“လာပြီ….လာပြီ…ပြေး…ပြေး…”
ပလက်ဖေါင်း ဈေးတန်းကလေး တစ်ခုလုံး အမှိုက်ပုံ လေး လေဝှေ့ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖယိုဖရဲ ပြေးလွှားကြသည်။ အလကားနေရင်းလည်း လာပြီ.. လာပြီ… ပြေး… ပြေး…. အော်တတ်သော နာရီအဟောင်း ရောင်းဝယ်သည့် အာရောဂျံဆီသို့ မျက်လုံးက ရောက်ဖြစ်၏။
“အာရာဖတ်… ဘာငေးနေတာလဲ… တကယ်လာတာ..”
ဈေးဘန်းခြင်း ကပ်ရက်မှ.. လက်သုတ်ပုဝါ ၊ လက်ကိုင်ပုဝါ ၊ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ အထုပ်ကြီး မနိုင်မနင်း မရင်း… မရွှေအေး မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူး အော်သည်။ ဒီတော့… အာရာဖတ်.. ဒေါင့်လေးဒေါင့်တွင် စတိချည်နှောင်ထားသော ပလပ်စတစ်ကြိုးကို ဆွဲပြီး အရေးပေါ် ထွက်ပေါက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ငါးထပ်တိုက်ကြီးပေါ်သို့ ပြေးတက်သည်။ ပလပ်စတစ် ရွက်ဖျင်ထဲမှ နိုင်ငံခြားဖြစ် ကလေးကစားစရာများက လုံးထွေး ရှုပ်ပွလျက် လှေခါး ပေါက်လေးနှင့် မဆန့်မပြဲ ဒရွတ်တိုက်ကြီး ပါလာသည်။
“ဟိုက်…အင့်”
“အမေ့…အိုး”
“ဒလုံ….ဂွမ်….ဂွပ်”
အမောတကော ပြေးတက်လာသော အာရာဖတ်နှင့် ရင်ချင်းအပ်လျက် အိကနဲ ဝင်ဆောင့်ပါလေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တစ်ဆစ်ချိုး လှေခါးရင်းမှာ ပုံလျက်သား…..
“နင့်..မျက်လုံး…ကန်းနေလားဟင်…ကုလား…”
အာရာဖတ်က ကုလားကပြား ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ကုလားလို့ခေါ်လျှင် မကြိုက်..။ အတိုက်ခံရသော မိန်းကလေးက အာရာဖတ်နှင့် သက်တူရွယ်တူ တရုတ်မလေး။
“တမင်တိုက်တာမှ မဟုတ်တာပဲ…တရုတ်မရဲ့”
“အံမယ်…ကုလားက…လူပါးဝလိုက်တာ”
“နင်ကရော..လူပါးဝတာပဲ…တရုတ်မ”
“ကုလား…..နော်.”
“တရုတ်မ…နော်”
အာရာဖတ်က လော်စစ်ဟန်ဆိုသော တရုတ်ကြီးနှင့် သုံးလေးနှစ်မက ဆက်ဆံလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လော်စစ်ဟန်ကြီး၏ တိုက်အပေါ်ဆုံးထပ် လက်ဝဲဘက် စတိုခန်းသည် အာရာဖတ်၏ အရောင်းပစ္စည်းများ ထားသိုရာ အခန်းဖြစ်သည်။ လခ မှန်မှန်ပေးထားသော အာရာဖတ်နှင့် တိကျသော စီးပွားရေးသမား လော်စစ်ဟန်တို့ ချစ်ကြည့်ရေး ဖွဲ့ပြီးသားဖြစ်နေသည်။ လော်စစ်ဟန်မိန်းမ မကျင်စိန်.. အိမ်ဖော်ကရင်မလေး… နော်အဲမူတို့နှင့်လည်း အာရာဖတ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်၏။
“နင် … တိုက်ပေါ် ဘာတက်လုပ်တာလဲ”
“ငါ့..ဖာသာ.. တက်လုပ်ချင်တာ .. လုပ်မယ်..။ နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး….။ ငါ့ကို ဗလာချီ..လာမဖြဲနဲ့”
“အံမာ…နင့်ကို…ဘာလို့ဖြဲရမှာလဲ”
“နင့်ကိုလည်း…ငါဖြဲနေတာမှ..မှုတ်ဖဲ”
“ခွေး…ကုလား…မိုက်ရိုင်းတယ်”
“ဝက်…တရုတ်မ…နင်လည်းမိုက်ရိုင်းတာပဲ”
“ဟဲ့… အိမွန်….။ အိုး…အာရာဖတ်… ဈေးအစောကြီး သိမ်းလာသလား…။ နင်က.. အထုပ်ကြီးနဲ့”
“ပြေးတာ… အစ်မရေ… ပြေးတာ…။ အောက်မှာ.. တံမျက်စည်းလှဲနေပြီ”
မကျင်စိန်… ဈေးခြင်း လက်မှာ ချိတ်လိုက်ရင်း
“ဆင်းလေ.. အိမွန်…။ ရှေ့ကဆင်းသွားတာ ကြာပြီ..။ အခုမှ… ဒီနားရောက်သေးတယ်”
“ဒီမှာ… ဒီကုလား ဟာကြီးက… တစ်ဆို့နေတဲ့ဟာကို”
“အယ်…လုပ်ချလိုက်ပြန်ပြီ”
အာရာဖတ်က မျက်လုံးပြူးရင်း ရေရွတ်သည်။ မကျင်စိန်က အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် သိမ့်သိမ့်တုန်ခါနေသော ရင်သားနှစ်မွှာကို လှုပ်နွဲ့ရင်း ရယ်သည်။
“ဒါ…ငါ့တူမလေ….အာရာဖတ်ရဲ့…။ တက္ကသိုလ်လာတက်တာ..။ သူ့အဖေက.. အစ်မရဲ့ အစ်ကိုရင်းပေါ့..။ ကွတ်ခိုင်ကလေ..”
“ဟုတ်ကဲ့… အဟဲ… ကျနော်.. တခါမှ ဒီမှာမမြင်ဖူးလို့.. ဟင်း.. ဟင်း…”
“အာရာဖတ်က … ဒီလှေခါးရင်းမှာ ဈေးရောင်းတယ်လေ..။ နိုင်ငံခြား ကလေးကစားစရာအစုံပဲ..။ နောက်ပြီး.. မိန်းကလေး အသုံးအဆာင်တွေလည်း… သူ့ဆီမှာရတယ်..”
မကျင်စိန်က အိမွန်ဆိုသော နတ်မိမယ်လေးကို လှည့်ပြောသည်။ ထို့နောက် အာရာဖတ် အိပ်ကြီးကို ကွေ့ရှောင်လျက် လှေခါးအတိုင်း ဆင်းသွားကြသည်။ အာရာဖတ်ခြေထောက်များ အလုပ်မလုပ် ကြတော့။ နေရာမှာပင် စုံရပ်နေမိသည်။
ဂျင်းအဖြူစကပ်တိုတိုက အိမွန်ဒူးဆစ် ဖွေးဖွေးလေးကို ကျော်ရုံလေး ရှည်သည်။ နောက်မှ ကွဲဟနေသာ စကပ်ကြားမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာနိုးနှင့် အာရာဖတ် ပြူးပြဲကြည့်ရင်း ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်သည်။ဖောင်းကား တင်းအိနေသော တင်ပါးအစုံက ဂျင်းစကပ်အောက်မှ နှိမ့်မြှင့် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သေး ချွန်မြင့်ဟိုက်သော လေဒီရှူးအနက်ကလေးကြောင့် အိမွန်ခြေသလုံးလေးများ ပိုမိုဖောင်းအိနေသည်။
ကိုယ်ခန္ဒာအပေါ်ပိုင်းကို ထုပ်စည်းထားသော မဝတ် အင်္ကျီလေးအောက်မှ မလုံ့တလုံ မို့မို့မောက်မောက်ကလေးများဆီသို့လည်း အာရာဖတ် မျက်လုံးတွေ ရောက်ခဲ့သည်။ ဝက်တရုတ်မလို့ သူက ပြောခဲ့ပေမယ့် အာရာဖတ် မျက်လုံးတွေက ရောက်ခဲ့သည်။ စင်စစ်မှာမူ အိမွန်ဆိုသော တရုတ်မကလေးသည် ရွှေသမင်မလေးနှင့်တူစွ ကျော့ရှင်းလှပ ဖျတ်လတ် လွန်းလေသည်။
အိမွန် မျက်လုံးကလေးများ၌ ပစ္စည်းအရှိန် ပညာမာန အခိုးအငွေ့များ ရိပ်ရိပ်သန်းနေသည်ဟု အာရာ ဖတ် ညှိုးငယ်စွာ တွေးနေမိသည်။ လော်စစ်ဟန်ရဲ့တူမ ဆိုကတည်းက ဘယ်အတန်းအစား ရှိမည်ကို အာရာဖတ် နားလည်ပြီးသားပင်။ ရွေသားစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်ပြားနှင့် ထမင်းမစား သည်ကလွဲလျှင် ဖဲမွေ့ယာ ရွှေကော်ဇော ရောနှော်လို့ထိုင်ကာ မလှိုင်အလွှာက မိဖုရားလေး ဖြစ်သည်ကို ဘယ်သူမှ စာမေးပွဲမစစ်ပဲနှင့် အာရာဖတ် တိကျမှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုချင်သွားသည်။
မကျင်စိန်၏ အိပဲ့အိပဲ့ လှိုင်းခေါင်းဖြူကြီးတွေနှင့်တူသော တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးသည် အိမွန်၏ လုံးလုံးကျစ်ကျစ် မောက်သင်းတုန်ခါနေသော တင်ပါးပျိုလေးများနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးတို့က အိမွန် နောက်သို့သာ ငြိမ်ပါသွားကြ၏။ အိမွန်တို့ လှေခါးရင်းသို့ရောက်ပြီး ပလက်ဖေါင်းပေါ်သို့ ဆင်းသွားသည်အထိ အာရာဖတ် နေရာမှ ရွေ့မသွား ။
“ဟေ့ကောင်… မင်းရှိုးနေတာ လော်စစ်ဟန်တူမ ဆိုကွ”
“ရှိုးတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ…ရိုးရိုး…ရှိတ်တာပါ”
“ဟိုက တရုတ်မ..မင်းက…ကုလား..ဟဲဟဲ”
“တရုတ်နဲ့ကုလား….မညားရဘူးလား”
“ကျီးကန်းနဲ့ ဘဲဥလို ဖြစ်နေမှာပေါ့ကွ”
“အဲဒါ…ဘာဖြစ်လဲ…စောက်ရေးမပါတာ…”
နောက်ပြောင်နေကြ ဘာတာဂျံ စကားကို အာရာဖတ် မျက်စိမျက်နှာပျက်ကာ ဘုပြန်တောလိုက်၏။
“ခွေးမသား….မင်း…သူ့ကို ကြွေနေလို့လား”
ဘာတာဂျံက စကားစ၏။ အာရာဖတ်က ဘာတာဂျံ မျက်နှာကို တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှပြန်မပြော..။ လက်ထဲမှ ဆေးပေါ့လိပ်ကို ကတ္တရာလမ်း အလယ်သို့တိုင် တောက်ပစ်လိုက်၏။
“ဆော်လေးက မှည့်တာတော့… အမှန်ပဲ….။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလည်းဖြစ်… ကွတ်ခိုင်က.. သူဌေးသမီးဆိုတော့…။ ဟား… အာရာဖတ်… အခြေအနေကောင်းရင်… မင်းလေ… ချဲမထိုး ထီမထိုးပဲ တစ်ကွက်ကောင်း ပေါက်နိင်တယ်.. သိလား..”
“လုပ်ချလိုက်ပြန်ပြီ..”
အာရာဖတ်က မကျေမနပ် မျက်နှာမျိုးဖြင့် စောင်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ရယ်နေကြ၏။ ဘာတာဂျံ စကားများက သူ့သွေးသားများကို စိမ့်နွေးသွားစေသည်။ တကယ်တော့ အာရာဖတ်မှာ ကုလားမင်းသားများကဲ့သို့ စိမ်းမြသော ပါးသိုင်းမွှေး၊ နက်မှောင်တောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများ၊ လှိုင်းတွန့်ထကာ လေတိုက်၍ပင် မပျက်သော သပ်ရပ်ခွေနွယ်နေသည့် ဆံပင်ပုံများနှင့် ချောမောသူ ဖြစ်၏။
“ဆော်လေးက..မင်းကို…ကြွေမှာပါ”
“သွားစမ်းပါ…ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ”
“တကယ်ကွ… မင်းကိုကြည့်တဲ့ အကြည့်က… ခိုက်နေတဲ့ အကြည့်မျိုး… ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ…။ ငါ.. အကဲခတ်တတ်ပါတယ်…”
ဘာတာဂျံက စကားပြောရင်း အာရာဖတ်ပုခုံးနားဆီသို့ မျက်နှာကို တိုးကပ်လိုက်သည်။
“ဟို…ဟိုဟာ…အသစ်ထွက်ပြီလား…အာရာဖတ်”
“ဘာလဲကွ…မင်းဟာက…အရင်းမရှိ အဖျားမရှိ”
“စာအုပ်…ပြောတာ…ရတနာဝင်းထိန် စာအုပ်လေ”
“ဟာ..မရဘူး…ဟေ့ကောင်..သွား…သွား…”
“လုပ်ပါကွာ…ငါ ချက်ချင်းပြန်ပေးမှာပါ….ရော့ ငါးကျပ်ယူ”
“ရမယ်…ငါးကျပ်…ရှားပါးစာအုပ်ကို… တစ်ခါဖတ်.. ငါးကျပ်.. မင်းအမေလင်ပဲရမယ်…”
“အချင်းချင်းပဲကွာ….ဒီမှာ.. အဲဒီစာအုပ်ကို မင်းဆော်လေး ပေးဖတ်ကြည့်စမ်း.. သိလား… ဟေ့ကောင်”
“ဟာ…ဘာမှဖြစ်သေးတာ မဟုတ်ဘူးကွ… လီးမှပဲ”
“နော်အဲမူနဲ့ မင်း.. အဆင်ပြေသားပဲဟာ…။ ပြီးတော့.. ကရင်မက… အဲဒီစာအုပ် အသစ်ထွက်တိုင်း လာငှားတာ”
“ကျွတ်..အထာလည်း မပေါက်ပဲနဲ့.. သူဖတ်တာမဟုတ်ဖူးကွ… လော်ကြီးဖတ်တာ.. သိလား…။ မကျင်စိန်ကြီး လစ်ရင်… နော်အဲမူနဲ့…. လော်ကြီးနဲ့… အပီကိုင်တာ”
“ဟား…မိုက်လှချည်လား…မင်းမြင်ဖူးလား”
“မင်းကလည်း…. ငါပစ္စည်းထားတဲ့ အခန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကွ… မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာပေါ့ကွာ။ တော်ကြာ ကိုယ့်နေရာလေးပါ ပျောက်သွားမှဖြင့်….”
“ဟီး…..ဟီး…ငါပါ ကစ်ချင်လိုက်တာကွာ”
ဘာတာဂျံက သူ့ပေါင်ကြားသို့ လက်ကိုနှိုက်ရင်း သွားရည်တမျှားမျှားကျဟန် မေးစေ့လက်ဖမိုးနှင့် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အာရာဖတ်က မဲ့လိုက်၏။
“ဒီလောက်…ဗွက်လည်နေတာကြီးများ.. မင့်မို့လို့”
“ဟ…လော်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ .. ကိုင်တာကို”
“အေးလေ… သူများကိုင်ပြီးသားကြီးမို့ ပြောနေတာ”
“သွားပြီ…ဒီတခါတော့… မင်းလည်သွားပြီ… အာရာဖတ်…။ ဆော်ဆိုတာ သူများကိုင်ပြီးသားကိုင်မှ လွယ်တာကွ…။ အသစ်စဖောက်တဲ့ ကောင်တွေ.. ချွေးပြန်တယ်… မင်းသိလား“
“အာ….သွားစမ်းပါ… မင်း အတွေ့အကြုံလည်း မရှိပဲနဲ့”
“ဟာကွာ…ဟေ့ကောင်… ငါ့တော့ အပျိုစစ်စစ်ပဲ ရမှ ကိုင်မယ်”
“အေး…ဒါဆိုလည်း.. အူဝဲဆိုကတည်းက ယူမွေးထားမှ…. မဟုတ်ရင်တော့”
“ခွေးမသား…မင်း…သိမ်းကြုံး..မပြောနဲ့”
“ငါပြောတဲ့အထဲမှာ…အိမွန်မှ…မပါတာ”
“အေး….ပြီးရော…”
“ဟား….ဟား….ဟား…..စောက်ပေါ…”
အာရာဖတ် လက်သီးနှင့်ရွယ်ထားသည့် နေရာနှင့် ဝေးရာသို့ပြေးရင်း ဘာတာဂျံ အောရယ်ပြီး လှောင် သည်။ မရွှေအေးက ထမင်းချိုင့်ထဲသို့ ဇွန်းကို ထိုးလိုက်ပြီးမှ လှမ်းကြည့်သည်။
“ဟို…ကုလားနှစ်ကောင် ဘာတွေပြောနေလဲ”
“ဈေးရောင်း မကောင်းရတဲ့အထဲ ပေါက်ကရတွေ လာပြောနေတာ မရွှေအေးရေ”
“အေး…ဟဲ့.. ဒီမှာ.. ဘာတာဂျံ… ရတနာဝင်းထိန် အသစ်ထွက်ရင် ပေးစမ်းပါဦး”
“အစ်မက…ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဟဲ့…ငါ့ယောက်ျား..မှာလိုက်လို့..ခွေးကုလားရဲ့”
“အသက်လည်းကြီးပြီ…လျှော့ကြပါဦးဗျာ…”
“အို….လုပ်နိုင်တုန်း လုပ်တာပဲ..ဘာဖြစ်လဲ”
တိုးတိုးတိတ်တိတ် မဟုတ်ဘဲ မရွှေအေးက အော်ကျယ်အော်ကျယ် ပြောသည့်အတွက် လမ်းသွားလမ်းလာများက ကြည့်သွားကြသည်။
“မရွှေအေးယောက်ျားက တော်တော်.. လုပ်နိုင်တယ်နော်”
“နင့်လို…ပန်းနာသည်မှ မဟုတ်တာ“
“အဲ….ရွှေအေးကလည်း..မယ်မငြင်းပဲပေါ့”
“သဘောရှိ…ကလောဟိ”
ထမင်းဇွန်းကို ပစ်သွင်းရင်း မရွှေအေးက ခပ်တည်တည် ပြောလိုက်ပြန်သဖြင့် ဘေးမှ ဘဝတူဈေး သည်များ တဝါးဝါး ပွဲကျသွားကြပြန်သည်။
“မရွှေအေးယောက်ျားက ဘာလုပ်လဲဟင်”
“ဟဲ့… ပင်စင်သမားဥစ္စာ … ဘာလုပ်စရာရှိတာမှတ်လို့…။ လုပ်စရာမရှိ.. ငါ့ပဲ ပိုလုပ်နေတာ”
“ဟယ်…ရွှေအေးကတော့”
စတီးဇွန်း၊ ကက်ဆက်စင်နှင့် အင်္ကျီချိတ်များရောင်းသော မအေးအေးက မျက်နှာကို လက်သုတ်ပုဝါနှင့် အုပ်ရင်း ကြိတ်ရယ်သည်။
“အဟုတ်… အေးအေးရ… ငါ တကယ်ပြောတာ…။ ငါတို့ညားပြီး အခု.. ဆယ့်တစ်နှစ်ကျော်ပြီ..။ ရက်လွတ် တစ်ရက်မှကို မရှိတာ”
“ဟဲ့…အယ်…”
အေးအေး လန့်အော်သည်။
“လုပ်လှချည်လားဗျ”
ဘာတာဂျံက ငြီးငြူသည်။
“ဒါတော့…လွန်တာပေါ့ဗျာ”
အာရာဖတ်က ဆိုသည်။
“ကျန်းမာရေး ကောင်းတယ်…ဟဲ့”
မရွှေအေးက ထမင်းလုတ် တစ်လုပ်ဝါးရင်း ချိုင့်ကို ဂွက်ကနဲပိတ်ရင်း ပြောသည်။
“နှုတ်ခမ်းတွေ…စုတ်ပြတ်..မကုန်ဘူးလား”
“လာကြည့်လေ…စုတ်လား..မစုတ်လား..ဆိုတာ”
မရွှေအေးက ထမီအောက်စကို လှန်မည့်ပုံ လုပ်သဖြင့် ဘာတာဂျံ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့်အုပ်ရင်း လှည့်ပြေး၏။ ဈေးရောင်းကောင်းသည် မကောင်းသည် အပထား၊ အစောင်းအချိတ်ကင်းကာ စည်းစည်းလုံးလုံးဖြင့် ရောင်းချရင်း ဝမ်းတစ်ထွာအတွက် ရှာဖွေရသည်ကပင် သုခချမ်းသာခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်လေရာ အာရာဖတ်အနေဖြင့် ပလက်ဖေါင်းလိုင်းချင်း တူသော်လည်း ဤနေရာလေးကို ပိုမိုနှစ်သက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟယ်… ကျောင်းတွေတောင်… လွှတ်ကုန်ပြီတော့…”
မအေးအေးက မျဉ်းဝါကြားကို ဖြတ်ကူးလာသော လုံချည်စိမ်း ကျောင်းသားကျောင်းသူလေးများကို ကြည့်ကာ အလန့်တကြား အော်သည်။ ၃ နာရီထိုးပြီ။
“ဈေးဦးတောင်…မပေါက်ဖူးဟယ်….ဒုက္ခပါပဲ…”
မှန်ပါသည်…။ တစ်ခါတရံ မအေးအေး ညည်းတွားသကဲ့သို့ပင် ဈေးဦးမပေါက်သော နေ့ရက်များလည်း ရှိ သည်မို့ ပလက်ဖေါင်းဈေးသည်ဘဝက လှေဦးဆိုလျင် စို၍၊ လှေဦးခြောက်လျင် ခြောက်သော တံငါ သည် ဘဝနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဟိုမှာ….အင်ဂျလာ”
“ဘာ…ကွ”
“မုန်တိုင်းမလေး…. လေ…. လာပြီ… အပူပိုင်း မုန်တိုင်းနာမည်က အင်ဂျလာတဲ့။ တောင်တရုတ်ပင်လယ်မှာ ဖြစ်နေတာ…။ ဟိုမှာလာနေတာ အိမွန်… အဲဒါ အင်ဂျလာ..”
ဘာတာဂျံက တိုးတိုးဖြင့်ပြောရင်း ညွှန်ပြသည်။ အာရာဖတ် ဒိန်းကနဲ ရင်မှာ နွေးသွားသည်။
“အင်ဂျလာ”
အိမွန်အား လျှို့ဝက်နာမည်လေး ပေးမိကြ၏။ တန်းစီလျှောက်လာနေသော မိန်းကလေး အုပ်စုထဲမှာပင် အိမွန်က အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ဖွေးဥသော မျက်နှာဝင်းဝင်းလေးက ရယ်ကာမောကာဖြင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်း၏။ လှုပ်နွဲ့ခါရင်းလာသော ခန္ဒာကိုယ် အောက်ပိုင်းက ဝတ်နေကြ ဂျင်းအဖြူစကတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်လေး ဝတ်ထားရာ သေးကျဉ်သော ခါးမှ စွင့်ကားသော တင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် လှပလွန်းသည်ဖြစ်ခြင်း။
“တက္ကသိုလ်က .. ကလပ်(စ်)တွေပြီးတာ ၁ နာရီကျော်ဆို ပြီးပြီကွ..။ သူက… အခုမှ… ပြန်လာတာ.. သူ့ဘဲနဲ့များ လျှောက်လိမ့်နေသလား မသိဘူး”
ဘာတာဂျံက တွေးခေါ်ကြည့်သည်။ အာရာဖတ် နှလုံးသားသည် မသိမသာ အောင့်ကျင်သလို ခံစား လိုက်ရ၏။ တဖြေးဖြေး နီးလာသော အိမွန်၏ ဆီးခုံမို့မောက်မောက်ကလေးကို အာရာဖတ် အသက်မ ရှူပဲ ငေးစိုက်ကြည့်မိသဖြင့် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်စို့စို့ကြီးလို ခံစားလာရသည်။
အိမွန်က သူငယ်ချင်းအုပ်စုများနှင့် လမ်းခွဲလိုက်ကာ လှေခါးခြေရင်းဆီသို့ ဦတည်သည်။ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အာရာဖတ်၏ မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်မိလိုက်ကြသည်။ တင်းကနဲ သန်မာသော မျက်နှာနုနုလေးက တမဟုတ်ချင်း ခက်ထန်မာကြောပစ်လိုက်သည်။ အာရာဖတ်ကတော့ ခေါင်းကိုညှိုးငယ်စွာ ငုံ့လျှိုးလိုက်မိသည်။
“ခြေသံပြင်းပြင်းနှင့်… မမ… ကိုယ့်ရှေ့နား ဖြတ်လျှောက်သွားတယ်..။ ကိုယ့်နှလုံးသားများလည်း.. ဒေါသစိတ်ကြောင့်.. ဖြင်းကနဲ ဖြစ်တယ်…။ မင်းမာနိုင်တယ်.. မင်းအနိုင်ယူကွယ်.. ကိုယ့်ကို အမြဲတန်း.. မင်းမာနိုင်ပါတယ်….”
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ လွင့်လာသော စိုးလွင်လွင် သီးချင်းကြောင့် အာရာဖတ် ခေါင်းထောင်ကြည့်၏။ အိမွန်ခေါ် အင်ဂျလာ မုန်တိုင်းမလေးက ရိပ်ကနဲ ဂရုဏာမျက်ဝန်းတစ်စုံ စူးနှစ်ရောက်ရှိလာကာ သမင်လည်ပြန်လေး ကြည့်သည်…။ လှေခါးကို လှုပ်နွဲ့ညင်သာစွာ တက်သည်။ လေးထပ်ခန့်အ ရောက်တွင် တဖန် ပြန်ကြည့်ပြန်သည်။
အာရာဖတ် ကြည်နူးငိုချင်စိတ်မျိုးကြီး ပေါ်လာ၏။ တရုတ်မလေး ခြေသလုံးသား ကစ်ကစ်လေးများက ရက်စက်စွာ ကုလားလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။
“ကျွတ်…ကော်ပြီလေကွာ…ဟဲ…ဟဲ”
ဘာတာဂျံက မျက်နာရှေ့မှာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဆပ်ရိုက်ရင်း “ဆပ် ” ဟု အော်လိုက်မှ အာရာဖတ် သတိဝင်ကာ ရှက်ပြုံးကြီးပြုံးပြီး စာအုပ်ပုံနှင့် ခဲတံဒါဇင်လိုက် ဘူးများကို အစီအစဉ်မရှိ နေရာပြောင်းရွေ့နေမိသည်။
“မင်း…ထိ..ပြီ…အာရာဖတ်..”
“ဟင်း….အေး…ငါထိပြီ…ဘာတာဂျံ..”
ညိုးငယ်စွာ ဝန်ခံလိုက်သော အာရာဖတ် စကားကြောင့် ရွတ်နှောက်နှောက် ဘာတာဂျံမျက်နှာလည်း စိတ်မကောင်းစွာ တည်သွားလေတော့သည်။
…………………………………………………
ဆူးလေလမ်းမှ နံနက်သည် ခြောက်သွေ့လျက်ရှိသည်။ ကုန်ဈေးတန်းလမ်းကို ကျော်လာပြီး လက်ဝဲ ဘက်သို့ ကူးလိုက်ကာ လော်စစ်ဟန်၏ ငါးထပ်တိုက်ခြေရင်းသို့ အာရာဖတ် ရောက်လာသည်။ နေ့ စဉ်ပြုလုပ်နေကြ ဈေးဘန်းခင်းခြင်း ဝတ္တရားကို လုပ်ရဦးမည်။ ယနေ့တော့ ယခင်နေ့များထက် အနည်းငယ်မော၏။ လှေခါးအတိုင်း တက်လာသော အာရာဖတ်သည် တတိယထပ် ညာဘက်ထောင့်ချိုးမှ အောက်သို့ပြန်ကြည့်၏။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ အိပ်မောကျနေကြဆဲ ဖြစ်၏။
အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ပစ္စည်းများထားရှိရာ အခန်းလေးသို့ရောက်သော် အသင့်ပါလာသော ချိုင်းနားအာမခံ သော့ကြီးဖြင့် သော့ခလောက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် လော်စစ်ဟန် အိပ်ခန်းတံခါးက လက်လေးတစ်လုံးခန့် ဟနေပြီး အလင်းရောင် ပြာပြာလက်လက်ကလေးက ဖြာထွက်နေသည်။ ညည်းသံတိုတိုးကလေးက အာရာဖတ်နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်…။ တစ်စုံတစ်ယောက်များ နေမကောင်းဖြစ်လေရော့သလား ဟု တွေးရင်း တံခါးနှစ်ချပ်ကြားမှ အသာအယာ စောင်း၍ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ လက်ထဲတွင် သော့နှင့် သော့ခလောက်ကို ကိုင်လျက်သားဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
တံခါးဟနေခြင်း မီးလင်းနေခြင်းတို့ကြောင့် တစ်ယောက်ယောက် အိပ်ယာမှနိုးနေပြီဟုလည်း အာရာဖတ် ထင်သည်။ ရှေးမဆွကပင် ဒီအခန်းကို အာရာဖတ် အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးသည်။ တောက်ပသစ်လွင်သော သံရုံးသုံး ကတ္တီပါအနီ ထိုင်ခုံကြီးများဖြင့်လူ ၈ ယောက်စာ စားပွဲတစ်လုံးရှိသည်..။ ထိုမှကျော်လျင် ပန်းနုရောင်အခန်းလေးကို ကာထားသော ဒေါက်လေးဒေါက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခန်းစီးလေးရှိသည်…။ ထိုခန်းစီးနောက်တွင်ကား လူမြင်သူမြင် ကုတင်ကြီးတစ်လုံးက လောစစ်ဟန်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဆုံးသော နှစ်ယောက်အိပ် တရုတ်ကုတင်ကြီးက ထီးထီးမားမား ရှိသည်။
ထုအမြင့် ၂ ပေတိတိ ရှိလျက်၊ အလျား ၁၀ ပေ၊ အနံ ၈ ပေခန့် ကြီးမားသော ပယ်လယ်ရေမြုပ်မွေ့ယာကြီးအား တရုတ်ပြည်ဖြစ် ဒေါင်းဖို ဒေါင်းမကနေသည့် အိပ်ယာခင်း ရောင်စုံကြီးက ထည်ဝါခန့်ညားလွန်းလှ၏။ ကုတင်ထက်မှ ဇာခြင်ထောင် ပန်းနုရောင်ကြီးသည် မျက်နှာကျက်ဆီမှ ရေပန်းဆိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ရှည်လျားစွာ ဖြာကျကာ ကွန်သဖွယ် ကုတင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်မိုးထားသည်။ လေးပေမီးချောင်း အလင်းရောင်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပနေ၏…။ လူသူကင်းရှင်းလျက် ငြိမ်သက်သော ဧည့်ခန်းမကြီးကို ကျော်၍ မျက်လုံးအစုံက ကုတင်ကြီးထံသို့ ရောက်၏။
“အင့်….ဟင့်….အ…အင်း…..ဟင့်…….အင့်”
“ပြစ်….ပြွတ်….ဗလွတ်…ဖွပ်….ပြွတ်…ပြွတ်…”
ရွံ့ဗွက်ပြင်တစ်ခုကို သူခိုးတစ်ယောက် ဖြတ်နှင်းလာသံမျိုး အသံတိုးတိုးလေးများ အာရာဖတ် ကြားနေရသည်။ အာရာဖတ် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးကနဲ သွေးများ ပူနွေးစွာ ဖြာစီးသွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အရိပ်မဟုတ်သော အကောင်အထည်ကို အာရာဖတ် မြင်လိုက်ရပြီ။ တွေ့ခဲ့ဖူးသော တရုတ်ကုတင်ကြီးပေါ်၌ မကျင်စိန်သည် အဝတ်မဲ့ခန္ဒာကိုယ်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေ၏။ ရှည်လျားသော ဆံပင်များက ကျောသို့ပြေကျနေ၏။ လက်နှစ်ဖက်က ကုတင်စောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မြင်းစီးနေသကဲ့သို့ မြောက်ကြွ မြောက်ကြွ ဖြစ်နေသည်။ ခါးကိုကော့ကာ ရင်ဘတ်ကို ရှေ့သို့ ပစ်တင်ထားမှုကြောင့် ဖင်ကြီးက နောက်သို့ ကော့ထွက်နေသည်..။ ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးက တစ်စုံတစ်ခုကို အားပါးတရ ညှပ်ထိုင်ထားပုံရသည်။ မကျင်စိန်က ဆတ်ကနဲ ဆောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
“အီး……အား…..ကျွတ်ကျွတ်…ကျွတ်…”
ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ညီးတွားသံဟု အာရာဖတ် သိ၏။ အိစက်သော ပင်လယ်ရေမြုပ်မွေ့ယာ ကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ယောက်ျားကို အာရာဖတ် မမြင်ရ…။ သို့သော် မကျင်စိန်နှင့် လိုးနေမှတော့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသည် လောစစ်ဟန်ပဲ ဖြစ်ရပေမည်။ ပန်းပွားအနားများပါသော ခေါင်းအုံးကြီးတစ်လုံးက ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ကျနေသည်…။ အနီအနက် လေးကွက်ကြား စောင်ကြီးတစ်ထည်က ကုတင်ခြေရင်းမှာ ပုံနေ၏။ ခြေရင်းဘက် ကုတင်ဘောင်ပေါ်တွင် မကျင်စိန်၏ ဘရာစီယာ လန်းလန်းလေး တင်ထားသည်။
အာရာဖတ် အခန်းတံခါးကို အသာဆွဲဟကာ ကြည့်သည်။ တရုတ်ပတ္တာ အကောင်းစားများမို့ ဘာအသံမှ မထွက် “ရှိ” ကနဲ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အာရာဖတ် ကိုယ်လုံးကို စောင်းဝင်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာအမြင့်ကြီးတစ်လုံး နောက်သို့ လေးဘက်ထောက်၍ ကူးသွား၏။
“ပြွတ်…ပြစ်…ဗွတ်….ဗွပ်…ဗလွတ်…”
“ပြစ်..ပလပ်….ပြလပ်…..ပြစ်….ပြွတ်…ပြွတ်”
ခြင်ထောင်ကြီးက သိသိသာသာ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေသည်…။ မကျင်စိန်တို့ဘက် ရောက်လာသော အာရာဖတ် မျက်လုံးကြီးများ ပုဇွန်တုပ် မျက်လုံးကဲ့သို့ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။
“ထ…ဦးကွယ်…ဟင့်….ဟင့်….မောလာပြီ”
ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကျစ်ကျစ်လစ်လစ် တောင့်တင်းလှပသော မကျင်စိန်ဖင်ကြီးသည် အာရာဖတ်တို့ ပလက်ဖေါင်း ဈေးသည်များ၏ အလွန်ပြောစရာဖြစ်သော ဖင်ကြီးဖြစ်သည်။ တရုတ်မဆိုသော်လည်း မကျင်စိန်က အီပြဲကြီး ဝခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ…။ မွန်ကပြားမို့ မကျင်စိန် အသက် ၃၀ ကျော်သည့်တိုင် အရွယ်မကျပဲ မဝလှသလို ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်လေး။ စိတ်ထနေဟန်ရှိသော မကျင်စိန်သည် ဖင်ကြီးကို အသာလေးကြွလျှက် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။
“ရှီး…….အား……..အ”
“ဘလွတ်…ဘွတ်…ပြွတ်”
အာရာဖတ် ခန်းစီးစကို အသာဆွဲဟကြည့်သည်။ အာရာဖတ် အသက်ရှူများ ရပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ မကျင်စိန်၏ ပြဲအာနေသော စောက်ဖုတ် ကြီးကို မြင်ရခြင်း၊ ထိုစောက်ဖုတ် ဖွေးဖွေးဖောင်းဖောင်းကြီးထဲမှ ရှည်လျားကြီးမားလွန်းသော ငါးရှဉ့်တစ်ကောင် ထွက်လာသလို ပြောင်တင်းပျစ်ချွဲနေသော အကြာပြိုင်းပြိုင်းနှင့် လီးကြီးထွက်လာပုံ၊ မကျင်စိန်၏ ရှုံ့နေသော စအိုပေါက်လေးကို မြင်ရသည်အထိ ကုန်းထလိုက်သောအခါ လီးကြီးက စောက်ဖုတ်ထဲမှ ကျွတ်ပြီး ဗိုက်ပေါ်သို့ ဘတ်ကနဲ ကျသွားပုံ၊ လူပျိုသိုးလေး အာရာဖတ် ထိုင်းကနဲ ထိုင်းကနဲ သွေးများဆောင့်တိုးလာပြီး ပေါင်ကြားမှလီးက တောင်လာတော့သည်။
အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်းဖတ်ရန် နှိပ်ပါ 👇
