အပြာစာ

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကြုံနေတာမို့ ကျနော်တက်ခဲ့သည့် မေဂျာ ဆရာကန်တော့ပွဲကို တက်မိသည်။ မတွေ့ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ် ၃ စုကျော်လောက်ရှိမည့် သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ပြန်ဆုံသည်မို့ ဟေးဟေးဟားဟား နှင့် မှတ်မိသမျှ သူငယ်ချင်းတွေကို နှုတ်ဆက်စကားပြောနေတုန်း ကျောင်းတုန်းက အသေအလဲ

“ရီ့ကို ကိုယ်ချစ်တယ်ဆိုတာ အခု ထပ်ပြောမလို့ဟာ” “အာ ကိုဇော်ကလဲ” “ဟုတ်တယ် ရီ၊ ကိုယ်လည်း သိပ်ပြီး မစောင့်ထိန်းချင်တော့ဘူး၊ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်နေခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ အခုသိပြီဘဲ၊ အကြောင်းကြောင်းကြောင့်သာ မပေါင်းရတာ၊ ကိုယ်တော့

ကျော်စိန်ဘလည်း အချိန်ထပ်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ထွေးထွေးရီရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လိင်တန်ကို ဖိသွင်း စပ်ယှက်လိုက်သည် ။ “ အို.. အို….. အာ… ဟင်…..အင်….. အား..အား…. အား….. အား… အမလေး….. ကျွတ်ကျွတ်…… ကြီးလိုက်တာ…. ကိုကြီးရယ်…..

“ ဘယ်မှာနေလဲ…..” “ ရန်ကင်းမှာပါ ..ဆရာ….” “ အင်..ဟုတ်လား . . . . ကျနော် သွားမယ့်ဖက်ဘဲ … လမ်းကြုံတယ်….လိုက်ခဲ့ပါလား . . ” “ နေ..နေပါစေ..ဆရာ……။