲ ဖြင့် ဖါးဖိုကြီးကဲသို့ ဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက် ကြိုးစားကာ အသက်ရှုနေရလေသည်။
လှလှမွန်ကတော့ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင် မှောက်ချထားပြီး မှိန်းနေသော ဦးမောင်ကြီး၏ ကိုယ်လုံးကြီးအား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ပေးထားရင်း သူမ၏ လက်ဖဝါး နုနုလေးက ဦးမောင်ကြီး၏ ကျောပြင်ကြီးပေါ်တွင် ရွေ့ကာလျားကာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။ ဦးမောင်ကြီးသည် ခဏမျှ လှလှမွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ကာ ဇိမ်ယူနေပြီးနောက် ပျော့ခွေသွားပြီဖြစ်သော သူ၏ လီးတန်ကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ သူမ၏ ဘေးဖက်သို့ ပက်လက်လှန်ကာ လှဲချလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ခြေရင်းဖက်ရှိ သူ၏ ပုဆိုးနှင့် အင်္ကျီကို ဆွဲ၍ ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် မွှေ့ယာပေါ်သို့ ပြန်လှဲကာ ထိုးအိပ်လေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လှလှမွန်မှာ သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ပိတ်၍ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ကော့ချည်၊ ကွေးချည်၊ ဆန့်ချည်ဖြင့် ဆန့်တငန့်ငန့် ဖြစ်ကာနေလေသည်။
ဦးမောင်ကြီး နှင့် သူမတို့ သည်လို ကာမစပ်ယှက်ကြသည့် အခါတိုင်း လိုလိုပင် လှလှမွန်သည် လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် တို့လို့တန်းလန်းဖြင့် ကျန်ခဲ့ကာ ကာမဆန္ဒ မပြည့်ဝဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်က များပြီဖြစ်သည်။ ဟိုး ညားခါစကတော့ နဲနဲတော်သေးသည်ဟု ဆိုသေးသည်။
ဦးမောင်ကြီးသည် သမီးထက်ပင် ငယ်သော ဇနီးချောချောလေးကို မွှန်ထွန်နေသော ကာမအရှိန်ဖြင့် တစ်ချီမက လိုးခဲ့သည်။ မိန်းမနှင့် ပြတ်နေတာကလဲ ထိုအချိန်က (၂) နှစ်ကျော် ကြာပြီဆိုတော့ ဦးမောင်ကြီး အားများက ပြည့်ဖြိုးပြီး သစ်လွင်နေသည်။ ဒီတော့လည်း ဦးမောင်ကြီး စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါခဲ့သည်။ လှလှမွန် အနေနှင့်လည်း ဦးမောင်ကြီးက တစ်ချီ ပြီးသွားသော်လည်း သူမအနေနှင့် မပြီးသေးချေ။ သို့သော် ဦးမောင်ကြီး ဒုတိယအချီ လိုးသောအခါတွင် သူမ၏ ဆန္ဒတို့ အထွတ်အထိပ် ရောက်ကာ ပြီးခဲ့ရသည်။
သည်လို ကာလများကတော့ သိပ်ပြီး ကြာရှည်မခံခဲ့ပါ၊ (၂) လလောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သည့်နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ဦးမောင်ကြီးသည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ခါလောက်သာ လိုးနိူင်တော့သည်။ ဒီတော့ အသက် (၂၂) နှစ်သာ ရှိသေးသော ငယ်ရွယ်နုပျိုကာ သွေးသား ဆူဖြိုးသော လှလှမွန်သည် သူမဆန္ဒ မပြည့်ဝခဲ့ရသည့် ကာမဝေဒနာကို ကျိတ်မှိတ် မျိုသိပ်ကာ ခံစားနေခဲ့ရသည်။
ခုလည်း ဦးမောင်ကြီး သည် တခေါခေါဖြင့် သူမ၏ ဘေးတွင် အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ လှလှမွန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ ကုတင်ခြေရင်းရှိ သူမ၏ ထမီကို ကောက်စွပ်ပြီးတော့ ရင်လျှားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် နောက်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လာရင်းနှင့် ထွန်းကျော်၏ အိပ်ခန်းကို ကျော်သွားပြီးမှ တဖန် ပြန်လှည့်ကာ အိပ်ခန်းတံခါးကို အသာတွန်းလိုက်သည်။ အထဲက ဂျက်ချထားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ပြန်လှည့်ကာ အထွက်တွင်တော့ ထွန်းကျော်၏ ဟောက်သံများက သူမကို ကျီစယ်နေသလိုလို။
___________________________
ဦးမောင်ကြီးသည် မနက်စောစော ရထားဖြင့် တောင်ငူသို့ ခရီးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထွန်းကျော်သည် တစ်နေကုန်ပင် အလုံသစ်စက်တွင် လှလှမွန်နှင့် အတူရှိနေပြီး လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကူညီကာ နေလေသည်။ ဒါပေမဲ့ ထွန်းကျော်၏ စိတ်ကတော့ မပြောင်း၊ သူ၏ စိတ်များကား လှလှမွန် ထံတွင်သာ ရှိနေသည်။
စိတ်ထင်လို့ပဲလားတော့မသိ၊ ဒီနေ့ သူ့ကို လှလှမွန် ဆက်ဆံပုံသည် ပိုမိုပွင့်လင်းကာ ရဲတင်းနေသလိုလို။ ထွန်းကျော် တွေးနေမိသည်မှာ မနေ့က ထမင်းစားခန်းထဲတွင် လှလှမွန်ကို အပီအပြင် ကိုင်ပြီး နမ်းခဲ့သော်လည်း လှလှမွန်သည် အကြောက်အကန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် လုပ်လျှင် ရနိူင်သည်ဟု။ သို့သော် ထွန်းကျော် အတွေးအာရုံများက သင့်တော်ခြင်း ရှိ မရှိကို စဉ်းစားကာ တွေဝေနေစဉ် …
“အစ်ကို ထွန်းကျော် ..”
“ဟင် ..”
ထွန်းကျော်သည် အရှည်ပေ (၂၀) ခန့်စီရှိ သစ်ခွဲသားပုံကြားတွင် ခွဲသားဆိုဒ်များကို အကြမ်းအဖျင်း တွက်နေစဉ်တွင် ခေါ်သံကြားသဖြင့် လှည့်အကြည့်တွင် သူ့နောက်နားတွင် ပြုံးပြုံးလေး ရပ်နေသော လှလှမွန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စောစောကတင် သူမအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတုန်းရှိသေး အခုချက်ချင်း ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် သူ့ရှေ့သို့ လှလှမွန် ရောက်လာချေပြီ။
ထွန်းကျော်သည် ဘေးတစ်ဝိုက်ကို မျက်စိဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ခြား မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရ။ ထို့အပြင် မြင့်မားလှသော သစ်ခွဲသားပုံကြီးက သူတို့နှစ်ဦးအား လွှမ်းခြုံပေးထားသလိုတောင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ထွန်းကျော်သည် ဘာကိုမှ စဉ်းစားမနေတော့ပါ၊ လှလှမွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဆတ်ကနဲသူ့ရင်ခွင် အတွင်းသို့ ရောက်အောင် ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူမမျက်နှာအနှံ့ အငမ်းမရ နမ်းလေတော့သည်။
လှလှမွန်ကလည်း မျက်လွှာလေးချရင်း သူမ၏ မျက်နှာလေးကို အလိုက်သင့် မော့ပေးထားလေသည်။ ထွန်းကျော်သည် မျက်နှာမှသည် တစ်ဆင့်တက်ကာ လုံးလုံးဖူးကာ အာနေသော လှလှမွန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲစုပ်ပြီး နမ်းလေတော့သည်။ လှလှမွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် တစ်ချက်မျှ တွန့်တက်သွားပြီးနောက် ထွန်းကျော်၏ ကိုယ်လုံးကြီးအား တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင် လှလှမွန်၏ တုန့်ပြန်သော အနမ်းများက ထွန်းကျော်၏ နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။
တစ်ဖြေးဖြေးနှင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးသားများသည် တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းဖိန်းဖြစ်ကာ ထကြွလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတန်ကြာသည့် အနမ်းသံသရာ အဆုံးဝယ် ထွန်းကျော်သည် စုပ်နမ်းနေသော သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခွါလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေသည်။ လှလှမွန်သည် နားလည်ရ ခက်စွာဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ထွန်းကျော်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်ခွာလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ထွန်းကျော်၏ ညာဖက်လက်သည် လှလှမွန်၏ ပေါင်ရင်းဆီသို့ လှမ်းလိုက်သော အခါတွင်မှ လှလှမွန်သည် ကသောကမျော မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ကျေနပ်ပြုံးလေးတစ်ပွင့် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ် လာလေသည်။ ထွန်းကျော်သည် သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် လှလှမွန်၏ စောက်ဖုတ်ကို ထိကပ်လိုက်သည်။
လှလှမွန်၏ ခါးသည် ဆတ်ကနဲ တွန့်သွားရာ စောက်ဖုတ်နှင့် လက်ဖဝါးသည် ယခုအခါ ပီပီပြင်ပြင်ကြီးကို ထိကပ်မိတော့သည်။ ထမီအပေါ်
မှ ကိုင်ရသည် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်တစ်ရာမှပင် နူးညံ့ကာ အိဖေါင်းနေသော စောက်ပတ်ကြီးကြောင့် လှလှမွန် စိတ်ပါနေပြီဆိုသည်ကို ထွန်းကျော် သိလိုက်သည်။ ထွန်းကျော်သည် သူ့လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ဆုပ်လိုက် နယ်လိုက် ကလိပေးနေတော့သည်။
လှလှမွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားရသဖြင့် ထွန်းကျော်သည် သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် လှလှမွန်၏ ပခုံးလေးအား ငြင်သာစွာဖက်ပြီး ထိန်းပေးလိုက်သည်။ ထွန်းကျော်၏ လက်များသည် သူမ၏ စောက်ဖုတ်အား ဆုတ်နယ် ဖျစ်ညှစ်ရုံသာမက သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ လက်ဖျား ထိုးသွင်းကာ ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပွတ်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လှလှမွန် ပေါင်နှစ်လုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ဟသည်ထက် ဟလာနေပြီး သူမ၏ အဖုတ်ကို သိသိသာသာပင် ထွန်းကျော်၏ လက်ဆီသို့ ဖိကပ်ပေးထားသည်။
လှလှမွန်သည် ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီးနောက်
“အစ်ကို ထွန်းကျော် .. လူတွေ မြင်ကုန်ဦးမယ်နော် ..”
ဟု တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှလှမွန် ဘေးဘီအား အတန်ကြာအောင် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ထွန်းကျော်၏ ကိုယ်ကိုလှမ်းကာ ဖက်လိုက်ပြီး သူမမေးစေ့လေးကို ထွန်းကျော်၏ ပခုံးထက်တွင် မှေးကာ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်နေလေသည်။
ထွန်းကျော် သည် လှလှမွန်၏ ထမီလေးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း မတင်လာရာ ဖြူဖွေးဥနေသော ခြေသလုံးသား၊ ဖြောင့်စင်းကျစ်လစ်သော ပေါင်တံ တို့မှာ ဝင်းဝင်းပပ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ထွန်းကျော်သည် လှလှမွန်၏ ထမီကို ခါးသို့ရောက်သည်အထိ လှန်တင်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါတွင် ပင်တီအနီရောင်လေးသည် ဖြူသော အသားနှင့် ဟပ်လျက် ကားစွင့်တင်းအိသော တင်သားတို့ကို မလုံတလုံသာ ဖုံးနိုင်လေသည်။
ထွန်းကျော်၏ လက်တို့သည် လျင်မြန်စွာပင် လှလှမွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ပင်တီပေါ်မှနေကာ ပွတ်နယ် ဆုပ်ကိုင်ပေးတော့သည်။ ဖင်သားတို့နှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ခွင့် မရသောကြောင့် ထွန်းကျော်သည် လှလှမွန်၏ ပင်တီများကို အတွင်းသို့ လိပ်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါတွင် လှလှမွန်၏ အယ်နေသာ ဖင်သားတို့မှာ ဝင်းဝင်းပြောင်ပြောင်နှင့်ထွက်လာလေသည်။ ထွန်းကျော်သည် တင်းကကာ အိစက်လှသော လှလှမွန်၏ ဖင်တုံးကြီးများကို အရသာခံကာ ဖြည်းညှင်းစွာပင် ပွတ်တော့သည်။
သူ၏ တောင်မတ်နေပြီ ဖြစ်သော ငပဲသည်လည်း လှလှမွန်၏ အဖုတ်အပေါ်နားကို ပင်တီပေါ်မှ ထောက်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုဆိုးနှင့် ပင်တီ ခံနေသော်လည်း အားကောင်းမောင်းသန်ဖြစ်သော ငပဲ သည် ငေါ့ကနဲ ငေါ့ကနဲ အတင်းရုန်းနေလေရာ လှလှမွန်အဖို့ အကြိုက်တွေ့နေရလေသည်။
ထွန်ကျော်သည် သူ၏လက်များကို တင်သားဆီပေါ်မှ အရှေ့ဖက် စောက်ဖုတ်ရှိရာသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ အရှေ့ဖက်တွင်လည်း ပင်တီကို အတွင်းသို့ လိပ်လိုက်ပြန်သည်။ ထွန်းကျော် သည် ပင်တီလိပ်ထားသဖြင့် မပေါ့်တပေါ် ဖြစ်နေသော လှလှမွန်၏ စောက်ဖုတ်ကို လက်ခလယ်ဖြင့် အသာကလိလေသည်။ လှလှမွန်၏ ဒူးများသည် မခိုင်ချင်တော့၊ လူကို မရွရွအောင် လုပ်နေသာ ထွန်းကျော်၏ အပွတ်အသပ် အချော့အမြူများကြောင့် အဖုတ်မှာလည်း စိုစွတ်စွတ် ဖြစ်လာချေပြီ။
အခုချိန် သူမ အလိုလား အတောင့်တဆုံးမှာ ထွန်းကျော်၏ ထောင်မတ်ကာ တုတ်ရှည်နေသော လီး၊ သူမ၏ အဖုတ်အပေါ်ဖက်ကို ပူနွေးစွာဖြင့် ဖိထောက်ထားသော တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသော လီး၊ သို့သော် မိန်းမသားလည်း ဖြစ်သည့်အပြင် ထွန်းကျော် နှင့် အလုပ်ရှင်လို ဖြစ်နေရသည်မို့ ပါးစပ်က ထုတ်မပြောသာပဲ စိတ်ထဲမှသာ အားမလို အားမရ ဖြစ်နေမိရတော့သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း ထွန်းကျော်သည် သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကို လက်နှင့် ကလိနေသဖြင့် အထိုက်အလျောက်တော့ အာသာပြေသလို ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းကျော်ကို ဖိကာမှီလိုက်ရင်း ထွန်းကျော်၏ လက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိူင်ရန် သူမ၏ ပေါင်များကို ကားပေးလိုက်သည်။ ထွန်းကျော်၏ လက်ခလယ်သည် သူမ၏ အခေါင်းထဲသို့ ဖြည်ညင်းစွာ ဝင်လာလေသည်။
ထွန်းကျော်သည် သူ့လက်ကို ထုတ်ချည် သွင်းချည်ဖြင့် လှုပ်ပေးလိုက်သောအခါတွင် အရည်ကြည်တို့သည် စိုစိစိဖြင့် ထွန်းကျော်၏ လက်ခလယ်တွင် ကပ်ပါလာသည်။ ထွန်းကျော် သည် သူ၏ လက်မနှင့် စောက်စေ့ကို ရှာလေသည်။ ဘုထနေသော အငုတ်လေးကို တွေ့သောအခါ သူ့လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားတွင် ထားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်။
လှလှမွန်သည် တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်မှလည်း မသဲမကွဲ တီးတိုး ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေးနေသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်သည် သူမ နှင့် ထွန်းကျော် အကြားတွင်ရှိသော ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးဆီသို့ လှမ်းလိုက်လေသည်။ ထွန်းကျော်သည် သူမ၏ နူးညံ့လှသော အတွေ့ကို ပုဆိုးခံနေသော်လည်း ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လှလှမွန် အဖို့လည်း လီးကြီး၏ ပူနွေးနေသော ဓါတ်ကို ပုဆိုးပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ထားရသော်လည်း သိနေသည့်အပြင် သူမလက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါတွင် ငေ့ါကနဲ ငေါ့ကနဲ တောင်ကာနေရာ သူမ၏ စိတ်အစုံကို ပိုမိုကြွစေလေသည်။
နှစ်ယောက်သား အခြားတစ်ယောက်၏ အင်္ဂါကို အခြားတစ်ယောက်က ဆွပေးရင်း အရှိန်တော်တော် ရလာနေကြပြီ။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ အသက်ရှုသံများသည် တရှုးရှုးဖြင့် ပြင်းထန်လာကြသည်။ ထွန်းကျော်သည် သူ့လက်များကို လှလှမွန်ဆီမှ ခဏဖယ်ကာ သူ့လုံချည်ကို ကွင်းလုံးကျွတ် ချွတ်ချရန် အတွက် ခါးပုံစကို ဖြည်ရန်အလုပ် ..
“ဆရာထွန်း … ဆရာထွန်း ..”
ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်ခေါ်သံ တစ်ခုက သစ်ခွဲသားများ အပုံတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းကျော်သည် လုံချည်ကို ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး ထောင်မတ်နေသော သူ့ငပဲ ယကိုလည်း ငြိမ်ကျသွားစေရန် အတင်းပင် လက်ဖြင့် ချိုးနှိမ်နေရသည်။ လှလှမွန်သည်လည်း လိပ်နေသော သူမ၏ ပင်တီကို ပြန်ပြင်ရန်ပင် အချိန်မရတော့သဖြင့် ခါးအထိ လန်တက်နေသော သူမ၏ ထမီကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲချလိုက်သည်။ သူမသည် ကတုံကယင်ဖြစ်ကာ မျက်လုံး အပြူးသားနှင့် ဖြစ်နေလေသည်။ ထွန်းကျော်သည် အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်
